Porsche

Het was woensdag , markt dag. Vanuit het bos liepen Nike en ik via de markt naar huis. Even brood meenemen en Nike wil graag snoepen bij de kaasboer. Vanaf de dierenkraam ging het tempo van Nike beduidend omlaag. Hij wilde zo lang mogelijk van alle lekkere geuren genieten.  U passeerde mij met een bakfiets vol kinderen. 

“Kijk jongens een hele bijzondere hond! Deze hond helpt die mevrouw.”  Vier kinderen keken belangstellend over de rand naar Nike die keurig werk liet zien. 

“Die hond, jongens, die hond kent alle verkeersborden en alle verkeersregels uit zijn hoofd! Die hond weet precies waar hij stil mag staan en waar hij door moet lopen.” Geïnteresseerd in deze duizend en eerste bijzondere definitie van mijn blindengeleidehond  bleef ik  een beetje in uw buurt lopen.   Oké, ik moet eerlijk bekennen dat als mensen mij vragen welk merk Nike is i.p.v. welk ras, ik dan met een stalen gezicht antwoord geef dat hij een Porsche is . Tenslotte is hij net zo mooi glimmend zwart, goed van figuur , en zo kostbaar als een klompje goud.  Kennelijk zat dat nog vers in uw geheugen. 

Samen lopen we een aantal meters op langs de kramen. Inmiddels is mijn focus alweer gericht op het doen van mijn eigen boodschappen. Nike wil op de markt ook nog wel eens eigen keuzes maken dus ik moet er wel met mijn gedachten bij blijven. 

Dan trapt Nike ineens op de rem. Er is kennelijk een obstakel die hij door alle geuren in zijn neus wat aan de late kant opmerkte.  Ook u schrok van de onverwachtse rembeweging van   Nike en keek verschrikt onze kant op. Ik besloot maar even in uw belevingswereld te antwoorden en zei:  “ Ja, eh daar even terug hangt een bordje met 30 km per uur. Ze controleren nogal op de valkenburgerlaan tijdens de markt . “ Vorige maand is mijn hond op dit punt geflitst , weet u, hij ging te hard. De boete ging mooi van zijn zakgeld af.”  “Nu kijkt mijn hond wel beter uit!” 

“Kom Nike, ga door!” 

Met een stalen gezicht spoor ik Nike aan om wat harder door te lopen hopend dat u nog 

even nadenkt of de capaciteit die u aan mijn hond toedichtte niet iets te veel onzin bevatte.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Zo knap is hij nou ook weer niet

Voor velen van u heeft het zien werken van een blindengeleidehond iets magisch. Dat snap ik wel, u ziet tenslotte enkel het eind resultaat. Dat daar een jaar opvoeding aan vooraf gaat waarin de hond met vallen en opstaan leert zich te gedragen zoals u dat net zag op straat. Een jaar waarin de puppypleeggezinnen ongewassen in de goot staan om de pup te leren plassen en vervolgens het huis moeten dweilen omdat de pup toch alles daar heeft gedaan bij binnenkomst. De hond na maanden vrolijk in de lift ineens heeft bedacht dat hij het vanaf vandaag niet meer durft,  de hond na de  geslaagde boterham met pindakaastest heeft bedacht dat als dat niet mag, je dan vast wel poep mag eten in het bos. .  Als alles  goed gekomen is  mag de hond eindelijk naar school. Geen enkele hond leert in 1 dag alle zoek en  navigatie commando’s. Daar worden vele tubes smeerkaas bij uitgeknepen. 

Een hond die anders dan een huishond voor zelfstandigheid en vrijheid zorgt vond u ontzettend intrigerend.   Dat een hond commando’s kan leren was u niet vreemd. U heeft jarenlang een huishond gehad. . “ Dus als jij naar links wil geef je het commando links en dan gaat hij links, vroeg u?”  “Jazeker zo werkt het navigeren. “ 

“Als ik naar de bus wil geef ik zowel richting commando’s als zoek commando’s” Tot zover  kon u nog wel het zich voorstellen.  “Je hond kan toch niet lezen? Hoe weet hij dan waar de HEMA is?”  “Ook dit gaat weer met navigatie en zoek commando’s, legde ik uit.” Ik weet zelf de weg , navigeer Nike en hij zorgt dat ik veilig binnen kom bij de Hema.” 

U was even een momentje stil. Ik wist al welke vraag er nu zou gaan komen. En jawel….

“ Stel nou dat je een hele nieuwe route loopt? Dan weet jij het niet maar je hond weet dan ook niet de weg. Hoe gaat dat dan? “ 

Dan stuur ik hem op een rustige ochtend zelfstandig op pad. Dan gaat hij eerst in zijn eentje de route uitzoeken om vervolgens mij een week later veilig van A naar B te kunnen brengen.” 

Een seconde later keken wij elkaar aan en schoten allebei in de lach. U bent jaren lang hondenbezitter geweest en heeft daardoor best kennis van honden en hun leerbaarheid. Dat een geleidehond een stap meer kan dan een huishond begrijpt u ook nog prima. maar een hond zelfstandig op pad sturen zodat deze zelf de route kan inprenten? Nee dat ging een stapje te ver . Dat begreep u ook wel. 

Gelukkig hebben ze  voor dat soort situaties google maps gemaakt.  


Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Broodnodig

Voordat Corona de kop op stak haalde ik wekelijks brood bij de supermarkt. Mijn hond is getraind op het schap waar het brood ligt   Mijn man haalt de grote wekelijkse voorraad online of met de aut0. Door corona bracht het boodschappen doen ineens allerlei emotioneel ingewikkelde regels met zich mee. Wel een karretje, geen mandje, geen hulp en wel anderhalve meter.  Daarbij waren er ook diverse horror verhalen verschenen op het internet. Genoeg reden voor mij om de supermarkt te vermijden en mijn man ook het brood mee te laten nemen. 

Na 6 weken begon mijn nieuwsgierigheid het toch van mij te winnen. Mijn motto is immers dat je het niet weet als je het ook niet probeert En dus gingen Nike en ik op weg naar de supermarkt om wat krentenbollen te kopen. 

“Nike zoek de deur….” “Zoek de mandjes” 

Nike gaf aan dat er geen mandjes aanwezig waren. Ik keek opzij. U stond bij de karretjes en had mij zien aankomen. 

“Dat gaat niet he…. zei u”, doelend op het verplicht moeten meenemen van een karretje.. “Nee, klopt, dat gaat niet!”” Als een echo herhaalde uw collega bij de servicebalie uw woorden zonder op te kijken “Nee dat gaat niet.” 

“Hoe dan wel vroeg ik mij hardop af terwijl Nike er inmiddels rustig bij was gaan liggen..

U keek van uw werk op achter de servicebalie en zag mij met Nike staan. U fleurde op. Zo moeilijk was de oplossing niet. U wist dat ik wekelijks enkel kwam voor wat brood. U kende mij. Daarbij had uw kind onlangs een spreekbeurt gegeven over blindengeleidehonden en u had daar avond aan avond bij geholpen. 

“Geen enkel probleem hoor mevrouw. Uw hulphond is echt heel bijzonder. Tenslotte heeft hij geleerd dat hij 2 meter breed, twee meter hoog en twee meter lang is.”  Ik was verrast over de kennis die u had over het geleerde van mijn hulphond. Met de afmetingen zat u aardig in de buurt.   Een meter breed en twee meter hoog kloppen. De twee meter lang die u er nu van maakt is nieuw voor mij maar als ik daarmee zelfstandig de winkel in kan ben ik blij met deze nieuw aangemeete kwaliteit van mijn hond. Natuurlijk kan ik niet vertrouwen op een kwaliteit die Nike eigenlijk niet bezit en kan ik ook niet vertrouwen op mijn minuscule beetje restvisus waarmee ik totaal geen afstand in kan schatten. 
Zonder dat ik dit hoefde te benoemen had u ook daar al een oplossing voor. 

“ “Ik zie dat u een blindenstok bij u heeft. Als u daarmee af en toe om u heen wil steken om te kijken of uw hond de afstanden correct inschat, dan mag u wat mij betreft de winkel in. “ 

Verrast over uw positieve reactie liep ik met Nike in mijn ene hand en mijn stok in mijn andere hand richting het brood. 

Voorbij de kassa slaakte ik een vreugde kreetje. Ik had het toch maar mooi gedaan. De broodnodige trip naar de supermarkt. Ik heb mijn brood en ik heb geen gevloek of auw gehoord omdat ik iemand spietste met mijn stok. 

Wij kunnen dit Nike!  Volgende week weer!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Help, vrouwtje ligt ondersteboven.

Ik ontkom er niet aan. Minstens 1 blog in corona tijd. Behalve wat vrijwillige werkzaamheden achter de pc is verder zo goed als de rest van het sociale leven buitens huis stil gevallen. Geen yoga, geen hondenschool, geen fysiotherapie, geen vrijwilligerswerk in het dorp. En geen bus of trein om ons dorp te verlaten. We zijn thuis en dat blijven we de komende 2 maanden ook. Het leven buiten bestaat uit het onderhouden van mijn tuin en de conditie van mijn hond. 

Om toch zelf ook een beetje fit te blijven bedacht ik mij dat ik prima thuis ook de aangeleerde yoga oefeningen uit kon voeren. Om een beetje in de dagelijkse structuur te blijven en een stok achter de deur, besloot ik de normale geplande yogatijd aan te houden. Maandag morgen half 12. 

Klaar om te beginnen leg ik een lekkere fleecedeken op de grond wat prima kan dienen als yoga mat. In mijn meest ontspannen pose geef ik mijn slimme google speaker de opdracht het komende uur meditatieve muziek af te spelen. Enkele seconden later galmde Peter Koelewijn met ‘Kom van dat dak af’ door mijn woonkamer. 
Ik schoot overeind. Dan maar vragen om klassieke muziek. 

Eenmaal liggend begin ik met het losmaken van mijn gewrichten. Bij het horen van Peter Koelewijn sliep Nike nog lekker door het vertrouwde geluid heen. Toen de klassieke muziek startte en ik languit op de grond met mijn enkels in de lucht figuren lag te draaien kwam Nike toch maar even polshoogte nemen. Dit is niet goed hoor! Vrouwtje ondersteboven op de grond in de huiskamer? Dat is niet goed, die moet geholpen worden. Kan ik toch nog wat betekenen als non actieve geleidehond. 

Een voor een werd mijn fleecedeken volgegooid met hondenspeelgoed. Ik was in mijn yogaritueel inmiddels toe aan de hond-houding (omgekeerde V) Nike wist meteen wat ik bedoelde. Dat betekende “Spelen!” Teleurgesteld keek hij weer op toen ik een beer pakte en deze als denkbeeldige energiebal boven mijn hoofd liet spelen. “Je speelt vals vrouwtje! Hier kan ik niet bij!” 

“Oke spelen helpt dus niet en dit rare gedoe op de grond moet stoppen….” Nike pakte een punt van de fleecedeken en trok of zijn leven er vanaf hing. Liggend op de deken won hij het niet van mij. Hem negerend en doorgaand met mijn oefeningen stond ik, en op een onbewaakt moment werd de fleecedeken onder mij vandaan getrokken. 

De mand in.

Met Nike in de mand erboven op.

“Zitten doe je op de bank vrouwtje. Liggen in je bed.”

“Yoga doe je in het zaaltje waar het hoort. Niet thuis” 

“Niet zo gevaarlijk doen hoor ondersteboven op de grond.”

“Dan doe ik geen oog meer dicht!” 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Vrijheidsberoving


Wist u dat het tegenovergestelde van klantvriendelijkheid heel simpelweg klant onvriendelijkheid heet? Het klinkt heel erg simpel maar ik had dit zelf nog nooit zo meegemaakt. Ik werd als klant zo onvriendelijk van uw gedrag dat ik het gevoel van lichte agressie dwong om te veranderen nar het schrijven van een blog in mijn hoofd.  

Ik ontmoette u in de bus en eerlijk is eerlijk, attente hulp bij het instappen en het wijzen op enkel lege plekken in de bus vind ik bijzonder galant. U ging niet 1 maar wel 10 stappen verder in klantvriendelijkheid. 

 Nadat u mij bijna de bus in getrokken had:

“Kunt u even opstaan, deze gehandicapte vrouw moet hier zitten!” 

Ik was in de veronderstelling dat er nog genoeg plaatsen vrij waren maar voor ik iets kon zeggen was hij opgestaan en werd ik bijna op de bank geduwd.

“Waar moet u er uit mevrouw?” 

“Dat weet ik zelf prima, dank u wel!” 

“Waar woont u mevrouw?” 

“In Heemstede, hoezo?” 

“Dan moet u er bij station Hoofddorp uit.” 

“Ja, zei ik, dat weet ik, dank u wel” 

“Heeft u straks hulp nodig bij het uitstappen van de bus?” 

“Nee, zei ik, bedankt dat u het vraagt maar daar helpt mijn blindengeleidehond bij.” 

Het bleef niet bij een simpel geïnteresseerd ogend praatje. U besloot nog een stapje verder te gaan in uw klantvriendelijkheid. 

“Chauffeur, deze blinde vrouw met hond moet er op station Hoofddorp uit. Denkt u erom dat zij er aan de voorkant uit moet. U moet alle instappers buiten al tegenhouden. Ik help deze vrouw naar buiten oké!” 

De chauffeur reageerde niet op uw geraas.  Was u een bekende voor hem en hield de chauffeur daarom wijselijk zijn mond? 

Ik keek om mij heen, alvast oriënterend waar ik het stopknopje zou kunnen vinden. 

“U bent er nog lang niet mevrouw”, hoorde ik u weer naast mij zeggen. 

“Dat weet ik”, zei ik “Ik zoek alleen alvast het knopje.” 

“Dat is erg onverstandig van u mevrouw”, vond u, “Door disbalans op uw stoel kunt u vallen.”   

U begon zo langzamerhand op mijn zenuwen te werken. Ik voelde mij gevangen in de bus. Iedere andere keus om eerder uit te stappen zou in mijn nadeel werken en niet gaan slagen met uw vastberadenheid om mij bij het juiste station uit te laten stappen.

Bij halte Beukenhorst gingen de deuren van de bus weer dicht en de bus trok op. De volgende halte ben ik verlost, dacht ik. De bus reed net 50 meter toen ik het uitstap belletje hoorde. 

“Ik heb alvast voor u gedrukt mevrouw. Het was onverstandig geweest als u dit zelf had moeten doen.” Ik beet op mijn tong. Mijn agressiepeil liet het niet meer toe om u hiervoor te bedanken. Gelukkig…. nog 1 bocht en dan ben ik verlost! Ondertussen was u al naar de chauffeur toe gelopen. U was collega’s al reed u voor een andere maatschappij. “Je weet het he collega! Strak langs de kant bij de noppen stoppen, eerst mevrouw eruit. Ik help haar wel want het komt echt anders niet goed.” De chauffeur reageerde geluidloos……

Bij de halte probeerde ik u hardnekkig te negeren al was dit een onbegonnen uitdaging. U probeerde voor mij te staan en mijn twee schouders vast te pakken om mij te geleiden. Mijn hond zocht nu ook een vluchtroute. 

“Waar gaat u nu heen?” 

“Naar huis mevrouw!” 

“Ja oké maar met de lift of met de trap of….” 

“Ik denk dat ik gewoon over de reling naar beneden spring mevrouw!” 

“Moet ik je even op de bus zetten misschien? “ 

Nog voor ik antwoord kon geven greep de buschauffeur in. “Zeg collega ga je nog mee of hoe zit dat, ik rij in 10 seconden weg!”  Angstig keek ik om. Waar ging u voor kiezen? Toch niet voor mij hoop ik? Dan spring ik echt van de reling van het viaduct. 

Ik hoorde de luchtdruk van de deuren van de bus. Ik zag u niet meer! Tranen in mijn ogen van blijdschap. 

Ik ben verlost, ik ben weer vrij en zelfstandig! 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Domie 2.0

Het afgelopen jaar was het verwerken van de plotselinge achteruitgang van mijn visus vanzelf sprekend regelmatig onderwerp van gesprek. En natuurlijk heeft de verslechtering van mijn visus niet alleen gevolgen voor mij maar ook voor de mensen die dichtbij mij staan zoals mijn man. Het was dan ook heel attent dat u nadat u meegeleefd had met mij, ook interesse toonde in mijn man. 

“Zeg”, sprak u mijn man aan, “Hoe is het nu voor jou om volgend jaar een blinde vrouw te krijgen?”

Mijn man en ik keken elkaar een moment verschrikt aan. Wist u iets wat ik niet mocht weten? Of werd ik misschien niet ingeruild voor een beter exemplaar maar kregen we op initiatief van mijn man er in de relatie iemand bij. Een soort van trio, als verrassing voor mijn 50e verjaardag? Of maakte het blind worden mij in uw beleving een ander mens? Uit uw intonatie van uw vraag kon ik niet helemaal opmaken of dit nu goed of slecht nieuws was. 

U bedoelde het natuurlijk helemaal niet zo lelijk maar de door u gekozen woorden maakten uw vraag voor mij toch wel een dingetje in mijn hoofd. 

Zou het werkelijk zo zijn voor ‘de buitenwereld’ dat de achteruitgang van zintuigen je tot ander mens maakt? Toevallig heeft u een leeftijdgebonden gehoorprobleem maar ervaart u zichzelf daarmee tot nieuwe persoonlijkheid/ander mens?  En… beviel het?

Gelukkig zitten mijn man en ik op dit vlak veelal op 1 lijn en kon ik met een gerust hart zijn reactie afwachten voordat ik zelf zou reageren en het voor mijn man zou invullen. 

“Haar zicht vermindert maar haar karakter blijft hetzelfde”, antwoordde mijn man geruststellend. “Haar karakter maakt haar tot mijn vrouw.”  “Ik krijg geen blinde vrouw, alleen haar zicht verslechterd en daar groeien we samen in mee.” 

Ah, geen inruil of trio voor mijn 50e verjaardag volgend jaar. Ik mag blijven, dat is mooi! 

U had zichtbaar moeite met het antwoord van mijn man. U besloot geen reactie meer te geven en een ander onderwerp aan te snijden. De wijze woorden van mijn man liet u thuis nog eens op u inwerken. 

Hoe was het eigenlijk voor uw vrouw dat zij een dove man kreeg? Of viel dat mee? 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Nieuwjaars survival

U wilde het dit jaar eens anders doen dan anders. U wilde naar de burgers toe. Hen toespreken, handen schudden en toosten op het nieuwe jaar. 

Kennelijk denkt u aan buiten als u aan de burgers denkt. En zo werd de receptie dit jaar ’s avonds in de buitenlucht gehouden. 

Zo’n receptie is voor mij het moment om ook even te netwerken. Even mensen aanschieten, wat vragen, even ongedwongen. Op mijn weg er naar toe hoorde ik de piano muziek al klinken. “Ha gezellig!”

Voor mij stonden mensen, ik kon niet verder. Het plein bleek al behoorlijk vol te zijn. In het donker was het onmogelijk om mensen van elkaar te onderscheiden, laat staan ze te herkennen. “Waar kan ik de burgemeester vinden, vroeg ik in het luchtledige?” Gelukkig herkende u mij wel, gaf mij uw hand en stelde zichzelf voor. “Waar kan ik de burgemeester vinden, vroeg ik nogmaals?” “Daar”, antwoordde u wijzend in het niets. Gelukkig was u zichzelf snel bewust van deze zinloze actie en besloot u mij even te brengen naar de burgemeester. “Is er een rij?” Ik kreeg geen antwoord….. Blijven staan was de enige optie in de hoop dat dit gezien werd en ik uit mijn positie geholpen werd. Het werkte…..

Na het handen schudden stond ik voor de volgende uitdaging. Op mijn gehoor zag het zwart van de mensen. Ik zag niemand, herkende niemand. Eigenlijk had ik ook wel zin in wat te drinken. Hoe komen al die mensen daar toch aan? Lopen ze ermee rond? Moet ik het ergens halen? Al snel werd de uitdaging duidelijk. Er bleken een frietkraam en een drank kraampje te staan, beide op verschillende plekken op het plein. Na de uitleg van u vreemde kreeg ik geen hulp aangeboden en moest ik mezelf maar zien te redden als ik wat zou willen nuttigen. 

Na mezelf op doelloos geluk door de menigte geworsteld te hebben stond ik ineens oog in oog met de kraam met drank. “Wat heeft u allemaal voor drank om uit te kiezen meneer, vroeg ik de bode die de kraam bemande. “Nou ja dit”…. en hij maakte een wijd gebaar met zijn armen. Oke, ik snap het, het is een koude nieuwe situatie. Laat ik mijn vraag dan anders stellen. “Heeft u jus d’orange”?  

Hebbes! Jezelf redden in zo’n donkere onherleidbare situatie is een heidens karwei maar ik kom in ieder geval het komende uur niet om van de dorst. 

Omdat het doelloos lopend op zoek gaan naar de kraam met drank een succes bleek besloot ik dat na uw nieuwjaarstoespraak maar weer toe te passen. Ik hield mezelf zo niet alleen lekker warm maar wie weet kon ik nog een leuk netwerk gesprek scoren. Stilstaand blijven was geen optie. Ik herkende u niet en u herkende mij in het donker vermoedelijk ook niet. 

Het goede idee werd uitgedaagd door de aanwezigheid van de frietkraam. Menig keer moest ik met Nike in discussie over het feit dat niet hij maar de bodes het plein wel schoon zouden maken van verloren patat en mayonaise. Hier en daar een groet en eindelijk werd ik opgepikt en uit de menigte gevist voor een zinvol gesprekje. 

Nog 1 keer in de survival stand op zoek naar de uitgang van het plein. Ik kon Nike niet het commando “zoek de deur” geven. Het moest op goed geluk dat hij en ik dezelfde behoeften deelden. Naar huis! Gezien de hoeveelheid energie die het kostte om mezelf te redden in deze situatie van donker en chaos vond ik de receptie zo toegankelijk niet. Volgend jaar blijf ik thuis, hoop ik op een live stream nieuwjaarstoespraak en app ik mijn contacten wel een afspraak voor een netwerkgesprek.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Goed bedoelde overbezorgdheid

Dit keer weer eens een blog over u. Het blijft mij verbazen hoe u conclusies trekt die te maken hebben met mijn visuele beperking. 

Er is een theorie die zegt dat lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Je krijgt hoofdpijn van stress, buikpijn van angst enzovoorts. 

Het zal velen van u niet ontgaan zijn dat mijn ogen het afgelopen jaar hard achteruit zijn gehold. Feitelijk komt dit door een onjuiste inschatting van de oogarts en te lichte medicatie tot gevolg. Om frustratie aan ons beide kanten te voorkomen sprak ik openlijk over de achteruitgang van mijn ogen. Het leverde mooie gesprekken op met velen van u waaruit ook bleek hoe u het hebben van een beperking zou ervaren als u in mijn schoenen stond. 

Te neergeslagen luisterde u naar mijn verhaal over mijn ogen. Het greep u aan, dat was duidelijk te horen aan uw ingetogen stem. “Ik vind het zo erg voor u”, zei u. “Des te minder u ziet, hoe minder u kunt lopen……” 

Enig zins verbaast hoorde ik uw redenatie aan. Ik moest hem ook even 2 keer voor mezelf herhalen.  Hoe minder ik zie hoe minder ik kan lopen? Ik begreep dat u hiermee een stukje persoonlijke angst uitsprak en ik zocht naar een passende positieve reactie. “Eerlijk gezegd kom ik alleen maar verder nu ik steeds minder ben gaan zien. Naast mij loopt mijn persoonlijke Porsche. Mijn wandelkuiten zijn het best onderhouden na de komst van mijn blindengeleidehond. Ik draai het liever om. Ik kan niet minder maar juist meer” 

In een andere situatie werden uw zorgen om mijn verslechterende zicht vanuit een andere invalshoek geuit. “Jeetje joh, je doet echt veel te veel werk! Geen wonder dat je ogen zo achteruit gaan! Het is belangrijker dat je meer thuis blijft. Dan gaat de achteruitgang ook niet zo hard!” 

Ontroerd door uw betrokkenheid en verbaast over uw redenatie liet ik ook deze opmerking op mij inwerken. Ik, die er een dagtaak van maak om de maatschappij te leren dat het hebben van een beperking geen handicap hoeft te zijn omdat we allemaal gelijk zijn, zou meer thuis moeten blijven want anders….. versnelt het proces wat leidt tot blindheid. 

Werken aan het najagen van mijn missie maakt mij volwaardig voelend mens.

Thuis blijven voelt als blind en gehandicapt.

Waar zou u voor kiezen?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tienertoer

Velen van mijn generatie zullen hem misschien nog wel kennen…. de tienertoer. Je mocht 8 aaneengesloten dagen onbeperkt met de trein reizen. Meestal deed je dat zonder je ouders maar met vrienden. Doel, even zonder toeziend oog van je ouders onbeperkt lol maken in de trein. Ook ik heb hier goede herinneringen aan. 

Inmiddels ben ik ouder en gedraag ik mij rustig en beheerst net als alle andere volwassenen in de trein. Ik ga zitten, drop mijn tas zodat niemand er last van heeft, ontdoe mijn hond van het tuig en pak iets ter vermaak voor de komende reistijd. 

Ook Nike kent het ritueel. Hem is geleerd om rustig te gaan liggen en bij voorkeur een dutje te gaan doen zodat hij na de treinreis weer fris en vrolijk kan werken. Zo begon ook deze reis.

De trein reed amper weg en u was al verkocht door de slaapdronken ogen van mijn hond Nike. 

“Ik heb thuis een blindengeleidehond die met pensioen is” hoorde ik naast mij. Dat is altijd een ingang voor een leuk gesprek. “Ook van KNGF Geleidehonden vroeg ik?” Nee, uw hond had in zijn jeugd op een andere school gezeten. U boog steeds verder naar voren om naar mijn slapende hond te kijken. Voor u naast mijn hond op de grond van de coupe zou belanden maakte ik Nike wakker en bood u aan hem even te mogen aaien. Het leek of u allemaal angstvallig op uw handen had gezeten, zich gedragend. Op het moment dat Nike het zich bij u eens lekker liet welgevallen waren kennelijk alle ogen in de coupe op hem gericht. Een fractie later vlogen de eerste oooh’s en aaah’s al door de coupe. 

De conducteur komt binnen…. Ze aanschouwt de situatie. “Wat een prachtige hond mevrouw”, aait Nike en gaat door met haar werk. Steeds meer mensen in de coupe besloten los te komen van hun eigen gedachten en bezigheden en hadden op allerlei wijzen wel wat met honden. Nike genoot met volle teugen. Hij was vrij, hij voelde zich vrij. Hij was in een hemel waar iedereen hem wilde knuffelen. Met de riem in mijn hand liep Nike door een groot deel van de coupe heen en weer op zoek naar aaigrage handen. 

Vijf minuten later komt de conducteur nogmaals binnen. “Sorry dames en heren….. mijn labrador is net 3 weken geleden overleden. Ik heb even wat knuffeltijd nodig.” De conducteur zakt door haar knieen en Nike draait zich meteen op de rug naar haar toe.  Minutenlang kroelen ze er samen op los. 

De stem door de intercom roept dat we er bijna zijn. Mensen schudden de zwarte hondenharen van hun kleding. Ik denk zomaar dat we allemaal in deze coupe een fantastische reis hebben gehad. Even niet in het stramien maar ongedwongen genieten van iets kleins wat je samen deelt in de coupe. 

Voor Nike voelde het vast als een half uurtje Tienertoeren. Even niet onder apel van vrouwtje maar ongegeneerd aandacht halen van ieder die aandacht wil geven. Heen en weer. Tot het tuig aan moet. Plicht roept ook voor Nike. “Vooraan Nike, zoek de deur” 

Zonder om te kijken geconcentreerd weer aan het werk. 

Wat hou ik toch van hem!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Voorlichting

Zelfs na 3 jaar gebruik maken van een blindengeleidehond verbaas ik mij over uw creativiteit waarmee u probeert te verdoezelen dat u geen antwoord weet op de vraag van uw kind. Een enkele keer wilt u uw kind voor zijn en probeert u opvoedkundig verantwoord te vertellen waar mijn hond voor dient. Soms verdraait u de werkelijkheid omdat u het eigenlijk zelf ook niet weet, soms verdraait u de werkelijkheid omdat u bang bent dat uw kind u anders niet begrijpt. 

Deze keer kwam ik u tegen op een middag bij de ingang van het bos. U liep daar met uw 2 kinderen. Ik was het hek net binnen gekomen en stond Nike klaar te maken voor een uurtje lekker vrij. Tuig uit, belletje aan en riem los. “Vrij!” Nike ging direct zijn vrijheid tegemoet. 

“Papa, waarom heeft die hond een belletje om?” Het jongste kind had mijn handelen duidelijk goed geobserveerd…. “Gewoon, omdat die hond gezegd heeft dat hij dat wil,” antwoordde u uw dochter. 

Vol verbazing keek ik even opzij bij het horen van uw nogal opvallende antwoord. Mijn gedachten maakten overuren. Heeft mijn hond gezegd dat hij dit belletje om wil? Of wilde hij liever wat anders aan? Eerlijk gezegd kan ik mij niet herinneren dat mijn hond hier ooit met mij over in gesprek is gegaan. Of heb ik dit misschien gewoon niet gehoord en had mijn hond werkelijk voor keur voor een blikje ratelende knikkers of een ander geluid producerend voorwerp? Misschien moet ik mijn hond vanavond uitnodigen voor een ronde tafel gesprek waarin ik hem de ruimte geef om te zeggen…… De oudste dochter onderbrak mijn gedachten stroom. “Jemig papa dit is een blindengeleidehond hoor! Hij droeg toch net dat tuig en mevrouw heeft toch een stok? Die mevrouw ziet haar hond niet maar hoort haar hond zo wel.”

Daar stond u dan te midden van uw 2 kinderen. U voelde tot in uw botten dat u een blunder had begaan. U was zojuist door uw oudste even flink met uw neus op de feiten gewezen. Het zat u toch niet helemaal lekker dat uw dochter iets beter wist en u besloot onherroepelijk uw overwicht weer terug te pakken. “Hoe weet ‘jij’ dat nou weer!!??” 

“Nou gewoon, in groep 6 hadden wij een mevrouw met een blindengeleidehond in de klas die les gaf. Dat was de leukste les van mijn hele lagere schooltijd hoor pap.”  Tja in uw schooltijd was levende have alleen toegestaan tijdens dierendag. 

In dat geval stel ik mij beschikbaar voor een leuke ouder-thema avond op scholen. U kunt dan met een gerust hart de vragen van uw kind op de juiste wijze beantwoorden en wordt niet voor schut gezet. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen