Loos alarm

Weet u het nog, een jaar of 5 geleden werd ik toch bijna gearresteerd in het van Gogh museum omdat ik met mijn gloednieuwe loep de kaartjes las naast de schilderijen. De security was door de kassamedewerker niet goed ingelicht en dacht dat ik criminele zaken aan het uitvoeren was . Beetje dom wel, midden op de dag in een museum vol andere bezoekers. De security kon niet anders dan mij bestormen met de woorden dat ik was gearresteerd, waarna ze ontdekten dat het slechts een elektronische handloep was. 

In al die jaren is er maar weinig veranderd. Mijn ogen zijn wel slechter, mijn handloep voldoet niet meer aan mijn behoeften. Dus vroeg ik een nieuw leeshulpmiddel aan. Dit keer werd het een Orcam. Een camera die tekst kan scannen en voorlezen.  Het zorgt ervoor dat ik niet alleen thuis maar ook buitens huis zelfstandig dat kan lezen wat ik graag wil lezen. De Orcam kwam binnen en ik installeerde deze in de trein. Op Utrecht centraal besloot ik wat te drinken te willen kopen en wat lekkers erbij voor onderweg.  Op dus naar de Albert Heijn. Met Nike aan mijn linkerhand en de Orcam aan mijn bril liep ik naar de koeling met de smoothies. Kleuren kan ik nog zien maar ja…. rood kunnen aardbeien zijn, kersen, , bessen grapefruit of watermeloen. Dat bewijst maar weer dat niet alle rood hetzelfde is. 

Ik richtte de Orcam via mijn bril op het flesje . Een fractie van een seconden later hoorde ik ineens twee stemmen door elkaar heen. “ Mevrouw, strawberry, stop, Pine Apple, daarmee,  limoen” Wat bent u aan het doen?!”  

De eerste seconde snapte mijn hoofd er helemaal niets van . Er kunnen geen twee stemmen uit dat apparaatje komen…. Engels en Nederlands door elkaar, heb ik wel goed gericht met scannen, heeft hij tegelijk iets anders gelezen…???… Oh wacht er staat iemand naast me… dat had ik nou weer niet gezien…

U stond naast mij met een knal geel hesje aan en een apparaat in uw handen. Het zag er niet bepaald klantvriendelijk uit. U herhaalde uw vraag “Wat bent u aan echt doen?”   Ad rem antwoord geven dat ik dit flesje net zou willen stelen als blinde vrouw kwam niet geheel geloofwaardig over nu er al zeker en minuut verstreken was. Dus ik besloot de waarheid te vertellen en u te laten zien hoe de Orcam werkte.  “Bedankt voor uw aanwezigheid maar ik heb uw hulp dus juist niet nodig “ zei ik u vriendelijk. 

Opgelucht haalde u adem en u kondigde vriendelijk aan dat ik verder kon gaan met boodschappen doen. Heel even keek ik achterom en zag ineens 2 medewerkers verdekt opgesteld achter mij staan. Lachend en met opgeheven hoofd vervolgde ik mijn weg. Ik…. crimineel…..tssss…. dat is nou nog nooit in me opgekomen! 

In het volgende pad belandde ik midden in een briefing van de winkelmedewerkers en een man die kennelijk bedrijfsleider was.  “ Nou het bleek een camera te zijn waarmee die mevrouw zelf kon lezen wat er op het flesje stond. Meer dan lezen kon dat ding niet zei mevrouw.” “Pardon heren, zei ik lachend…” Ik wil er even bij, ik zoek een zakje drop en volgens mij staat u daar precies voor.  Nee dank u ik hoef geen hulp . 

Fijn dat ik heb kunnen bijdragen aan een zinvol leermoment. Al was het ook nu weer loos alarm. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Dropping

Iedere dag loop ik met mijn hond een heerlijke lange wandeling. Op de dagen dat mijn man vrij is lopen wij samen. Op zijn werkdagen loop ik de lange wandeling alleen, zoals ook deze dag. 

“Hee hai Domie!” “Wat goed je te zien, ik hoopte je nog altijd tegen te komen. Mijn oude hond is dood en nu heb ik een pup.” 

Het is lastig dat ik tegenwoordig helemaal geen mensen meer herken op zicht. U kent mij overduidelijk wel. U wist zojuist zelfs mijn naam. Maar jee, oké het is nog vroeg maar eerlijk gezegd…. ik heb geen idee wie u bent, dit keer hoorde ik het niet aan uw stem.

“Lekker he, zo vroeg, lekker koel nog voor je hond. . Maar zeg waar is je man eigenlijk?” 

“Ik had het luxe vanmorgen mevrouw. Mijn man heeft mij hierheen gebracht met de auto. Hij is zelf nu naar het werk.” Ik……” 

Van verbazing en ongeloof deed u 2 stappen achteruit. “Nee!, dat meen je niet!?”  “Heeft hij jou zomaar gedropt in het bos en is hij zelf hard weggereden?”  “Nou, zou is het niet helemaal gegaan hoor, zei ik.” “Hij heeft mij naar het bos gebracht en is doorgereden naar zijn werk. Ik ga zo met de bus naar huis.” 

Kennelijk wilde dit laatste niet bij u binnen dringen en bleef u in uw eigen verontwaardigde bubbel.   “Moet je hier nou de hele dag in de hitte rond dwalen tot na zijn werktijd? Wat afschuwelijk zeg! Dat je man dat zomaar doet. En gaat hij je dan na werktijd hier weer zoeken en meenemen naar huis? “ Ik denk het niet, zei ik.” “Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik heb ook mijn werk te doen vandaag. Ik wacht niet op mijn man maar loop naar de bushalte aan de andere kant van het gebied!” 

Zou ze mij een wandeling en een lift aanbieden?……..? 

“Kind, wees blij dat hij je niet als een hond met een riem aan een boom heeft vastgezet.. Nu heb je in ieder geval bewegingsvrijheid tot het moment dat hij je weer komt halen.” 

Nee geen lift geloof ik en laat die gezellige wandeling ook maar zitten….. dacht ik. 

“Ik loop weer door als u het niet erg vindt.” Ja oké mompelde u, maar wat als….” 

“Ik kom er wel hoor zei ik.” “Ik heb een hond, een mond, navigatie en een heel goed geheugen. Ik ben bekend in dit gebied.”  

“”Laat dit niet nog een keer gebeuren hoor, zei u nog even snel. “Neem in het vervolg altijd iemand mee als je naar buiten gaat. Het is toch hartstikke onverantwoord in jouw situatie met jou visuele handicap dat je alleen over straat gaat en al helemaal zo gedropt worden in het bos. Veel te moeilijk!” 

“Ik beloofde uw advies ter harte te nemen om het vervolgens uit zicht keihard weg te gooien. We gingen ieder onze weg maar ik bleef toch tot op de dag van vandaag met 1 brandende vraag zitten…….

Als u het dan toch allemaal zo belachelijk, onverantwoord en moeilijk vond dat ik mijn eigen weg ging en mijn man mijn zelfstandigheid waardeerde…. waarom bood u mij dan geen lift aan om mij te redden uit de hachelijke situatie in uw hoofd?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Het gebeurt in 2096

Zelfs heel vroeg in de ochtend kunnen bjizondere vragen op je afgevuurd worden, zo bleek de afgelopen week in het losloop gebied. Het was maar goed dat ik inmiddels goed wakker was en u van een adrem antwoord kon voorzien. 

“Dag mevrouw, mag ik u wat vragen?” 

“Goedemorgen, natuurlijk mag u wat vragen….”

“Wanneer wordt u doof???”  

Oké, ik moet toegeven dat ik zo’n vraag om 7 uur in de ochtend nog niet had verwacht. Ik denk dan ook dat mijn gezichtsuitdrukking bij het horen van uw vraag boekdelen sprak. Toch probeerde ik in de plooi te blijven en u van een net zo serieus antwoord te voorzien. 

“Op 24 maart 2096 word ik doof meneer. Ik denk dat ik tegen die tijd ook niet meer kan lopen….” 

“oké…. bent u altijd al blind geweest of bent u zo geworden? 

“Ik ben ernstig slechtziend geboren en na mijn 40e werd het zicht rap slechter. Nu zie ik alleen met links nog door een rietje. Met rechts zie ik niets meer. “ 

Heel even vroeg ik mij af of u mijn antwoord op de vorige vraag wel goed had gehoord. 

“Hoe weet u die datum eigenlijk zo exact dat u doof wordt?” 

“Tegen die tijd ben ik 126 jaar oud meneer. Ik denk dat ik tegen die tijd wel dood ben. Ben ik dood dan ben ik ook doof, dan zie ik niets meer en zal lopen ook niet meer gaan.” 

U glimlachte….. 

“ Maar meneer, hoe komt u zo op deze vraag?”

 U vertelde; “ Mijn collega werd op 1 dag zomaar vanuit het niets totaal doof en totaal blind.” 

“Oh jee, zei ik….” “Maar hij kon nog wel lopen?”

“Gelukkig wel maar ik denk dat zo rond 2096 mijn collega ook niet meer kan lopen. Hij is dan 150 jaar en waarschijnlijk overleden…… net als u.” 

“Dat denk ik ook” zei ik lachend. 

“Ik wens u een hele fijne dag!”

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Goed bedoelt

De ergste corona golf was voorbij en de openbare gebouwen gingen langzaam beetje bij beetje weer open voor bezoekers. Voorafgaand aan de opening had u contact met mij opgenomen om te vragen wat mijn visie was op looproutes in de anderhalve meter samenleving. Om kracht te zetten bij mijn verhaal stuurde ik een officieel document van expertise centra naar uw leidinggevende. 

Ik liep langs de receptie en keek u vervolgens stom verbaast aan. .  “Je ziet het niet he…. daar was ik al bang voor…..” U durfde mij amper aan te kijken. Uw baas had er voor gekozen om met zeer zuinige hand veel te dunne en te kleine pijltjes op de grond te plakken. . U was er al bang voordat ik hier helemaal niets aan   zou hebben. Verontschuldigend vertelde u dat dus maar besloten was dat ik de oude route mocht lopen.  Gewoon als voor corona. Mocht iemand daar problemen mee hebben en bang zijn voor besmettingen gevaar omdat onze wegen elkaar bij de deur zouden kruizen dan moesten zij zich maar melden bij de organisatie in het pand. .

Het voelde voor mij niet goed. Het voelde als een nogal vreemde uitzondering positie. Ik hoefde mij niet aan de regels te houden omdat uw organisatie zich niet wilde vermoeien met de tips de ik had gegeven voor een veilige route. Dat ik daarmee ook gevaar liep was kennelijk uw organisatie in het geheel ontgaan.

De week erna haalde u mij op bij de deur en deelde ik met u mijn zorgen rondom de situatie. U leek wat verbaast. “ Joh maar het is toch lekker makkelijk. Jij hoeft niet na te denken en te zoeken. Jij mag gewoon als enige de oude meest simpele route.!” 

Ik besloot het nog eens uit te leggen. Het klinkt wellicht ondankbaar maar ik wil geen uitzondering zijn. Ik wil gewoon dat u mij de achterdeur in het pand even wijst zodat ik die net als iedereen kan nemen. 

Na de les besloot u met een lichte zucht aan mijn verzoek te voldoen.  “Oké ik wijs je vanaf de zaal de achterdeur maar de hele hal staat vol tafeltjes en stoeltjes , kasten met bladen enzovoorts . Ik denk niet dat het verstandig is maar as jij het wil…..”   Nike, volg maar”, zei ik en u wees Nike en mij de achterdeur.  Ik herhaalde de  achterdeurroute nogmaals met Nike maar dit maal zonder u voorop. Als sneeuw voor de zon hoorde ik uw angst en onwetendheid verdwijnen. Weke knieën en een zachte stem: 

“Oh wacht…..Hij doet het. Je hebt geen weet van de obstakels want hij doet het!” Je hoeft geen makkelijkste weg want hij doet het !”  

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Porsche

Het was woensdag , markt dag. Vanuit het bos liepen Nike en ik via de markt naar huis. Even brood meenemen en Nike wil graag snoepen bij de kaasboer. Vanaf de dierenkraam ging het tempo van Nike beduidend omlaag. Hij wilde zo lang mogelijk van alle lekkere geuren genieten.  U passeerde mij met een bakfiets vol kinderen. 

“Kijk jongens een hele bijzondere hond! Deze hond helpt die mevrouw.”  Vier kinderen keken belangstellend over de rand naar Nike die keurig werk liet zien. 

“Die hond, jongens, die hond kent alle verkeersborden en alle verkeersregels uit zijn hoofd! Die hond weet precies waar hij stil mag staan en waar hij door moet lopen.” Geïnteresseerd in deze duizend en eerste bijzondere definitie van mijn blindengeleidehond  bleef ik  een beetje in uw buurt lopen.   Oké, ik moet eerlijk bekennen dat als mensen mij vragen welk merk Nike is i.p.v. welk ras, ik dan met een stalen gezicht antwoord geef dat hij een Porsche is . Tenslotte is hij net zo mooi glimmend zwart, goed van figuur , en zo kostbaar als een klompje goud.  Kennelijk zat dat nog vers in uw geheugen. 

Samen lopen we een aantal meters op langs de kramen. Inmiddels is mijn focus alweer gericht op het doen van mijn eigen boodschappen. Nike wil op de markt ook nog wel eens eigen keuzes maken dus ik moet er wel met mijn gedachten bij blijven. 

Dan trapt Nike ineens op de rem. Er is kennelijk een obstakel die hij door alle geuren in zijn neus wat aan de late kant opmerkte.  Ook u schrok van de onverwachtse rembeweging van   Nike en keek verschrikt onze kant op. Ik besloot maar even in uw belevingswereld te antwoorden en zei:  “ Ja, eh daar even terug hangt een bordje met 30 km per uur. Ze controleren nogal op de valkenburgerlaan tijdens de markt . “ Vorige maand is mijn hond op dit punt geflitst , weet u, hij ging te hard. De boete ging mooi van zijn zakgeld af.”  “Nu kijkt mijn hond wel beter uit!” 

“Kom Nike, ga door!” 

Met een stalen gezicht spoor ik Nike aan om wat harder door te lopen hopend dat u nog 

even nadenkt of de capaciteit die u aan mijn hond toedichtte niet iets te veel onzin bevatte.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Zo knap is hij nou ook weer niet

Voor velen van u heeft het zien werken van een blindengeleidehond iets magisch. Dat snap ik wel, u ziet tenslotte enkel het eind resultaat. Dat daar een jaar opvoeding aan vooraf gaat waarin de hond met vallen en opstaan leert zich te gedragen zoals u dat net zag op straat. Een jaar waarin de puppypleeggezinnen ongewassen in de goot staan om de pup te leren plassen en vervolgens het huis moeten dweilen omdat de pup toch alles daar heeft gedaan bij binnenkomst. De hond na maanden vrolijk in de lift ineens heeft bedacht dat hij het vanaf vandaag niet meer durft,  de hond na de  geslaagde boterham met pindakaastest heeft bedacht dat als dat niet mag, je dan vast wel poep mag eten in het bos. .  Als alles  goed gekomen is  mag de hond eindelijk naar school. Geen enkele hond leert in 1 dag alle zoek en  navigatie commando’s. Daar worden vele tubes smeerkaas bij uitgeknepen. 

Een hond die anders dan een huishond voor zelfstandigheid en vrijheid zorgt vond u ontzettend intrigerend.   Dat een hond commando’s kan leren was u niet vreemd. U heeft jarenlang een huishond gehad. . “ Dus als jij naar links wil geef je het commando links en dan gaat hij links, vroeg u?”  “Jazeker zo werkt het navigeren. “ 

“Als ik naar de bus wil geef ik zowel richting commando’s als zoek commando’s” Tot zover  kon u nog wel het zich voorstellen.  “Je hond kan toch niet lezen? Hoe weet hij dan waar de HEMA is?”  “Ook dit gaat weer met navigatie en zoek commando’s, legde ik uit.” Ik weet zelf de weg , navigeer Nike en hij zorgt dat ik veilig binnen kom bij de Hema.” 

U was even een momentje stil. Ik wist al welke vraag er nu zou gaan komen. En jawel….

“ Stel nou dat je een hele nieuwe route loopt? Dan weet jij het niet maar je hond weet dan ook niet de weg. Hoe gaat dat dan? “ 

Dan stuur ik hem op een rustige ochtend zelfstandig op pad. Dan gaat hij eerst in zijn eentje de route uitzoeken om vervolgens mij een week later veilig van A naar B te kunnen brengen.” 

Een seconde later keken wij elkaar aan en schoten allebei in de lach. U bent jaren lang hondenbezitter geweest en heeft daardoor best kennis van honden en hun leerbaarheid. Dat een geleidehond een stap meer kan dan een huishond begrijpt u ook nog prima. maar een hond zelfstandig op pad sturen zodat deze zelf de route kan inprenten? Nee dat ging een stapje te ver . Dat begreep u ook wel. 

Gelukkig hebben ze  voor dat soort situaties google maps gemaakt.  


Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Broodnodig

Voordat Corona de kop op stak haalde ik wekelijks brood bij de supermarkt. Mijn hond is getraind op het schap waar het brood ligt   Mijn man haalt de grote wekelijkse voorraad online of met de aut0. Door corona bracht het boodschappen doen ineens allerlei emotioneel ingewikkelde regels met zich mee. Wel een karretje, geen mandje, geen hulp en wel anderhalve meter.  Daarbij waren er ook diverse horror verhalen verschenen op het internet. Genoeg reden voor mij om de supermarkt te vermijden en mijn man ook het brood mee te laten nemen. 

Na 6 weken begon mijn nieuwsgierigheid het toch van mij te winnen. Mijn motto is immers dat je het niet weet als je het ook niet probeert En dus gingen Nike en ik op weg naar de supermarkt om wat krentenbollen te kopen. 

“Nike zoek de deur….” “Zoek de mandjes” 

Nike gaf aan dat er geen mandjes aanwezig waren. Ik keek opzij. U stond bij de karretjes en had mij zien aankomen. 

“Dat gaat niet he…. zei u”, doelend op het verplicht moeten meenemen van een karretje.. “Nee, klopt, dat gaat niet!”” Als een echo herhaalde uw collega bij de servicebalie uw woorden zonder op te kijken “Nee dat gaat niet.” 

“Hoe dan wel vroeg ik mij hardop af terwijl Nike er inmiddels rustig bij was gaan liggen..

U keek van uw werk op achter de servicebalie en zag mij met Nike staan. U fleurde op. Zo moeilijk was de oplossing niet. U wist dat ik wekelijks enkel kwam voor wat brood. U kende mij. Daarbij had uw kind onlangs een spreekbeurt gegeven over blindengeleidehonden en u had daar avond aan avond bij geholpen. 

“Geen enkel probleem hoor mevrouw. Uw hulphond is echt heel bijzonder. Tenslotte heeft hij geleerd dat hij 2 meter breed, twee meter hoog en twee meter lang is.”  Ik was verrast over de kennis die u had over het geleerde van mijn hulphond. Met de afmetingen zat u aardig in de buurt.   Een meter breed en twee meter hoog kloppen. De twee meter lang die u er nu van maakt is nieuw voor mij maar als ik daarmee zelfstandig de winkel in kan ben ik blij met deze nieuw aangemeete kwaliteit van mijn hond. Natuurlijk kan ik niet vertrouwen op een kwaliteit die Nike eigenlijk niet bezit en kan ik ook niet vertrouwen op mijn minuscule beetje restvisus waarmee ik totaal geen afstand in kan schatten. 
Zonder dat ik dit hoefde te benoemen had u ook daar al een oplossing voor. 

“ “Ik zie dat u een blindenstok bij u heeft. Als u daarmee af en toe om u heen wil steken om te kijken of uw hond de afstanden correct inschat, dan mag u wat mij betreft de winkel in. “ 

Verrast over uw positieve reactie liep ik met Nike in mijn ene hand en mijn stok in mijn andere hand richting het brood. 

Voorbij de kassa slaakte ik een vreugde kreetje. Ik had het toch maar mooi gedaan. De broodnodige trip naar de supermarkt. Ik heb mijn brood en ik heb geen gevloek of auw gehoord omdat ik iemand spietste met mijn stok. 

Wij kunnen dit Nike!  Volgende week weer!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Help, vrouwtje ligt ondersteboven.

Ik ontkom er niet aan. Minstens 1 blog in corona tijd. Behalve wat vrijwillige werkzaamheden achter de pc is verder zo goed als de rest van het sociale leven buitens huis stil gevallen. Geen yoga, geen hondenschool, geen fysiotherapie, geen vrijwilligerswerk in het dorp. En geen bus of trein om ons dorp te verlaten. We zijn thuis en dat blijven we de komende 2 maanden ook. Het leven buiten bestaat uit het onderhouden van mijn tuin en de conditie van mijn hond. 

Om toch zelf ook een beetje fit te blijven bedacht ik mij dat ik prima thuis ook de aangeleerde yoga oefeningen uit kon voeren. Om een beetje in de dagelijkse structuur te blijven en een stok achter de deur, besloot ik de normale geplande yogatijd aan te houden. Maandag morgen half 12. 

Klaar om te beginnen leg ik een lekkere fleecedeken op de grond wat prima kan dienen als yoga mat. In mijn meest ontspannen pose geef ik mijn slimme google speaker de opdracht het komende uur meditatieve muziek af te spelen. Enkele seconden later galmde Peter Koelewijn met ‘Kom van dat dak af’ door mijn woonkamer. 
Ik schoot overeind. Dan maar vragen om klassieke muziek. 

Eenmaal liggend begin ik met het losmaken van mijn gewrichten. Bij het horen van Peter Koelewijn sliep Nike nog lekker door het vertrouwde geluid heen. Toen de klassieke muziek startte en ik languit op de grond met mijn enkels in de lucht figuren lag te draaien kwam Nike toch maar even polshoogte nemen. Dit is niet goed hoor! Vrouwtje ondersteboven op de grond in de huiskamer? Dat is niet goed, die moet geholpen worden. Kan ik toch nog wat betekenen als non actieve geleidehond. 

Een voor een werd mijn fleecedeken volgegooid met hondenspeelgoed. Ik was in mijn yogaritueel inmiddels toe aan de hond-houding (omgekeerde V) Nike wist meteen wat ik bedoelde. Dat betekende “Spelen!” Teleurgesteld keek hij weer op toen ik een beer pakte en deze als denkbeeldige energiebal boven mijn hoofd liet spelen. “Je speelt vals vrouwtje! Hier kan ik niet bij!” 

“Oke spelen helpt dus niet en dit rare gedoe op de grond moet stoppen….” Nike pakte een punt van de fleecedeken en trok of zijn leven er vanaf hing. Liggend op de deken won hij het niet van mij. Hem negerend en doorgaand met mijn oefeningen stond ik, en op een onbewaakt moment werd de fleecedeken onder mij vandaan getrokken. 

De mand in.

Met Nike in de mand erboven op.

“Zitten doe je op de bank vrouwtje. Liggen in je bed.”

“Yoga doe je in het zaaltje waar het hoort. Niet thuis” 

“Niet zo gevaarlijk doen hoor ondersteboven op de grond.”

“Dan doe ik geen oog meer dicht!” 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Vrijheidsberoving


Wist u dat het tegenovergestelde van klantvriendelijkheid heel simpelweg klant onvriendelijkheid heet? Het klinkt heel erg simpel maar ik had dit zelf nog nooit zo meegemaakt. Ik werd als klant zo onvriendelijk van uw gedrag dat ik het gevoel van lichte agressie dwong om te veranderen nar het schrijven van een blog in mijn hoofd.  

Ik ontmoette u in de bus en eerlijk is eerlijk, attente hulp bij het instappen en het wijzen op enkel lege plekken in de bus vind ik bijzonder galant. U ging niet 1 maar wel 10 stappen verder in klantvriendelijkheid. 

 Nadat u mij bijna de bus in getrokken had:

“Kunt u even opstaan, deze gehandicapte vrouw moet hier zitten!” 

Ik was in de veronderstelling dat er nog genoeg plaatsen vrij waren maar voor ik iets kon zeggen was hij opgestaan en werd ik bijna op de bank geduwd.

“Waar moet u er uit mevrouw?” 

“Dat weet ik zelf prima, dank u wel!” 

“Waar woont u mevrouw?” 

“In Heemstede, hoezo?” 

“Dan moet u er bij station Hoofddorp uit.” 

“Ja, zei ik, dat weet ik, dank u wel” 

“Heeft u straks hulp nodig bij het uitstappen van de bus?” 

“Nee, zei ik, bedankt dat u het vraagt maar daar helpt mijn blindengeleidehond bij.” 

Het bleef niet bij een simpel geïnteresseerd ogend praatje. U besloot nog een stapje verder te gaan in uw klantvriendelijkheid. 

“Chauffeur, deze blinde vrouw met hond moet er op station Hoofddorp uit. Denkt u erom dat zij er aan de voorkant uit moet. U moet alle instappers buiten al tegenhouden. Ik help deze vrouw naar buiten oké!” 

De chauffeur reageerde niet op uw geraas.  Was u een bekende voor hem en hield de chauffeur daarom wijselijk zijn mond? 

Ik keek om mij heen, alvast oriënterend waar ik het stopknopje zou kunnen vinden. 

“U bent er nog lang niet mevrouw”, hoorde ik u weer naast mij zeggen. 

“Dat weet ik”, zei ik “Ik zoek alleen alvast het knopje.” 

“Dat is erg onverstandig van u mevrouw”, vond u, “Door disbalans op uw stoel kunt u vallen.”   

U begon zo langzamerhand op mijn zenuwen te werken. Ik voelde mij gevangen in de bus. Iedere andere keus om eerder uit te stappen zou in mijn nadeel werken en niet gaan slagen met uw vastberadenheid om mij bij het juiste station uit te laten stappen.

Bij halte Beukenhorst gingen de deuren van de bus weer dicht en de bus trok op. De volgende halte ben ik verlost, dacht ik. De bus reed net 50 meter toen ik het uitstap belletje hoorde. 

“Ik heb alvast voor u gedrukt mevrouw. Het was onverstandig geweest als u dit zelf had moeten doen.” Ik beet op mijn tong. Mijn agressiepeil liet het niet meer toe om u hiervoor te bedanken. Gelukkig…. nog 1 bocht en dan ben ik verlost! Ondertussen was u al naar de chauffeur toe gelopen. U was collega’s al reed u voor een andere maatschappij. “Je weet het he collega! Strak langs de kant bij de noppen stoppen, eerst mevrouw eruit. Ik help haar wel want het komt echt anders niet goed.” De chauffeur reageerde geluidloos……

Bij de halte probeerde ik u hardnekkig te negeren al was dit een onbegonnen uitdaging. U probeerde voor mij te staan en mijn twee schouders vast te pakken om mij te geleiden. Mijn hond zocht nu ook een vluchtroute. 

“Waar gaat u nu heen?” 

“Naar huis mevrouw!” 

“Ja oké maar met de lift of met de trap of….” 

“Ik denk dat ik gewoon over de reling naar beneden spring mevrouw!” 

“Moet ik je even op de bus zetten misschien? “ 

Nog voor ik antwoord kon geven greep de buschauffeur in. “Zeg collega ga je nog mee of hoe zit dat, ik rij in 10 seconden weg!”  Angstig keek ik om. Waar ging u voor kiezen? Toch niet voor mij hoop ik? Dan spring ik echt van de reling van het viaduct. 

Ik hoorde de luchtdruk van de deuren van de bus. Ik zag u niet meer! Tranen in mijn ogen van blijdschap. 

Ik ben verlost, ik ben weer vrij en zelfstandig! 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Domie 2.0

Het afgelopen jaar was het verwerken van de plotselinge achteruitgang van mijn visus vanzelf sprekend regelmatig onderwerp van gesprek. En natuurlijk heeft de verslechtering van mijn visus niet alleen gevolgen voor mij maar ook voor de mensen die dichtbij mij staan zoals mijn man. Het was dan ook heel attent dat u nadat u meegeleefd had met mij, ook interesse toonde in mijn man. 

“Zeg”, sprak u mijn man aan, “Hoe is het nu voor jou om volgend jaar een blinde vrouw te krijgen?”

Mijn man en ik keken elkaar een moment verschrikt aan. Wist u iets wat ik niet mocht weten? Of werd ik misschien niet ingeruild voor een beter exemplaar maar kregen we op initiatief van mijn man er in de relatie iemand bij. Een soort van trio, als verrassing voor mijn 50e verjaardag? Of maakte het blind worden mij in uw beleving een ander mens? Uit uw intonatie van uw vraag kon ik niet helemaal opmaken of dit nu goed of slecht nieuws was. 

U bedoelde het natuurlijk helemaal niet zo lelijk maar de door u gekozen woorden maakten uw vraag voor mij toch wel een dingetje in mijn hoofd. 

Zou het werkelijk zo zijn voor ‘de buitenwereld’ dat de achteruitgang van zintuigen je tot ander mens maakt? Toevallig heeft u een leeftijdgebonden gehoorprobleem maar ervaart u zichzelf daarmee tot nieuwe persoonlijkheid/ander mens?  En… beviel het?

Gelukkig zitten mijn man en ik op dit vlak veelal op 1 lijn en kon ik met een gerust hart zijn reactie afwachten voordat ik zelf zou reageren en het voor mijn man zou invullen. 

“Haar zicht vermindert maar haar karakter blijft hetzelfde”, antwoordde mijn man geruststellend. “Haar karakter maakt haar tot mijn vrouw.”  “Ik krijg geen blinde vrouw, alleen haar zicht verslechterd en daar groeien we samen in mee.” 

Ah, geen inruil of trio voor mijn 50e verjaardag volgend jaar. Ik mag blijven, dat is mooi! 

U had zichtbaar moeite met het antwoord van mijn man. U besloot geen reactie meer te geven en een ander onderwerp aan te snijden. De wijze woorden van mijn man liet u thuis nog eens op u inwerken. 

Hoe was het eigenlijk voor uw vrouw dat zij een dove man kreeg? Of viel dat mee? 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen