Cameraman Nike

Op het balkonnetje in de trein naar Amersfoort neem ik de tijd om even rustig een extra tuig met camera zo groot als een grote dobbelsteen, op de rug van Nike te bevestigen. Nike stond door het dragen van zijn eigen uniform al in de werkmodus. Hij laat het bevestigen van de camera dan ook gelaten toe. 

Als heuse regisseur weer ik wat ik op beeld wil hebben. Het is een drukbezochte trein en op dit tijdstip is het ook druk op het perron met instappende mensen. Een minuutje beeld schieten van werkende Nike die mij veilig door de drukte navigeert. Dat trekt kijkers voor de filmpjes op sociale media. 

De deuren gaan open en snel start ik de camera. U bent allen met slechts 1 ding bezig en dat is binnen de daarvoor bestemde tijd de trein in of uit stappen. U heeft geen oog voor een lopende camera en de vraag of u uit beeld blijft. 

Dan slaakt u mij passerend ineens een verrukte kreet. “Oh kijk! Die hond draagt een camera!”  Ik kijk nog niet op. Het is een regelmatig terugkerende constatering waar ik me niet meer door af laat leiden. 

Dan besluit u mij toch, heel kort even aan te schieten. “Is hij een ‘echte’ cameraman mevrouw? “Ik lach, “Ja cameraman Nike is een hele echte cameraman!” U reageert verrukt. “Oh wat onwijs gaaf zeg! Dus u maakt speelfilms?”  Ik lach, eigenlijk heb ik geen tijd en wil doorlopen. Ik maak me er maar even makkelijk van af. “Jazeker maar meer kan ik er niet over zeggen, u ziet het vast ooit in de bioscoop.” 

Een tweede poging om de camera aan te zetten om wat beeldmateriaal te maken. Ik moet snel zijn, de drukte op het perron wordt rap minder en het fluitje is zojuist gegaan. 

“Mevrouw mag ik u wat vragen?” …….. Ik doe de camera maar weer uit.

  “Ik werk bij een bedrijf wat dashcams ontwikkeld voor vrachtwagens. Ik ben erg geïnteresseerd in het filmen wat u doet met uw hond. 

Na een leuk gesprek met u scheidden onze wegen en zet ik de camera aan.  Over een totaal verlaten perron zoekt Nike zijn weg naar de lift. Of we hiermee de bioscopen halen betwijfel ik. Gelukkig blijven er nog vele momenten over die het filmen waard zijn en waarmee ik het werk van Nike kan laten zien. Dus… wie weet…. Tot ziens J

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Drempelvrees

Nike poseert liggend


“Er heeft zich een nieuwe patiënt aangemeld. Ik denk dat ze het beste bij jou past. Maar er is 1 ding….. ze loopt met blindengeleidehond. “

Ik zag het zo voor me dat u bij dat nieuws even ineenkromp, wipte op uw stoel, met uw pen door uw haren streek, zich herpakte en toch maar antwoordde “Is goed hoor, laat haar maar komen.” U bent nogal bang voor honden en had zich nooit gerealiseerd dat ze op een dag ook een tijdje in uw praktijk zouden rondlopen als hulpmiddel van uw patiënt. 

Normaal haalde u uw patiënten uit de wachtkamer maar in dit geval stond u enigszins verdekt opgesteld en riep u mij op afstand. “Komt u maar hoor….gaat u maar ‘die’ kant op….” Stoïcijns liep ik met Nike naar de enige deur die open stond. 

Ondertussen maakten uw gedachten overuren. “Och gut, als die hond maar niet naar mij komt”…”ja loop maar door hoor”…. “Goed zo”….”is het nou een normale hond of een hulphond”….”ik weet het even niet hoor”…. “Pfff ik hoop dat hij niets doet in de spreekkamer”….” Waarom heeft mijn collega vrij genomen vanmiddag….dan had ze me kunnen helpen”…. Pfff…. “Goed oké hij ligt”….Het consult kan beginnen. 

Dan moet ik op de behandeltafel plaatsnemen. Ik kijk naar Nike, hij slaapt, ik hoef niet te melden dat hij moet blijven want hij is al naar dromenland vertrokken. U geloofde het nog niet helemaal. Haalde diep adem en nam een paar extra dribbelpasjes op weg naar de bank waar ik op lag. 

“En weer terug naar mijn bureau”….”ik buk eerst wel even, even kijken of hij slaapt”…..”ja gelukkig”…..”pff adem in en terug naar mijn bureau. 

Ik kijk van u naar mijn slapende hond. U heeft het zichtbaar moeilijk, ondanks dat Nike ligt te snurken. 

Het consult is ten einde. Terwijl ik Nike wakker maak en de beugel bevestig schiet u naar een hoekje van de spreekkamer. Als ik u een hand wil geven blijkt dat u onze ontmoeting heldhaftig in de vorm van een gesprekje af wil sluiten. “Mijn man heeft een blindengeleidehond in zijn team.” “Oh zeg ik wat leuk, wat doet uw man?” “Mijn man is leidinggevende op een afdeling van een administratiekantoor.”  “Tjonge jonge”, zei ik. “Naast blindengeleidehond ook nog administrateur. Wat een bijzonder talent heeft die hond!”  Lachend kijk ik u aan en reik u mijn hand. “U kunt nu tegen uw man zeggen dat u ook een hond in de praktijk heeft.” 

“Mijn hond is een sociaal werker. U kunt het zich nu misschien nog niet voorstellen maar over enkele weken durft u hem te aaien en gaat u hem missen na het slot consult.” 

U zweeg, u kon zich daar nog geen voorstelling van maken.

En toch gebeurde het 2 maanden later. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Baantjes trekken


Nike zwemmend met zijn mond open

Onlangs gaven Nike en ik als ambassadeur een boeiende les over geleidehonden op een basisschool. Een half uur lang werden mijn verhaal en de vragen van de kinderen door elkaar heen gevlochten. In het kader van mijn ervaring met de toegankelijkheid voor mijn hond stak een meisje haar vinger op en vroeg “ Maar juf…. Hoe doet u dat dan bij het zwembad? Als de hond altijd met u mee is, zwemt de hond dan ook baantjes naast u als u baantjes gaat zwemmen? 

Enkele tellen in gedachten op zoek naar het antwoord op deze vraag werd mijn fantasie meegenomen. De vraag was logisch en aandoenlijk. Hoe gezellig zou dat nou toch eens zijn! Ik, samen met mijn hond baantjes trekken? Op z’n hondjes of op de rug, borstcrawl of watertrappelend. Wij samen heen en weer, samen hijgend door gebrek aan conditie. Geen hond die het opvalt want de hond hoort toch zijn blinde baas te begeleiden? Ook in het zwembad. En tegelijkertijd een niet aller daags gezicht. 

Voor het zover is moet Nike nog wel even oefenen. Als blindengeleidehond is hem het water afgeraden en het zwemmen zonder grond onder zijn poten ziet Nike momenteel niet zitten. Tenzij de enige optie een leven zonder die ene stok is, die wij nou net in het water hebben gegooid.  Zijn record van zwemmen in het diepe staat op dit moment op warme dagen op 2 meter. 

Dan ben ik weer even terug in de realiteit bij de kinderen in de klas die ik voorlichting aan het geven ben. “Mijn hond heeft nog geen zwemdiploma,” antwoord ik lachend. “ Dus hij blijft  aan de kant liggen”  

De klas had aan de lach in mijn stem wel door dat ik een grapje maakte. 

Maar toch….. die zwemdiploma…. Gingen mijn gedachten weer verder…. Die is zo gek nog niet….. Tenslotte had mijn eerste huishondje op een sportdag van de hondenschool in een meterslange bak zijn zwemdiploma gehaald. Wie weet ligt dat geluk Nike ook nog eens aan zijn voeten. En ook het samen zwemmen is mogelijk. Op de laatste dag voor de start van het winterseizoen van een buitenzwembad. Hond en baas mogen dan 1 middag samen zwemmen. 

Misschien ben ik toch door het meisje van groep 8 op een idee gebracht. Moet ik het toch eens met Nike samen gaan doen. Baantjes trekken tijdens de hondenzwemmen dag van het buitenbad.  

Nike heeft nog een half jaar om te oefenen en meters te maken. Ik heb een half jaar de tijd om mijn badpak te passen en me in te stellen op die ene ijskoude herfstachtige winderige zondag eind september. 

Moedigt u ons aan met koek en zopie?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Hocus Pocus

Nike poseert zittend in het (bevroren) gras
Nike poseert zittend

Het is een mooie zonnige dag. Aan de waterkant ontmoet Nike uw hond. Nike begint met het rennen van rondjes als uitnodiging naar uw hond toe. Uw hond kwam onderweg een stok tegen en daarmee draaiden de achtervolging rollen zich om. Beide moesten we om de gedragingen van onze honden lachen. Tussendoor kwam Nike af en toe even contact zoeken. Het socialize moment tussen ons was hiermee geboren. 

“Wat een prachtige mooie glimmende slanke labrador heeft u mevrouw!” “Dank u wel,” antwoord ik. 

De honden hebben geen tijd voor een praatje en rennen er weer vandoor. Nieuw speelvolk meldt zich bij de vijver. Wie weet zit er weer wat leuks tussen. 

Ook wij vervolgen ons gesprek. U bent opa van een klein kindje. Naast de liefde voor uw eigen hond bent u opslag verliefd op Nike. Honderd uit bevraagt u mij over zijn karakter, zijn postuur, zijn kennelnaam en zijn brokken. Nike mocht in het bos even gewoon hond zijn en dus besloot ik met meest bijzondere aan mijn Nike nog even voor me te houden. U verrast mij door geen moment uw snackbar uit uw eigen jaszak te overhandigen aan Nike, het zelfs niet door uw kleinkind te laten doen. Als Nike is uitgespeelt komt hij bij ons bankje staan en schudt zich eens lekker uit. “Oh Sorry”, zei ik beschaamd, maar het was niet nodig zei u. 

Dan is het weer tijd om huiswaarts te gaan. Ik haal mijn tas en het tuig van Nike onder het bankje vandaan en roep Nike om hem vervolgens in te tuigen.  Naast mij hoor ik allerhande vermakelijke kreten uit uw mond komen. “Ah! Oh? Nee? Echt?? Kijk nou! Dat meen je niet?“ 

“Meike, Meike kom eens kijken, die mevrouw heeft een hocus pocus hond!” 

Het meisje komt naar u toe gerent en gaat naast u staan. U staat tussen het meisje en Nike in. “Kijk Meike, dit is een hele speciale hond! Deze hond kan toveren! Net was hij een speelhond en nu is hij blindengeleidehond, en helpt hij die mevrouw op straat.” 

Nike, die al keurig in de werkmodus staat, wacht het geheel gelaten af. U was zelf inmiddels door uw knieën gezakt en zat gehurkt met aan uw ene kant Nike en aan de andere kant uw kleindochter.  “Als je een blindengeleidehond ziet Meike, dan mag je die nooit aaien. Anders kan hij zijn werk niet goed doen. “   

Dan slaat u totaal onverwacht uw beide armen om Nike ‘in werkmodus’ heen, en geeft hem een dikke zoen op zijn neus. “Jee knappe man ik heb je nog nooit zien werken maar ik ben nu al trots op jou! Doe je best op de terugweg en breng vrouwtje veilig weer thuis.” 

Soms, heel soms, is een berisping even niet op zijn plek…..

“Vooraan Nike” 

“Is dat een blinden hocus pocus hond opa?”

“Ja Meike, zwaai maar……”

En nog lang, vast heel lang werden we nog nagezwaaid.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Mistery Guest

Enkele weken geleden vroeg de wethouder mij mee te gaan naar een cursus. Niet vanwege het onderwerp van de cursus maar omdat we samen wilden kijken hoe inclusief de samenleving van ons dorp in 2018 eigenlijk is. De cursus werd gegeven in een bestaand maar toch gloednieuw gebouw….

U voelde zich enorm trots! U was een van de vrijwilligers die uit 130 reacties op een advertentie op gesprek mocht komen voor een fantastische vrijwilligersbaan.

In het nog te openen gebouw was iedereen welkom. Van jong tot oud. Diverse organisaties maakten gebruik van het gebouw en ook inwoners van het dorp konden er gebruik van maken. U had bij aanvang van uw functie een gesprek gehad. Wat hield de functie in en hoe straal je gastvrijheid uit. U had er zin in vandaag. Samen met uw 2 andere collega’s stond u in een rijtje naast elkaar bij de desk vlak na de voordeur. 

Ah een dorpsbewoonster! U keek naar uw collega’s. Wie was er aan de beurt? U collega’s bleven staan en lachten vriendelijk maar deden niets. Oke, het was duidelijk…. U was aan zet! Een beetje vreemd was het wel dat uw collega’s niet reageerden. Ze zagen het toch? Vrouw met hond? Het is een openbaar gebouw! Vroeger mochten er geen honden in en nu ook niet. U besloot in uw pauze uw collega’s hier wel even op aan te spreken. Eerst die vrouw sommeren om weg te gaan! 

“Mevrouw u heeft een hond!” 

Verbaast keek ik naast me…. “Verrek zeg, ja dat klopt.”  U klonk nogal boos dus ik zette mijn gezicht direct weer in de plooi. “Uw hond mag er niet in mevrouw!”  “Meneer het is een blindengeleidehond!” “Uw hond is ook een hond mevrouw en honden mogen er niet in! U heeft nu dus een probleem en hoe denkt u uw probleem nu op te lossen?!” 
U was goed op dreef. Eindelijk eens een andere casus dan mensen vriendelijk gedag zeggen of mensen de weg wijzen. Deze bezoeker vroeg om aktie in de tent. En het zou u vast gaan lukken! 

Verbaast over uw stelligheid keek ik u aan. “Meneer ik heb helemaal geen probleem….” 

“Jawel hield u vol, dat heeft u wel.”  “Meneer ik heb geen probleem, ik heb wel een cursus hier in het gebouw”, zei ik met moeite om vriendelijk te blijven.  “De cursus organisatie en de wethouder weten dat ik kom en dat ik mijn hond meeneem.” 

U wilde ademhalen om mij er nogmaals flink van langs geven toen u achter mijn rug de wethouder het pand zag binnen komen. Shit…. Daar ging uw stoere verhaal voor bij de borrel vanavond…. En…. In de plooi….. “Kan ik je misschien naar de lift helpen en wil je hond boven misschien een bakje water? “ Naast een aantal andere mensen schoven ook u en de wethouder aan bij de cursus. In de pauze kwam u schoorvoetend naar mij toe.  “mogen blindengeleidehonden wel vaker ergens naar binnen mevrouw?” “ Jazeker, antwoordde ik u, er is zelfs een VN verdrag toegankelijkheid waarin staat dat hulphonden overal mee naar binnen moeten kunnen. “ “Ik wist dat echt niet zei u, ik had nog nooit een blindengeleidehond ergens gezien. “ 

Zo leert u nog eens wat tijdens uw vrijwilligerswerk! 

En ook de cursus als mistery guest was geslaagd. Daar was ik geen uitzondering in de groep heb ik net als ieder ander geleerd om een leven te redden.  En Nike? Nike stond als hulphond een week later boven aan de agenda van de wethouder bij de evaluatie van de vrijwilligers. Hulphonden zijn welkom staat er als eerste in het huishoudelijk regelement.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Keuze stress

Nike aan het werk. Veel obstakels op de stoep

Iedere week breng ik een bezoek aan een fysiotherapeute. De balie en het zitje van de wachtruimte bevinden zich in een hele grote hal. Het is er druk als ik aankom, en dat om 9 uur ’s morgens. Rondom de leestafel zijn nog wel wat stoelen vrij. Op het commando voor mij de lege plaats te zoeken loopt Nike langs alle stoelen rond de leestafel. Ik had het al gezien. Er waren 2 plaatsen vrij. Nike had de lege plaatsen niet als leeg gedetecteerd en liep op mijn aansporende woorden verder de hal in op zoek naar andere mogelijkheden om op te gaan zitten. Vol enthousiasme liep hij van het kinderzitje via de boekenkast naar een joekel van een plant. Daar bleef hij staan en keek me aan of hij zeggen wilde “Kijk vrouwtje, ik kon niet kiezen hoor maar deze plek is toch echt de mooiste!” Lachend stuurde ik Nike terug naar de leestafel. Inmiddels was het hem wat makkelijker gemaakt. Vier lege plaatsen.

Het waait al dagen als we terug naar huis lopen. De eikenboom werd gemotiveerd al zijn blad op de stoep voor mijn huis te deponeren.

Mijn man had wel een paadje geveegd maar Nike had dit als onvoldoende beoordeeld om te gebruiken onder werktijd want het was geen meter breed.Voor een opgewaaide stapel blaadjes bleef hij staan, nadenkend over de best gekozen oplossing. Toen ik hem sommeerde weer in beweging te komen besloot hij direct dat het niet anders kon dan via de rijbaan. Op de eerste 20 meter lag toch echt te veel blad. Eenmaal op de stoep koos hij voor het huis van mijn buren wat hij als eerste tegen kwam. Bij de voordeur bleef hij staan. “Zo vrouwtje! Al die huizen zien er toch hetzelfde uit dus wat maakt het uit. Deze deur was als enige wel bereikbaar. “Liefdevol aai ik hem over zijn kop, maar als ik koffie wil zal ik Nike toch echt even zelf een handje moeten helpen naar het volgende huis.

In de supermarkt vraag ik Nike ‘de balie’ te zoeken. Nike sluit aan bij de eerste beste rij. Langzaam schuifelen we naar voren. Als we bijna aan de beurt zijn hoort hij het goed. We staan bij de verkeerde kassa. Zijn favoriete kassière zit op een heel andere plek. Als Nike uit zichzelf wil omdraaien naar de kassière van zijn dromen wijs ik hem toch echt even terecht. “Ja hallo potverdorie, en weer helemaal achteraan sluiten zeker!”  “Jij bent lekker!”

Al die stoelen, deuren en kassières…… Nike is een held maar ook gewoon een hond! Zolang hij mijn veiligheid niet in gevaar brengt,

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Zebramat

Het is zondagmorgen als ik in alle vroegte 2 stratenmakers op hun knieen op de winkelstraat zie zitten. “Het zal toch niet waar zijn,” zeg ik tegen mijn man, die net zo nieuwsgierig naar de stratenmakers kijkt. Zouden ze dan eindelijk beginnen met het veiliger maken van de winkelstraat? Het mocht ook wel eens, inmiddels heb ik daar al veel te lang op moeten wachten.

Enkele uren later besloot ik nogmaals te gaan kijken bij de stratenmakers. Eenmaal ter plaatse sloeg de schrik mij om het hart. “Maar dit is geen zebrapad? Waren de stratenmakers dronken, of moest de verkeersdeskundige nodig een bril met andere glazen? Dit is toch niet goed?” Lang kon ik er niet naar kijken om aanvallen van duizeligheid te voorkomen. Witte en bruine steentjes waren als een mozaiek of dambord om en om naast elkaar neergelegd. Als dit, zoals in uw documenten beloofd, een zebrapad deed voorstellen, moest het wel een zeer uitheems exotisch exeplaar zijn!

Een bord ter verduidelijking dat het hier een oversteekplaats betrof had u verzuimd neer te zetten waardoor er voor zowel de overstekende voetganger als de andere verkeersdeelnemers geen enkele juridische status aan vast zat.

Een dag later sprak de volksmond via de social media al over ‘creatief met keitjes, een dam/schaakbord, een mozaiek, of de zebramat’. In de daarop volgende discussie ging het er heftig aan toe tussen het overstekende winkelend publiek en de  passerende automobilisten. Ik hield me er afzijdig van.

“Zoek de zebra Nike”. Ik liep op de winkelstraat en zocht de nieuwe exotische oversteek plaats. Er lag geen zebra, of althans, Nike kon hem niet vinden. Misschien moet ik hem anders noemen? “Zoek de zebramat Nike”  Nike zocht en zocht maar vond hem niet.

Ik besloot Nike te helpen en stuurde hem aan op het witte vlak op de weg bij de Chinees.

“Over!” Al overstekend had Nike het allang gezien. Hij stuurde me enorm schuin de zebramat af, tussen de auto’s door en 20 meter verderop links de stoep op. Aan de overkant van de stoep was de zebramat geblokkeerd door geparkeerde fietsen bijna tot aan de lantarenpaal. Nike, die weet dat hij 1 meter breed is kon daar niet langs.

Tijd voor het organiseren van een bedrijfsuitje inclusief tast stok en simulatiebril voor de bedenker van de exotische Zebramat!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wereldreis

DCIM100GOPROG0142704.JPG

Waarschijnlijk schieten er hele wilde avonturen in uw gedachten bij het lezen van de titel van mijn blog. Ja, vorige week vrijdag ging ik op wereldreis. Tenminste, zo voelde dat voor mij…..

Ik ben iemand die altijd op zoek is naar mogelijkheden. Op zoek naar nieuwe stappen, uitdagingen, grenzen verkennend en grenzen verleggend. Misschien weet u het nog. Mijn eerste stap op mijn wereldreis ging naar Zandvoort, toen ik mijn blindengeleidehond Nike net een aantal dagen had. Vol euforie dat ik zelf, zonder hulp, aankwam bij het strand.

Vorige week was ik toe aan stap 3 op mijn wereldreis. Ik ging zelfstandig op reis naar Groningen waar mijn schoonmoeder woont.

Weken lang heb ik de tijd genomen om mijn reis voor te bereiden. Naast google streetview heb ik ook een aantal zienden en visueel  gehandicapte Groninger station kenners geraadpleegd.

Mijn schoonmoeder vond het maar niets. Veel te spannend. Zij was te slecht ter been om mij te redden van de ondergang en mocht van mijn man en mij geen andere hulptroepen inschakelen. Sommige plannen in het leven slagen juist niet als je er hulp bij krijgt.

Gelukkig kon ik rechtstreeks van mijn opstapstation naar Groningen. In de eerste klas coupe was het rustig. De spraakberichtjes, die ik mijn supportende vrienden stuurde, verraadden voor mijn mede passagiers beetje bij beetje mijn reis.

U zat naast het gangpad en sprak mij aan. “ Ik begrijp uit je geapp dat je in Groningen stad moet zijn. Als je wilt zet ik je even snel op de juiste bus hoor. Ik moet ook op dat zelfde busplein met een bus.”  Zonder iets te zeggen keek ik een tijdje door het raam naar buiten. Het aanbod was wel zo verleidelijk. Maar ik maak deze reis niet om hulp te aanvaarden. Ik maak deze reis om te kijken of ik het zelf kan en hulp kan vinden op de momenten dat ik mij  hulpeloos voel. Ik heb Nike, mijn hond, mijn voorbereidingen. Het moet gewoon goed komen. En zo niet, dan wil ik dat zelf ervaren.

Ik draaide mij om. “ Dank u wel meneer, ik vond uw aanbod zo verleidelijk, maar ik heb besloten om het niet aan te nemen.” Even reageerde u verbaast. Een gehandicapte die uw aardige hulp afwees, dat moest even verwerkt worden.

“Ik had ook prima met mijn man samen met de auto kunnen gaan meneer. Ik maak deze reis in het kader van het verkennen en verleggen van mijn grenzen.” U stelde nog vele vragen en ik beantwoordde ze allemaal. “Dames en heren, we naderen station Groningen”, schalmde de conducteur door de intercom. We stonden op en ik keek nog even achterom. U beantwoorde mijn blik met 2 duimen in de lucht en de woorden “ Go GIRL!”  Ik was blij dat ook u overtuigd was van mijn wens.

Mijn grote avontuur begon! Met de meute mee verliet ik het station. De meute splitste zich in bus en fiets. Dat was makkelijk. Op het busplein blokkeerde een harmonicabus de looproute waardoor ik direct gedesorrienteerd achter de bus langs liep. Nike zette mij bij een electriciteits huisje. “ Kom maar even op adem vrouwtje….” Daarna herpakte ik mij weer en liepen we naar het buseiland. Even de vraag naar het juiste leter en het juiste busnummer en 4 minuten later stapte ik in de bus. De euforie overspoelde mij toen ook bleek dat de spraak hard genoeg stond en ik vanzelf de haltenaam hoorde, waar ik uit moest stappen.

Bij de uitstap halte stond zoals afgesproken geen schoonmoeder. Ook daar had ik geen hulptroepen nodig. Het park waar Nike altijd uitgelaten wordt , werd binnen een seconde door Nike herkent.

Ik bel aan en mijn schoonmoeder doet open. Met tranen van trots in onze ogen omhelzen we elkaar.

“Hier ben ik dan!”  

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Sport hond

“Hee wat een leuke hond! Is die ook van jou?” Ik keek opzij en zag dat u voorover gebogen stond en Nike, die los liep, zich dat eens heerlijk liet welgevallen.
“Ik ken u uit het bos, zei u.” Ik keek eens goed naar u. Ik herkende u helemaal niet maar uit beleefdheid leek me dat beter om dat te verzwijgen. Ik keek om me heen probeerde uw hond in beeld te krijgen. Het was even zoeken tot een witte hond vrolijk kwam aangerend. Hmmmm… ook daar haal ik geen spoor van herkenning uit dacht ik….. er zijn zoveel witte honden in het bos.

“Is dit een nieuwe hond van jou vroeg u?” Oh oke dacht ik, dat verklaart waarom ik geen hond, geen stem en geen conturen herken aan u. U heeft mij al meer dan 2 jaar niet meer gezien. “ Nou nieuw…. Ik heb de zwarte labrador al bijna 2 jaar.” “ Goh , dan zijn we elkaar 2 jaar lang misgelopen in het bos.”

“Kom eens Nike dan doe ik je tuig weer aan. De wandeling zit er weer op.” Nike kwam keurig naast mij staan en ik haal het tuig van mijn schouder. U stond het kennelijk in stilte te aanschouwen maar u was nog met uw gedachten bij de kennismaking met mijn hond. “ Hoe heet hij eigenlijk, vroeg u?”

“Hij heet Nike mevrouw. Hij is mijn blindengeleidehond.”  Even gaf u een geluid waaruit bleek dat u de naam van Nike niet goed verstaan had. Nogmaals zei ik: “Hij heet Nike. Net zo als het merk van de sport schoenen. Zijn naam betekent ‘God van de overwinning’. En wij overwinnen samen alles!”

U haalde adem en uw stem klonk verrast en bedenkelijk tegelijk.

“Ja, nee, van een blindengeleidehond had ik natuurlijk allang wel eens gehoord. En dat je die niet mag aaien enzo. Maar dat je voor blinde mensen nu ook al sporthonden hebt….. dat is compleet nieuw voor mij! Wat doe je voor sport met hem?”  

U boog zich voorover en strekte uw hand al uit. Net op tijd wees ik u op de tekst op het tuig. “Er staat hier, niet afleiden mevrouw!” U bedacht zich vlug , groette mij en ging uw eigen weg.  

“Kom, sporthond, we gaan naar huis”, grapte ik lachend tegen Nike. Sloffend zette Nike zich in beweging. Naar huis gaan na een losloop wandeling is niet zijn sterkte kant. Winnen zullen we op deze terugweg zeker niet doen. Overwinnen wellicht wel!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Logisch toch

Zodra ik kinderen passeer zwijgen mijn gedachten en staan mijn oren wijd open. Er is niets zo mooi als pure kinderlogica.

Hier in de straat woont een Jip van 10 jaar. Jip heeft een druk sociaal leven op straat en ik zie haar over een jaar of 15 zeker wel voor een klas staan in het basisonderwijs. Jip vertelt graag over Nike en hoe bijzonder zij hem vindt.  Vroeger toen zij jong was werd haar verhaal gedreven door haar eigen kinderlijke logica. Langzamerhand neemt de volwassen waarheid, over het wel en wee van een geleidehond, het over in haar verhalen.

Als ik aan kom lopen rent  Jip op mij af, een groepje kinderen rent achter haar aan.

“Hooiii….!!! “  “ Hai Jip, Nike is wel aan het werk he, zeg ik”  Jip antwoord binnensmonds met een klein zacht geluidje. Ik blijf even staan, het kan wel even. “Kijk jongens, dit is Nike de blindengeleidehond”, begint Jip te vertellen.

Dan krijgt de situatie een verrassende wending. Uit de groep stapt een klein jongetje naar voren. “ Ik weet dat…. Ik ken die…. Ik heb die honden wel eens op de televisie gezien.” Glunderend gaat het jongetje naast Jip staan. Hij weet het en hij zal het wel eens even  vertellen. Jip weet niet helemaal hoe het nu verder moet en kijkt naar mij. “ Vertel eens”, zeg ik tegen het jongetje?

“ Deze hond is een help hond. Deze hond helpt u om de weg te vinden. Net zo lang tot u de weg weet. Als u de weg weet kan u de weg alleen lopen en kan de hond naar een andere meneer of mevrouw om die te helpen zoeken naar de weg.”

Ik kijk naar Jip en Jip kijkt naar mij. Jip is nog net te jong om de essentie van het verhaal eruit te halen en de details die niet kloppen om te buigen. Het jongetje heeft tenslotte deels gelijk. Nike helpt mij op straat bij het lopen van mijn routes. Ik besluit zelf het woord te nemen. “Weet je…” zeg ik…. “ Nike helpt mij met mijn routes, dat klopt. Maar als ik het weet hoeft hij niet weg hoor, dan lopen we de routes gezellig samen! Nike mag voor altijd blijven!” Aan Jip vraag ik of zij kan vertellen wat Nike onderweg op zo’n route allemaal nog meer doet. Ze antwoord dat Nike ervoor zorgt dat ik nergens tegennaan loop of over struikel. 

Het is genoeg. De groep rent er weer vandoor. Jip stopt even en roept nog even bezorgd “Kan Nike ook veters strikken of helpt hij u dat u er niet over struikelt? “ Dan rent ze er zonder gedag te zeggen vandoor.

“Ach lieve schat”, ik kijk even liefkozend naar Nike en zak door mijn knieeen om mijn veters te strikken.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen