Schaamteloze senioren

Het is alweer een tijdje geleden. Ik ontmoette u op een ochtend in het bos. U liep daar in een groep je van een aantal senioren dames met nordic walking stokken. . U zag mij en zette de hele groep dames stil. Kennelijk een stuk overeenkomstige herkenbaarheid omdat ik ook met stok liep. Echter had ik maar 1 stok en liep ik de blind walk en niet de nordic walk. 

Verwonderd keek u mij aan. “Bent u blind?”  Voor het gemak antwoord ik tegenwoordig steeds vaker maar bevestigend. Ik zie dusdanig weinig dat het lastig is om uit te leggen aan anderen. 

U stapte van achteruit de groep naar voren. U had een vraag. Uw sport maatjes kennen u en zullen u niet uitlachen. Ze zullen u steunen door dik en dun. U haalde adem……. “Werkt uw hond nu voor u?” Ik keek in het rond. Ik hoorde Nike niet. Geen idee waar hij was. “Hij staat daar 30 meter achter u in de bosjes mevrouw.”  Mij leek de situatie nogal duidelijk dus ik besloot het af te maken met een grapje. “ Ja mijn hond is keihard aan het werk, hij verzamelt het avond eten voor mij.” U begon allen heel hard te lachen,  en jawel hoor, zonder dat ik zelf wat hoefde te doen konden team genoten u uitleggen dat mijn hond zijn uniform niet aan had en dus vrij had. 

De sfeer zat er goed in. Bij alle dames borrelden de vragen als koolzuur naar boven. Domme vragen bestaan niet had u van mij gehoord. Wel dan zullen we nog wel eens zien! 

“Hoe weet u hoe laat het is als het bewolkt is of nacht en u de stand van de zon niet kunt zien?” 

“Nou dan spreekt mijn horloge gewoon de tijd uit” zei ik. 

“Kan uw hond praten?” 

Heel even keek ik u vragend aan. Bedoelt u dit letterlijk als echt praten? “Nou ja u geeft toch commando’s? Geeft uw hond u dan geen aanwijzingen?” 

Ik hoopte dat u het iets minder letterlijk bedoelde dan dat u zei en vertelde u over de lichaamstaal communicatie die mijn hond en ik er op na houden. “ Maar mocht mijn hond mij nou een mop gaan vertellen in verstaanbare woorden dan bent u de eerste die het hoort hoor” zei ik lachend. 

“Ik heb ook nog een vraag” zei de laatste vrouw uit het groepje voordat de leider in de groep toch weer door wilde lopen. Nou vooruit, nog ééntje dan….

“Kunt u auto rijden, of rijdt uw hond en zit u als bijrijder naast uw hond?”  De hele groep keek lachend om, maar nee u bedoelde uw vraag echt heel serieus! 

“Nee”, zei ik lachend. Mijn hond en ik hebben beide niet het talent om auto te kunnen mogen rijden meegekregen. Wij hebben elkaar, onze benenwagen, het OV en af en toe een taxi.” 

Het vragenvuur zat erop. Alle partijen moesten door. Onvergetelijk, deze 4 senioren die schaamteloos en serieus alles durfden te vragen. Ik heb me hier nog lang over verbaast maar kan niet ontkennen dat ook ik hierdoor een topochtend had! 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Een nieuwe wereld

In dit jaar van thuis werken en veel minder werk gericht aan mijn hond kunnen bieden maakte ik wekelijks een corona rondje met Nike mijn geleidehond. We lopen stukken die we anders met de bus gedaan zouden hebben en nemen een ritje trein van maximaal 5 minuten. 

Mijn terugweg bestond uit het nemen van de bus naar het bos. Het is een busverbinding waar midden op de dag maar weinig mensen gebruik van maken. Grote kans dus dat ik alleen zou zitten, lekker veilig! 

Ik stapte in en zocht mijn plek direct bij de achterdeur. Zoals ik al dacht gleden de haltes voorbij zonder dat er andere mensen instapten. De chauffeur had inmiddels wel zin in een praatje. Zoveel passagiers zag hij tenslotte ook niet meer tijdens zijn dienst. 

“Hee! Ben jij je begeleider verloren onderweg????”  Heel even wachtte ik, toen begreep ik dat u het tegen mij had. “Ik ben mijn begeleider verloren onderweg meneer. En toen kwam ik op mijn reis deze hond tegen en dacht ik….. das toevallig, dat is een blindengeleidehond, die neem ik mee….“ Ergens merkte u dat u wel in de maling genomen werd door mij maar uw hersenen hadden nog een beetje last van stereotype denken en u kon niet zo snel schakelen. U ging er liever nog even serieus op in. “ Nee maar luister….. alle gehandicapten reizen toch altijd met een begeleider? Dat hoort toch zoals je gehandicapt bent, ongeacht welke handicap je hebt?”

Even luisterde ik naar de halte omroep. Deze bepaalde immers hoeveel tijd ik kon steken in mijn reactie.    Het werd een geduldig praatje over diverse handicaps en blinden/slechtzienden in het bijzonder, een praatje over vaardigheden en zelfstandigheid, een praatje over assistentie honden en de blindengeleidehond in het bijzonder. . . U vond het allemaal beren interessant. U had wel vaker honden in de bus gehad op andere lijnen. Een persoon in een rolstoel was nog nooit voorgekomen in uw carrière als buschauffeur. 

U vroeg waar ik eruit moest. “Wandelbos Groenendaal meneer.”  Omdat we er al bijna waren drukte ik op het knopje.  Verrast en verbaast reageerde u “hè, hoe heeft u dat nou gedaan? Ik heb uw hond helemaal niet op zien springen naar het knopje?” “Ik heb zelf op het knopje gedrukt meneer.”  De deur ging open en Nike loodst mij door de deur naar buiten. . “Heel fascinerend dit! Heel fascinerend, riep u mij achterna!” 

Vandaag zag u heel bewust voor het eerst een gehandicapte, zonder begeleider maar met een hond die visueel gehandicapte kon ook nog eens ‘zelf’ op het knopje kon drukken.  Er ging een wereld voor u open!

Daar neemt u vast vanavond een flinke borrel op. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Passeren voor Dummies

“Goedemiddag! “ “Ik ga u passeren. Ik kom van achteren en passeer u op links.” 

U stond even stil. “Wat deed u dat netjes, heeft u ervaring vroeg u? “

“We zijn lotgenoten, ik nam uw gele hesje nog wel waar en ik hoorde uw rolstok. Zelf loop ik met een geleidehond, vandaar dat u bij mij geen stok hoort. “ Na een kort babbeltje sloeg ik rechtsaf richting de wandelplas en u vervolgde rollend met uw stok uw weg naar huis. 

Dit praatje met u deed mijzelf ook beseffen dat het passeren in de praktijk meestal niet op deze manier gaat.

In het bos valt het mij op dat u steeds vaker uw hond bij u roept en regelmatig doet u de hond even aan de riem tijdens het passeren zodat ik niet schrik van een loslopende hond. Een vriendelijke goedemorgen en uw hond krijgt weer vrij om te gaan waar deze wil. Een uitstekende manier dacht ik zo. 

Op straat bent u veel creatiever. Immers op straat hebben we samen veel minder ruimte en kunt u onmogelijk veilig met een boog passeren, iets wat in het bos makkelijker gaat. Op straat worden uw hersenen kennelijk voor een uitdaging gesteld hoe een visueel gehandicapte te passeren en verzint u de wildste geluiden om mij te laten horen dat u er aan komt. Een flinke opgewekte hoestbui is in coronatijd niet handig maar zeer effectief. Van schrik sprong ik op zij zodat u kon passeren. De hoestbui was zo overtuigend dat ik mij bezorgd hardop afvroeg of alles verder wel goed met u ging. “Ja hoor, was het lachende antwoord, ik heb je gepasseerd.”

Een andere toon die mij de stuipen op het lijf joeg terwijl ik op de stoep liep bleek niet van uw fiets afkomstig te zijn maar voor de passeer gelegenheid had u uw fietsbelringtoon even hard aan gezet. Ook deze had zichtbaar effect. Ik sprong opzij en gaf u een aantal boze kreten mee die ik hier niet zal herhalen. 

Tot slot hoorde ik vandaag nog een effectieve maar binnen het creatieve geluidspectrum wel de meest onschuldige. Ik stak de weg over en u had mij al gezien. U liep met uw kinderwagen op de stoep en schatte in dat wij elkaar op exact dezelfde plek bij de stoeprand zouden tegenkomen. Ik met hond en u met wagen betekende dat 1 van ons beiden even moest halthouden. Terwijl ik overstak en tussen de geparkeerde auto’s op weg was naar de stoep hoorde ik het hoge piepende geluid van een parkeer sensor/achteruitrij camera. Verschrikt keek ik even opzij naar de geparkeerde auto’s echter hoorde ik geen brommende motor. Tot ik uit uw mond hoorde “sorry dat was ik, ik zag u al aankomen en samen passen wij niet op de stoep door mijn kinderwagen dus ik kom a eerst even voorlangs.” 

Het geluid voeg ik toe aan mijn opmerkelijke menselijke geluiden bibliotheek. De boodschap was er 1 met een gouden randje. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Loos alarm

Weet u het nog, een jaar of 5 geleden werd ik toch bijna gearresteerd in het van Gogh museum omdat ik met mijn gloednieuwe loep de kaartjes las naast de schilderijen. De security was door de kassamedewerker niet goed ingelicht en dacht dat ik criminele zaken aan het uitvoeren was . Beetje dom wel, midden op de dag in een museum vol andere bezoekers. De security kon niet anders dan mij bestormen met de woorden dat ik was gearresteerd, waarna ze ontdekten dat het slechts een elektronische handloep was. 

In al die jaren is er maar weinig veranderd. Mijn ogen zijn wel slechter, mijn handloep voldoet niet meer aan mijn behoeften. Dus vroeg ik een nieuw leeshulpmiddel aan. Dit keer werd het een Orcam. Een camera die tekst kan scannen en voorlezen.  Het zorgt ervoor dat ik niet alleen thuis maar ook buitens huis zelfstandig dat kan lezen wat ik graag wil lezen. De Orcam kwam binnen en ik installeerde deze in de trein. Op Utrecht centraal besloot ik wat te drinken te willen kopen en wat lekkers erbij voor onderweg.  Op dus naar de Albert Heijn. Met Nike aan mijn linkerhand en de Orcam aan mijn bril liep ik naar de koeling met de smoothies. Kleuren kan ik nog zien maar ja…. rood kunnen aardbeien zijn, kersen, , bessen grapefruit of watermeloen. Dat bewijst maar weer dat niet alle rood hetzelfde is. 

Ik richtte de Orcam via mijn bril op het flesje . Een fractie van een seconden later hoorde ik ineens twee stemmen door elkaar heen. “ Mevrouw, strawberry, stop, Pine Apple, daarmee,  limoen” Wat bent u aan het doen?!”  

De eerste seconde snapte mijn hoofd er helemaal niets van . Er kunnen geen twee stemmen uit dat apparaatje komen…. Engels en Nederlands door elkaar, heb ik wel goed gericht met scannen, heeft hij tegelijk iets anders gelezen…???… Oh wacht er staat iemand naast me… dat had ik nou weer niet gezien…

U stond naast mij met een knal geel hesje aan en een apparaat in uw handen. Het zag er niet bepaald klantvriendelijk uit. U herhaalde uw vraag “Wat bent u aan echt doen?”   Ad rem antwoord geven dat ik dit flesje net zou willen stelen als blinde vrouw kwam niet geheel geloofwaardig over nu er al zeker en minuut verstreken was. Dus ik besloot de waarheid te vertellen en u te laten zien hoe de Orcam werkte.  “Bedankt voor uw aanwezigheid maar ik heb uw hulp dus juist niet nodig “ zei ik u vriendelijk. 

Opgelucht haalde u adem en u kondigde vriendelijk aan dat ik verder kon gaan met boodschappen doen. Heel even keek ik achterom en zag ineens 2 medewerkers verdekt opgesteld achter mij staan. Lachend en met opgeheven hoofd vervolgde ik mijn weg. Ik…. crimineel…..tssss…. dat is nou nog nooit in me opgekomen! 

In het volgende pad belandde ik midden in een briefing van de winkelmedewerkers en een man die kennelijk bedrijfsleider was.  “ Nou het bleek een camera te zijn waarmee die mevrouw zelf kon lezen wat er op het flesje stond. Meer dan lezen kon dat ding niet zei mevrouw.” “Pardon heren, zei ik lachend…” Ik wil er even bij, ik zoek een zakje drop en volgens mij staat u daar precies voor.  Nee dank u ik hoef geen hulp . 

Fijn dat ik heb kunnen bijdragen aan een zinvol leermoment. Al was het ook nu weer loos alarm. 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Dropping

Iedere dag loop ik met mijn hond een heerlijke lange wandeling. Op de dagen dat mijn man vrij is lopen wij samen. Op zijn werkdagen loop ik de lange wandeling alleen, zoals ook deze dag. 

“Hee hai Domie!” “Wat goed je te zien, ik hoopte je nog altijd tegen te komen. Mijn oude hond is dood en nu heb ik een pup.” 

Het is lastig dat ik tegenwoordig helemaal geen mensen meer herken op zicht. U kent mij overduidelijk wel. U wist zojuist zelfs mijn naam. Maar jee, oké het is nog vroeg maar eerlijk gezegd…. ik heb geen idee wie u bent, dit keer hoorde ik het niet aan uw stem.

“Lekker he, zo vroeg, lekker koel nog voor je hond. . Maar zeg waar is je man eigenlijk?” 

“Ik had het luxe vanmorgen mevrouw. Mijn man heeft mij hierheen gebracht met de auto. Hij is zelf nu naar het werk.” Ik……” 

Van verbazing en ongeloof deed u 2 stappen achteruit. “Nee!, dat meen je niet!?”  “Heeft hij jou zomaar gedropt in het bos en is hij zelf hard weggereden?”  “Nou, zou is het niet helemaal gegaan hoor, zei ik.” “Hij heeft mij naar het bos gebracht en is doorgereden naar zijn werk. Ik ga zo met de bus naar huis.” 

Kennelijk wilde dit laatste niet bij u binnen dringen en bleef u in uw eigen verontwaardigde bubbel.   “Moet je hier nou de hele dag in de hitte rond dwalen tot na zijn werktijd? Wat afschuwelijk zeg! Dat je man dat zomaar doet. En gaat hij je dan na werktijd hier weer zoeken en meenemen naar huis? “ Ik denk het niet, zei ik.” “Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik heb ook mijn werk te doen vandaag. Ik wacht niet op mijn man maar loop naar de bushalte aan de andere kant van het gebied!” 

Zou ze mij een wandeling en een lift aanbieden?……..? 

“Kind, wees blij dat hij je niet als een hond met een riem aan een boom heeft vastgezet.. Nu heb je in ieder geval bewegingsvrijheid tot het moment dat hij je weer komt halen.” 

Nee geen lift geloof ik en laat die gezellige wandeling ook maar zitten….. dacht ik. 

“Ik loop weer door als u het niet erg vindt.” Ja oké mompelde u, maar wat als….” 

“Ik kom er wel hoor zei ik.” “Ik heb een hond, een mond, navigatie en een heel goed geheugen. Ik ben bekend in dit gebied.”  

“”Laat dit niet nog een keer gebeuren hoor, zei u nog even snel. “Neem in het vervolg altijd iemand mee als je naar buiten gaat. Het is toch hartstikke onverantwoord in jouw situatie met jou visuele handicap dat je alleen over straat gaat en al helemaal zo gedropt worden in het bos. Veel te moeilijk!” 

“Ik beloofde uw advies ter harte te nemen om het vervolgens uit zicht keihard weg te gooien. We gingen ieder onze weg maar ik bleef toch tot op de dag van vandaag met 1 brandende vraag zitten…….

Als u het dan toch allemaal zo belachelijk, onverantwoord en moeilijk vond dat ik mijn eigen weg ging en mijn man mijn zelfstandigheid waardeerde…. waarom bood u mij dan geen lift aan om mij te redden uit de hachelijke situatie in uw hoofd?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Het gebeurt in 2096

Zelfs heel vroeg in de ochtend kunnen bjizondere vragen op je afgevuurd worden, zo bleek de afgelopen week in het losloop gebied. Het was maar goed dat ik inmiddels goed wakker was en u van een adrem antwoord kon voorzien. 

“Dag mevrouw, mag ik u wat vragen?” 

“Goedemorgen, natuurlijk mag u wat vragen….”

“Wanneer wordt u doof???”  

Oké, ik moet toegeven dat ik zo’n vraag om 7 uur in de ochtend nog niet had verwacht. Ik denk dan ook dat mijn gezichtsuitdrukking bij het horen van uw vraag boekdelen sprak. Toch probeerde ik in de plooi te blijven en u van een net zo serieus antwoord te voorzien. 

“Op 24 maart 2096 word ik doof meneer. Ik denk dat ik tegen die tijd ook niet meer kan lopen….” 

“oké…. bent u altijd al blind geweest of bent u zo geworden? 

“Ik ben ernstig slechtziend geboren en na mijn 40e werd het zicht rap slechter. Nu zie ik alleen met links nog door een rietje. Met rechts zie ik niets meer. “ 

Heel even vroeg ik mij af of u mijn antwoord op de vorige vraag wel goed had gehoord. 

“Hoe weet u die datum eigenlijk zo exact dat u doof wordt?” 

“Tegen die tijd ben ik 126 jaar oud meneer. Ik denk dat ik tegen die tijd wel dood ben. Ben ik dood dan ben ik ook doof, dan zie ik niets meer en zal lopen ook niet meer gaan.” 

U glimlachte….. 

“ Maar meneer, hoe komt u zo op deze vraag?”

 U vertelde; “ Mijn collega werd op 1 dag zomaar vanuit het niets totaal doof en totaal blind.” 

“Oh jee, zei ik….” “Maar hij kon nog wel lopen?”

“Gelukkig wel maar ik denk dat zo rond 2096 mijn collega ook niet meer kan lopen. Hij is dan 150 jaar en waarschijnlijk overleden…… net als u.” 

“Dat denk ik ook” zei ik lachend. 

“Ik wens u een hele fijne dag!”

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Goed bedoelt

De ergste corona golf was voorbij en de openbare gebouwen gingen langzaam beetje bij beetje weer open voor bezoekers. Voorafgaand aan de opening had u contact met mij opgenomen om te vragen wat mijn visie was op looproutes in de anderhalve meter samenleving. Om kracht te zetten bij mijn verhaal stuurde ik een officieel document van expertise centra naar uw leidinggevende. 

Ik liep langs de receptie en keek u vervolgens stom verbaast aan. .  “Je ziet het niet he…. daar was ik al bang voor…..” U durfde mij amper aan te kijken. Uw baas had er voor gekozen om met zeer zuinige hand veel te dunne en te kleine pijltjes op de grond te plakken. . U was er al bang voordat ik hier helemaal niets aan   zou hebben. Verontschuldigend vertelde u dat dus maar besloten was dat ik de oude route mocht lopen.  Gewoon als voor corona. Mocht iemand daar problemen mee hebben en bang zijn voor besmettingen gevaar omdat onze wegen elkaar bij de deur zouden kruizen dan moesten zij zich maar melden bij de organisatie in het pand. .

Het voelde voor mij niet goed. Het voelde als een nogal vreemde uitzondering positie. Ik hoefde mij niet aan de regels te houden omdat uw organisatie zich niet wilde vermoeien met de tips de ik had gegeven voor een veilige route. Dat ik daarmee ook gevaar liep was kennelijk uw organisatie in het geheel ontgaan.

De week erna haalde u mij op bij de deur en deelde ik met u mijn zorgen rondom de situatie. U leek wat verbaast. “ Joh maar het is toch lekker makkelijk. Jij hoeft niet na te denken en te zoeken. Jij mag gewoon als enige de oude meest simpele route.!” 

Ik besloot het nog eens uit te leggen. Het klinkt wellicht ondankbaar maar ik wil geen uitzondering zijn. Ik wil gewoon dat u mij de achterdeur in het pand even wijst zodat ik die net als iedereen kan nemen. 

Na de les besloot u met een lichte zucht aan mijn verzoek te voldoen.  “Oké ik wijs je vanaf de zaal de achterdeur maar de hele hal staat vol tafeltjes en stoeltjes , kasten met bladen enzovoorts . Ik denk niet dat het verstandig is maar as jij het wil…..”   Nike, volg maar”, zei ik en u wees Nike en mij de achterdeur.  Ik herhaalde de  achterdeurroute nogmaals met Nike maar dit maal zonder u voorop. Als sneeuw voor de zon hoorde ik uw angst en onwetendheid verdwijnen. Weke knieën en een zachte stem: 

“Oh wacht…..Hij doet het. Je hebt geen weet van de obstakels want hij doet het!” Je hoeft geen makkelijkste weg want hij doet het !”  

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Porsche

Het was woensdag , markt dag. Vanuit het bos liepen Nike en ik via de markt naar huis. Even brood meenemen en Nike wil graag snoepen bij de kaasboer. Vanaf de dierenkraam ging het tempo van Nike beduidend omlaag. Hij wilde zo lang mogelijk van alle lekkere geuren genieten.  U passeerde mij met een bakfiets vol kinderen. 

“Kijk jongens een hele bijzondere hond! Deze hond helpt die mevrouw.”  Vier kinderen keken belangstellend over de rand naar Nike die keurig werk liet zien. 

“Die hond, jongens, die hond kent alle verkeersborden en alle verkeersregels uit zijn hoofd! Die hond weet precies waar hij stil mag staan en waar hij door moet lopen.” Geïnteresseerd in deze duizend en eerste bijzondere definitie van mijn blindengeleidehond  bleef ik  een beetje in uw buurt lopen.   Oké, ik moet eerlijk bekennen dat als mensen mij vragen welk merk Nike is i.p.v. welk ras, ik dan met een stalen gezicht antwoord geef dat hij een Porsche is . Tenslotte is hij net zo mooi glimmend zwart, goed van figuur , en zo kostbaar als een klompje goud.  Kennelijk zat dat nog vers in uw geheugen. 

Samen lopen we een aantal meters op langs de kramen. Inmiddels is mijn focus alweer gericht op het doen van mijn eigen boodschappen. Nike wil op de markt ook nog wel eens eigen keuzes maken dus ik moet er wel met mijn gedachten bij blijven. 

Dan trapt Nike ineens op de rem. Er is kennelijk een obstakel die hij door alle geuren in zijn neus wat aan de late kant opmerkte.  Ook u schrok van de onverwachtse rembeweging van   Nike en keek verschrikt onze kant op. Ik besloot maar even in uw belevingswereld te antwoorden en zei:  “ Ja, eh daar even terug hangt een bordje met 30 km per uur. Ze controleren nogal op de valkenburgerlaan tijdens de markt . “ Vorige maand is mijn hond op dit punt geflitst , weet u, hij ging te hard. De boete ging mooi van zijn zakgeld af.”  “Nu kijkt mijn hond wel beter uit!” 

“Kom Nike, ga door!” 

Met een stalen gezicht spoor ik Nike aan om wat harder door te lopen hopend dat u nog 

even nadenkt of de capaciteit die u aan mijn hond toedichtte niet iets te veel onzin bevatte.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Zo knap is hij nou ook weer niet

Voor velen van u heeft het zien werken van een blindengeleidehond iets magisch. Dat snap ik wel, u ziet tenslotte enkel het eind resultaat. Dat daar een jaar opvoeding aan vooraf gaat waarin de hond met vallen en opstaan leert zich te gedragen zoals u dat net zag op straat. Een jaar waarin de puppypleeggezinnen ongewassen in de goot staan om de pup te leren plassen en vervolgens het huis moeten dweilen omdat de pup toch alles daar heeft gedaan bij binnenkomst. De hond na maanden vrolijk in de lift ineens heeft bedacht dat hij het vanaf vandaag niet meer durft,  de hond na de  geslaagde boterham met pindakaastest heeft bedacht dat als dat niet mag, je dan vast wel poep mag eten in het bos. .  Als alles  goed gekomen is  mag de hond eindelijk naar school. Geen enkele hond leert in 1 dag alle zoek en  navigatie commando’s. Daar worden vele tubes smeerkaas bij uitgeknepen. 

Een hond die anders dan een huishond voor zelfstandigheid en vrijheid zorgt vond u ontzettend intrigerend.   Dat een hond commando’s kan leren was u niet vreemd. U heeft jarenlang een huishond gehad. . “ Dus als jij naar links wil geef je het commando links en dan gaat hij links, vroeg u?”  “Jazeker zo werkt het navigeren. “ 

“Als ik naar de bus wil geef ik zowel richting commando’s als zoek commando’s” Tot zover  kon u nog wel het zich voorstellen.  “Je hond kan toch niet lezen? Hoe weet hij dan waar de HEMA is?”  “Ook dit gaat weer met navigatie en zoek commando’s, legde ik uit.” Ik weet zelf de weg , navigeer Nike en hij zorgt dat ik veilig binnen kom bij de Hema.” 

U was even een momentje stil. Ik wist al welke vraag er nu zou gaan komen. En jawel….

“ Stel nou dat je een hele nieuwe route loopt? Dan weet jij het niet maar je hond weet dan ook niet de weg. Hoe gaat dat dan? “ 

Dan stuur ik hem op een rustige ochtend zelfstandig op pad. Dan gaat hij eerst in zijn eentje de route uitzoeken om vervolgens mij een week later veilig van A naar B te kunnen brengen.” 

Een seconde later keken wij elkaar aan en schoten allebei in de lach. U bent jaren lang hondenbezitter geweest en heeft daardoor best kennis van honden en hun leerbaarheid. Dat een geleidehond een stap meer kan dan een huishond begrijpt u ook nog prima. maar een hond zelfstandig op pad sturen zodat deze zelf de route kan inprenten? Nee dat ging een stapje te ver . Dat begreep u ook wel. 

Gelukkig hebben ze  voor dat soort situaties google maps gemaakt.  


Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Broodnodig

Voordat Corona de kop op stak haalde ik wekelijks brood bij de supermarkt. Mijn hond is getraind op het schap waar het brood ligt   Mijn man haalt de grote wekelijkse voorraad online of met de aut0. Door corona bracht het boodschappen doen ineens allerlei emotioneel ingewikkelde regels met zich mee. Wel een karretje, geen mandje, geen hulp en wel anderhalve meter.  Daarbij waren er ook diverse horror verhalen verschenen op het internet. Genoeg reden voor mij om de supermarkt te vermijden en mijn man ook het brood mee te laten nemen. 

Na 6 weken begon mijn nieuwsgierigheid het toch van mij te winnen. Mijn motto is immers dat je het niet weet als je het ook niet probeert En dus gingen Nike en ik op weg naar de supermarkt om wat krentenbollen te kopen. 

“Nike zoek de deur….” “Zoek de mandjes” 

Nike gaf aan dat er geen mandjes aanwezig waren. Ik keek opzij. U stond bij de karretjes en had mij zien aankomen. 

“Dat gaat niet he…. zei u”, doelend op het verplicht moeten meenemen van een karretje.. “Nee, klopt, dat gaat niet!”” Als een echo herhaalde uw collega bij de servicebalie uw woorden zonder op te kijken “Nee dat gaat niet.” 

“Hoe dan wel vroeg ik mij hardop af terwijl Nike er inmiddels rustig bij was gaan liggen..

U keek van uw werk op achter de servicebalie en zag mij met Nike staan. U fleurde op. Zo moeilijk was de oplossing niet. U wist dat ik wekelijks enkel kwam voor wat brood. U kende mij. Daarbij had uw kind onlangs een spreekbeurt gegeven over blindengeleidehonden en u had daar avond aan avond bij geholpen. 

“Geen enkel probleem hoor mevrouw. Uw hulphond is echt heel bijzonder. Tenslotte heeft hij geleerd dat hij 2 meter breed, twee meter hoog en twee meter lang is.”  Ik was verrast over de kennis die u had over het geleerde van mijn hulphond. Met de afmetingen zat u aardig in de buurt.   Een meter breed en twee meter hoog kloppen. De twee meter lang die u er nu van maakt is nieuw voor mij maar als ik daarmee zelfstandig de winkel in kan ben ik blij met deze nieuw aangemeete kwaliteit van mijn hond. Natuurlijk kan ik niet vertrouwen op een kwaliteit die Nike eigenlijk niet bezit en kan ik ook niet vertrouwen op mijn minuscule beetje restvisus waarmee ik totaal geen afstand in kan schatten. 
Zonder dat ik dit hoefde te benoemen had u ook daar al een oplossing voor. 

“ “Ik zie dat u een blindenstok bij u heeft. Als u daarmee af en toe om u heen wil steken om te kijken of uw hond de afstanden correct inschat, dan mag u wat mij betreft de winkel in. “ 

Verrast over uw positieve reactie liep ik met Nike in mijn ene hand en mijn stok in mijn andere hand richting het brood. 

Voorbij de kassa slaakte ik een vreugde kreetje. Ik had het toch maar mooi gedaan. De broodnodige trip naar de supermarkt. Ik heb mijn brood en ik heb geen gevloek of auw gehoord omdat ik iemand spietste met mijn stok. 

Wij kunnen dit Nike!  Volgende week weer!

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie