Mistery Guest

Enkele weken geleden vroeg de wethouder mij mee te gaan naar een cursus. Niet vanwege het onderwerp van de cursus maar omdat we samen wilden kijken hoe inclusief de samenleving van ons dorp in 2018 eigenlijk is. De cursus werd gegeven in een bestaand maar toch gloednieuw gebouw….

U voelde zich enorm trots! U was een van de vrijwilligers die uit 130 reacties op een advertentie op gesprek mocht komen voor een fantastische vrijwilligersbaan.

In het nog te openen gebouw was iedereen welkom. Van jong tot oud. Diverse organisaties maakten gebruik van het gebouw en ook inwoners van het dorp konden er gebruik van maken. U had bij aanvang van uw functie een gesprek gehad. Wat hield de functie in en hoe straal je gastvrijheid uit. U had er zin in vandaag. Samen met uw 2 andere collega’s stond u in een rijtje naast elkaar bij de desk vlak na de voordeur. 

Ah een dorpsbewoonster! U keek naar uw collega’s. Wie was er aan de beurt? U collega’s bleven staan en lachten vriendelijk maar deden niets. Oke, het was duidelijk…. U was aan zet! Een beetje vreemd was het wel dat uw collega’s niet reageerden. Ze zagen het toch? Vrouw met hond? Het is een openbaar gebouw! Vroeger mochten er geen honden in en nu ook niet. U besloot in uw pauze uw collega’s hier wel even op aan te spreken. Eerst die vrouw sommeren om weg te gaan! 

“Mevrouw u heeft een hond!” 

Verbaast keek ik naast me…. “Verrek zeg, ja dat klopt.”  U klonk nogal boos dus ik zette mijn gezicht direct weer in de plooi. “Uw hond mag er niet in mevrouw!”  “Meneer het is een blindengeleidehond!” “Uw hond is ook een hond mevrouw en honden mogen er niet in! U heeft nu dus een probleem en hoe denkt u uw probleem nu op te lossen?!” 
U was goed op dreef. Eindelijk eens een andere casus dan mensen vriendelijk gedag zeggen of mensen de weg wijzen. Deze bezoeker vroeg om aktie in de tent. En het zou u vast gaan lukken! 

Verbaast over uw stelligheid keek ik u aan. “Meneer ik heb helemaal geen probleem….” 

“Jawel hield u vol, dat heeft u wel.”  “Meneer ik heb geen probleem, ik heb wel een cursus hier in het gebouw”, zei ik met moeite om vriendelijk te blijven.  “De cursus organisatie en de wethouder weten dat ik kom en dat ik mijn hond meeneem.” 

U wilde ademhalen om mij er nogmaals flink van langs geven toen u achter mijn rug de wethouder het pand zag binnen komen. Shit…. Daar ging uw stoere verhaal voor bij de borrel vanavond…. En…. In de plooi….. “Kan ik je misschien naar de lift helpen en wil je hond boven misschien een bakje water? “ Naast een aantal andere mensen schoven ook u en de wethouder aan bij de cursus. In de pauze kwam u schoorvoetend naar mij toe.  “mogen blindengeleidehonden wel vaker ergens naar binnen mevrouw?” “ Jazeker, antwoordde ik u, er is zelfs een VN verdrag toegankelijkheid waarin staat dat hulphonden overal mee naar binnen moeten kunnen. “ “Ik wist dat echt niet zei u, ik had nog nooit een blindengeleidehond ergens gezien. “ 

Zo leert u nog eens wat tijdens uw vrijwilligerswerk! 

En ook de cursus als mistery guest was geslaagd. Daar was ik geen uitzondering in de groep heb ik net als ieder ander geleerd om een leven te redden.  En Nike? Nike stond als hulphond een week later boven aan de agenda van de wethouder bij de evaluatie van de vrijwilligers. Hulphonden zijn welkom staat er als eerste in het huishoudelijk regelement.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Keuze stress

Nike aan het werk. Veel obstakels op de stoep

Iedere week breng ik een bezoek aan een fysiotherapeute. De balie en het zitje van de wachtruimte bevinden zich in een hele grote hal. Het is er druk als ik aankom, en dat om 9 uur ’s morgens. Rondom de leestafel zijn nog wel wat stoelen vrij. Op het commando voor mij de lege plaats te zoeken loopt Nike langs alle stoelen rond de leestafel. Ik had het al gezien. Er waren 2 plaatsen vrij. Nike had de lege plaatsen niet als leeg gedetecteerd en liep op mijn aansporende woorden verder de hal in op zoek naar andere mogelijkheden om op te gaan zitten. Vol enthousiasme liep hij van het kinderzitje via de boekenkast naar een joekel van een plant. Daar bleef hij staan en keek me aan of hij zeggen wilde “Kijk vrouwtje, ik kon niet kiezen hoor maar deze plek is toch echt de mooiste!” Lachend stuurde ik Nike terug naar de leestafel. Inmiddels was het hem wat makkelijker gemaakt. Vier lege plaatsen.

Het waait al dagen als we terug naar huis lopen. De eikenboom werd gemotiveerd al zijn blad op de stoep voor mijn huis te deponeren.

Mijn man had wel een paadje geveegd maar Nike had dit als onvoldoende beoordeeld om te gebruiken onder werktijd want het was geen meter breed.Voor een opgewaaide stapel blaadjes bleef hij staan, nadenkend over de best gekozen oplossing. Toen ik hem sommeerde weer in beweging te komen besloot hij direct dat het niet anders kon dan via de rijbaan. Op de eerste 20 meter lag toch echt te veel blad. Eenmaal op de stoep koos hij voor het huis van mijn buren wat hij als eerste tegen kwam. Bij de voordeur bleef hij staan. “Zo vrouwtje! Al die huizen zien er toch hetzelfde uit dus wat maakt het uit. Deze deur was als enige wel bereikbaar. “Liefdevol aai ik hem over zijn kop, maar als ik koffie wil zal ik Nike toch echt even zelf een handje moeten helpen naar het volgende huis.

In de supermarkt vraag ik Nike ‘de balie’ te zoeken. Nike sluit aan bij de eerste beste rij. Langzaam schuifelen we naar voren. Als we bijna aan de beurt zijn hoort hij het goed. We staan bij de verkeerde kassa. Zijn favoriete kassière zit op een heel andere plek. Als Nike uit zichzelf wil omdraaien naar de kassière van zijn dromen wijs ik hem toch echt even terecht. “Ja hallo potverdorie, en weer helemaal achteraan sluiten zeker!”  “Jij bent lekker!”

Al die stoelen, deuren en kassières…… Nike is een held maar ook gewoon een hond! Zolang hij mijn veiligheid niet in gevaar brengt,

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Zebramat

Het is zondagmorgen als ik in alle vroegte 2 stratenmakers op hun knieen op de winkelstraat zie zitten. “Het zal toch niet waar zijn,” zeg ik tegen mijn man, die net zo nieuwsgierig naar de stratenmakers kijkt. Zouden ze dan eindelijk beginnen met het veiliger maken van de winkelstraat? Het mocht ook wel eens, inmiddels heb ik daar al veel te lang op moeten wachten.

Enkele uren later besloot ik nogmaals te gaan kijken bij de stratenmakers. Eenmaal ter plaatse sloeg de schrik mij om het hart. “Maar dit is geen zebrapad? Waren de stratenmakers dronken, of moest de verkeersdeskundige nodig een bril met andere glazen? Dit is toch niet goed?” Lang kon ik er niet naar kijken om aanvallen van duizeligheid te voorkomen. Witte en bruine steentjes waren als een mozaiek of dambord om en om naast elkaar neergelegd. Als dit, zoals in uw documenten beloofd, een zebrapad deed voorstellen, moest het wel een zeer uitheems exotisch exeplaar zijn!

Een bord ter verduidelijking dat het hier een oversteekplaats betrof had u verzuimd neer te zetten waardoor er voor zowel de overstekende voetganger als de andere verkeersdeelnemers geen enkele juridische status aan vast zat.

Een dag later sprak de volksmond via de social media al over ‘creatief met keitjes, een dam/schaakbord, een mozaiek, of de zebramat’. In de daarop volgende discussie ging het er heftig aan toe tussen het overstekende winkelend publiek en de  passerende automobilisten. Ik hield me er afzijdig van.

“Zoek de zebra Nike”. Ik liep op de winkelstraat en zocht de nieuwe exotische oversteek plaats. Er lag geen zebra, of althans, Nike kon hem niet vinden. Misschien moet ik hem anders noemen? “Zoek de zebramat Nike”  Nike zocht en zocht maar vond hem niet.

Ik besloot Nike te helpen en stuurde hem aan op het witte vlak op de weg bij de Chinees.

“Over!” Al overstekend had Nike het allang gezien. Hij stuurde me enorm schuin de zebramat af, tussen de auto’s door en 20 meter verderop links de stoep op. Aan de overkant van de stoep was de zebramat geblokkeerd door geparkeerde fietsen bijna tot aan de lantarenpaal. Nike, die weet dat hij 1 meter breed is kon daar niet langs.

Tijd voor het organiseren van een bedrijfsuitje inclusief tast stok en simulatiebril voor de bedenker van de exotische Zebramat!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wereldreis

DCIM100GOPROG0142704.JPG

Waarschijnlijk schieten er hele wilde avonturen in uw gedachten bij het lezen van de titel van mijn blog. Ja, vorige week vrijdag ging ik op wereldreis. Tenminste, zo voelde dat voor mij…..

Ik ben iemand die altijd op zoek is naar mogelijkheden. Op zoek naar nieuwe stappen, uitdagingen, grenzen verkennend en grenzen verleggend. Misschien weet u het nog. Mijn eerste stap op mijn wereldreis ging naar Zandvoort, toen ik mijn blindengeleidehond Nike net een aantal dagen had. Vol euforie dat ik zelf, zonder hulp, aankwam bij het strand.

Vorige week was ik toe aan stap 3 op mijn wereldreis. Ik ging zelfstandig op reis naar Groningen waar mijn schoonmoeder woont.

Weken lang heb ik de tijd genomen om mijn reis voor te bereiden. Naast google streetview heb ik ook een aantal zienden en visueel  gehandicapte Groninger station kenners geraadpleegd.

Mijn schoonmoeder vond het maar niets. Veel te spannend. Zij was te slecht ter been om mij te redden van de ondergang en mocht van mijn man en mij geen andere hulptroepen inschakelen. Sommige plannen in het leven slagen juist niet als je er hulp bij krijgt.

Gelukkig kon ik rechtstreeks van mijn opstapstation naar Groningen. In de eerste klas coupe was het rustig. De spraakberichtjes, die ik mijn supportende vrienden stuurde, verraadden voor mijn mede passagiers beetje bij beetje mijn reis.

U zat naast het gangpad en sprak mij aan. “ Ik begrijp uit je geapp dat je in Groningen stad moet zijn. Als je wilt zet ik je even snel op de juiste bus hoor. Ik moet ook op dat zelfde busplein met een bus.”  Zonder iets te zeggen keek ik een tijdje door het raam naar buiten. Het aanbod was wel zo verleidelijk. Maar ik maak deze reis niet om hulp te aanvaarden. Ik maak deze reis om te kijken of ik het zelf kan en hulp kan vinden op de momenten dat ik mij  hulpeloos voel. Ik heb Nike, mijn hond, mijn voorbereidingen. Het moet gewoon goed komen. En zo niet, dan wil ik dat zelf ervaren.

Ik draaide mij om. “ Dank u wel meneer, ik vond uw aanbod zo verleidelijk, maar ik heb besloten om het niet aan te nemen.” Even reageerde u verbaast. Een gehandicapte die uw aardige hulp afwees, dat moest even verwerkt worden.

“Ik had ook prima met mijn man samen met de auto kunnen gaan meneer. Ik maak deze reis in het kader van het verkennen en verleggen van mijn grenzen.” U stelde nog vele vragen en ik beantwoordde ze allemaal. “Dames en heren, we naderen station Groningen”, schalmde de conducteur door de intercom. We stonden op en ik keek nog even achterom. U beantwoorde mijn blik met 2 duimen in de lucht en de woorden “ Go GIRL!”  Ik was blij dat ook u overtuigd was van mijn wens.

Mijn grote avontuur begon! Met de meute mee verliet ik het station. De meute splitste zich in bus en fiets. Dat was makkelijk. Op het busplein blokkeerde een harmonicabus de looproute waardoor ik direct gedesorrienteerd achter de bus langs liep. Nike zette mij bij een electriciteits huisje. “ Kom maar even op adem vrouwtje….” Daarna herpakte ik mij weer en liepen we naar het buseiland. Even de vraag naar het juiste leter en het juiste busnummer en 4 minuten later stapte ik in de bus. De euforie overspoelde mij toen ook bleek dat de spraak hard genoeg stond en ik vanzelf de haltenaam hoorde, waar ik uit moest stappen.

Bij de uitstap halte stond zoals afgesproken geen schoonmoeder. Ook daar had ik geen hulptroepen nodig. Het park waar Nike altijd uitgelaten wordt , werd binnen een seconde door Nike herkent.

Ik bel aan en mijn schoonmoeder doet open. Met tranen van trots in onze ogen omhelzen we elkaar.

“Hier ben ik dan!”  

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Sport hond

“Hee wat een leuke hond! Is die ook van jou?” Ik keek opzij en zag dat u voorover gebogen stond en Nike, die los liep, zich dat eens heerlijk liet welgevallen.
“Ik ken u uit het bos, zei u.” Ik keek eens goed naar u. Ik herkende u helemaal niet maar uit beleefdheid leek me dat beter om dat te verzwijgen. Ik keek om me heen probeerde uw hond in beeld te krijgen. Het was even zoeken tot een witte hond vrolijk kwam aangerend. Hmmmm… ook daar haal ik geen spoor van herkenning uit dacht ik….. er zijn zoveel witte honden in het bos.

“Is dit een nieuwe hond van jou vroeg u?” Oh oke dacht ik, dat verklaart waarom ik geen hond, geen stem en geen conturen herken aan u. U heeft mij al meer dan 2 jaar niet meer gezien. “ Nou nieuw…. Ik heb de zwarte labrador al bijna 2 jaar.” “ Goh , dan zijn we elkaar 2 jaar lang misgelopen in het bos.”

“Kom eens Nike dan doe ik je tuig weer aan. De wandeling zit er weer op.” Nike kwam keurig naast mij staan en ik haal het tuig van mijn schouder. U stond het kennelijk in stilte te aanschouwen maar u was nog met uw gedachten bij de kennismaking met mijn hond. “ Hoe heet hij eigenlijk, vroeg u?”

“Hij heet Nike mevrouw. Hij is mijn blindengeleidehond.”  Even gaf u een geluid waaruit bleek dat u de naam van Nike niet goed verstaan had. Nogmaals zei ik: “Hij heet Nike. Net zo als het merk van de sport schoenen. Zijn naam betekent ‘God van de overwinning’. En wij overwinnen samen alles!”

U haalde adem en uw stem klonk verrast en bedenkelijk tegelijk.

“Ja, nee, van een blindengeleidehond had ik natuurlijk allang wel eens gehoord. En dat je die niet mag aaien enzo. Maar dat je voor blinde mensen nu ook al sporthonden hebt….. dat is compleet nieuw voor mij! Wat doe je voor sport met hem?”  

U boog zich voorover en strekte uw hand al uit. Net op tijd wees ik u op de tekst op het tuig. “Er staat hier, niet afleiden mevrouw!” U bedacht zich vlug , groette mij en ging uw eigen weg.  

“Kom, sporthond, we gaan naar huis”, grapte ik lachend tegen Nike. Sloffend zette Nike zich in beweging. Naar huis gaan na een losloop wandeling is niet zijn sterkte kant. Winnen zullen we op deze terugweg zeker niet doen. Overwinnen wellicht wel!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Logisch toch

Zodra ik kinderen passeer zwijgen mijn gedachten en staan mijn oren wijd open. Er is niets zo mooi als pure kinderlogica.

Hier in de straat woont een Jip van 10 jaar. Jip heeft een druk sociaal leven op straat en ik zie haar over een jaar of 15 zeker wel voor een klas staan in het basisonderwijs. Jip vertelt graag over Nike en hoe bijzonder zij hem vindt.  Vroeger toen zij jong was werd haar verhaal gedreven door haar eigen kinderlijke logica. Langzamerhand neemt de volwassen waarheid, over het wel en wee van een geleidehond, het over in haar verhalen.

Als ik aan kom lopen rent  Jip op mij af, een groepje kinderen rent achter haar aan.

“Hooiii….!!! “  “ Hai Jip, Nike is wel aan het werk he, zeg ik”  Jip antwoord binnensmonds met een klein zacht geluidje. Ik blijf even staan, het kan wel even. “Kijk jongens, dit is Nike de blindengeleidehond”, begint Jip te vertellen.

Dan krijgt de situatie een verrassende wending. Uit de groep stapt een klein jongetje naar voren. “ Ik weet dat…. Ik ken die…. Ik heb die honden wel eens op de televisie gezien.” Glunderend gaat het jongetje naast Jip staan. Hij weet het en hij zal het wel eens even  vertellen. Jip weet niet helemaal hoe het nu verder moet en kijkt naar mij. “ Vertel eens”, zeg ik tegen het jongetje?

“ Deze hond is een help hond. Deze hond helpt u om de weg te vinden. Net zo lang tot u de weg weet. Als u de weg weet kan u de weg alleen lopen en kan de hond naar een andere meneer of mevrouw om die te helpen zoeken naar de weg.”

Ik kijk naar Jip en Jip kijkt naar mij. Jip is nog net te jong om de essentie van het verhaal eruit te halen en de details die niet kloppen om te buigen. Het jongetje heeft tenslotte deels gelijk. Nike helpt mij op straat bij het lopen van mijn routes. Ik besluit zelf het woord te nemen. “Weet je…” zeg ik…. “ Nike helpt mij met mijn routes, dat klopt. Maar als ik het weet hoeft hij niet weg hoor, dan lopen we de routes gezellig samen! Nike mag voor altijd blijven!” Aan Jip vraag ik of zij kan vertellen wat Nike onderweg op zo’n route allemaal nog meer doet. Ze antwoord dat Nike ervoor zorgt dat ik nergens tegennaan loop of over struikel. 

Het is genoeg. De groep rent er weer vandoor. Jip stopt even en roept nog even bezorgd “Kan Nike ook veters strikken of helpt hij u dat u er niet over struikelt? “ Dan rent ze er zonder gedag te zeggen vandoor.

“Ach lieve schat”, ik kijk even liefkozend naar Nike en zak door mijn knieeen om mijn veters te strikken.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Eerste (Hulp)Hond bij Ongelukken

Enkele weken geleden was het voojaarsmarkt hier in het dorp. Een evenement waar vele mensen op af komen. Dit jaar bezocht ik de markt niet zomaar zoals andere jaren. Dit jaar liep ik daar als gediplomeerd EHBO’er.

Anderhalf jaar geleden haalde ik bij de EHBO vereniging hier in het dorp mijn EHBO diploma. Natuurlijk volg ik nog altijd alle vervolg lessen. Maar van EHBO verlenen in de praktijk leer je toch het meest!

Samen met collega’s liep ik verschillende keren de markt op en neer. De sfeer was gezellig en om ook zelf nog wat aan de markt te hebben, beschreef mijn EHBO collega, iedere kraam waar we langs liepen.

Waar ik ben is mijn blindengeleidehond Nike ook. Ik besef dat dit een niet aller daagse situatie is, wanneer je als EHBO’er met een blindengeleidehond over de markt loopt.

Een klein meisje gaat voor mij staan en vraagt “ Mevrouw….? Heeft uw hond ook een EHBO diploma?” Ik glimlachte, “ Nee, mijn hond heeft geen EHBO diploma. Hij kan wel zorgen dat ik nergens tegenaan bots. Maar hij kan geen pleister plakken als jij gevallen bent.”  “Hmmm, nee….” Het meisje zag duidelijk voor zich dat, een hond die een pleister plakt, een redelijk onhaalbare aktie was. Zelf gingen mijn volwassen gedachten nog een stapje verder. Zou ik door een hulphond gereanimeerd willen worden? Brrrrrr…. nee! Ik sprak deze gedachten maar even niet hardop uit. Het meisje had genoeg informatie en we liepen weer verder.

Niet lang daarna liep er een gezin achter mij. Een wat ouder kind liep mij kennelijk een tijdje te observeren.  “Kijk papa, die hond helpt die mevrouw zodat die mevrouw weer alle mensen kan helpen”  Ontroerd door deze waarheid draaide ik mij om en maakte een praatje met het kind.

Ik kan niet zonder mijn blindengeleidehond. Een groot evenement kan niet zonder EHBO’ers.

We helpen zo elkaar!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Blind blinder blindst

Regelmatig maak ik op straat situaties mee waarbij ik besef hoe belangrijk kennisoverdracht is. Echter heb ik er lang niet altijd zin en tijd voor om het ter plekke met u te bespreken. Deze situaties sla ik met een glimlach op in mijn mobiel om er op zo’n dag als vandaag weer eens over te schrijven

Voor u als maatschappij is het simpel. Je loopt of je loopt niet, je hoort of je hoort niet. Je ziet of je ziet niet. Iets er tussen in, mist, omdat op dat gebied de kennis mist.Wanneer u mij dan passeert op straat ziet u het als uw opvoedkundige taak om uw kinderen te vertellen over blind zijn en de daarbij behorende hulpmiddelen.

In dit geval deed mijn komst in uw gezichtsveld ook nog eens een aanslag op uw creativiteit. Ik was namelijk op weg met mijn twee honden naar het park om de honden uit te laten.

Nike , aan mijn linkerkant was in tuig keurig voor mij aan het werk. Paco mijn huishond liep rechts van mij, met de riem in standje kort volgen, zodat hij Nike zijn werk goed kon laten doen.

U kwam mij met twee kleuters aan uw zijde tegemoet. Vol bewondering bleef u aan de kant even staan kijken om mij te kunnen laten passeren. Ik zette mij schrap “Nu komt ie”, dacht ik. U ging namelijk door de knieen. Tijd om voorlichting te geven aan uw kinderen. Zo’n mooie opvoedkundige kans kreeg u tenslotte niet dagelijks.
“Kijk jongens….” “Deze vrouw is niet gewoon blind. Zij is ook niet een beetje blind maar zij is echt hartstikke blind!” “Weten jullie hoe je dat kan zien?

De kinderen luisterden zwijgend verder naar uw verklaring. “ Als deze mevrouw een beetje blind is loopt ze met een hele lange witte stok. Als ze iets erger blind is dan loopt ze met 1 blindengeleidehond. Maar,…. Kijk maar,…. Deze mevrouw is echt hartstikke blind. Deze mevrouw loopt wel met 2 blindengeleidehonden!

Ik draaide me om en sprak u aan. “ Euh meneer….? Iemand die blind is en helemaal niets ziet. Die heeft toch geen bril met sterke glazen op de neus nodig? Ik glimlachte vriendelijk en groette “ Goedenmiddag”

Al doorlopend merkte ik in mijn gedachten op hoe onwetend u eigenlijk was. En daarvan maar liefst 6 treden op de taalkundige overtreffende trap.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Puberstorm

” Nike zoek de paal!” Het was nog zo’n 10 meter lopen voor ik op het knopje kon drukken van het verkeerslicht om over te steken. Nike vind het een leuk commando en zette voor de laatste meters eens even flink de pas erin.

In een fractie van een paar seconden ineens een enorme wolk van lawaai en  beweging op de stoep vlak voor mijn neus.  Rakelings schoten een groot aantal fietsers tussen mij en het voetgangers verkeerslicht.

Door de trage remkracht van de puberale benen kon ik niet anders dan uitwijken voor dit fietsende geweld. Daarbij was het verkeers examen in groep 7 alweer zover weg gezakt dat de pubers die op weg waren naar het plaatselijke VWO geen onderscheid kenden tussen stoep en straat.

Daar stond ik dan. Het verkeer van de provinciale weg raasde voorbij. Tig kletsende pubers leunend tegen elkaar en tegen de paal van het voetgangers verkleerslicht. De rateltikker die ik zocht was ook nog eens in geen velden of wegen te bekennen. Wanhopig bleef ik nike aansporen  de bewuste paal voor mij te zoeken. De pubers leken als bloemblaadjes om de kelk  vast geplakt aan de paal die Nike voor mij moest zoeken.

Heel zachtjes hoorde ik een meisjes stemmetje. “ Hee jongens, het is een blindengeleidehond” Maar haar volume stond door de sociale druk van de groep pubers veel te zacht en bereikte niet eens haar naaste. Gelukkig besloot zij zelf de verantwoordelijkheid maar te nemen en opzij te gaan met haar fiets.

Nike liep snel naar het ontstane gat. “Kijk vrouwtje, het was ff zoeken maar daar is ie! De paal!

Eindelijk leek de storm pubers wat tot rust te komen toen een fietser vanaf de provinciale weg riep dat de verkeerslichten het niet deden. Ah vandaar, dacht ik! De pubers, achter mij  hielden zich inmiddels vast aan een andere paal van een ander verkeerslicht. Zij moesten richting de school, ik een andere richting op. Hulp bij mijn oversteek hoefde ik van de pubers niet meer te verwachten. Het was voor hen ook veiliger om als groep de provinciale weg over te steken dan als individu. Ik hoefde slechts een zijstraatje over of kon kiezen voor een andere route zonder verkeerslicht.

Kom Nike “Vooraan” De puberstorm is gaan liggen. Wij zoeken zelf wel onze weg. Een extra verkeersles zou de school wel sieren. Dat het niet mogen fietsen op de stoep zo kort blijft hangen lijkt me niet de bedoeling! Daar is duidelijk nog werk aan de weg van pubers in het verkeer.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De knop om

Dat aaien van mijn geleidehond Nike, dat blijft toch wel een dingetje!

Mijn hond is een hele gewone super lieve speelse, enthousiaste labrador waarbij zijn uniform een wereld van verschil maakt. Bij mijn hond is die wereld van verschil er van pup af aan er met de paplepel ingegoten. Tuig aan, is werken. Tuig aan is het negeren van alle levende knuffels. Tuig uit is inhalen wat je al werkend bent misgelopen

Diezelfde knop om klinkt voor u een stuk minder eenvoudig. U ziet enkel een leuke lieve hond. De mode van dat wat de hond om zijn lijf draagt is tegenwoordig zo divers……

Samen met u zat ik op een bankje in het bos. We kletsen erop los. Onze honden speelden samen. Ze renden achter elkaar aan met een stok door het water. Vanaf ons bankje genoten we van de honden die los waren van de mensentaal en even in hun eigen taal en hun eigen regels een wedstrijd aan het houden waren. Dan komt er toch zo’n moment dat de tijd vertelt dat het einde speeltijd is. Langzaam graai ik onder het bankje mijn spullen weer bij elkaar. U kijkt naar het tuig in mijn handen. “ Waarom staat er niet aaien op zijn tuig mevrouw? “ “Nike is mijn blindengeleidehond meneer, zo los in het bos is hij even niet in functie en mag hij gewoon hond zijn. Maar als ik zo zijn uniform aan doe dan zit de speeltijd erop en moet hij aan het werk. Dan mag u hem niet meer aaien en afleiden. “

U vond het werkelijk facinerend. U had zo’n hond nog nooit van dichtbij gezien. Echter, dat u letterlijk uw kans zou grijpen had ik niet zo snel bedacht. Terwijl ik opstond om het eerste commando te geven stond u ook op, dook over mijn hond heen, sloeg uw armen om hem heen en zei “Wat doe jij goed werk!”  “Ja,” kon ik het niet nalaten om te zeggen’ “ Hij doet zijn werk beter dan dat u kunt lezen!”

Enige tijd later zat ik op zo’n balkon tussenstuk in de trein. We moesten een eind reizen
dus mocht Nike zijn tuig lekker uit. Op zoek naar een toilet viel u als een blok voor Nike. Liefkozend knuffelde u hem, daagde hem uit en genoot u van zijn lebberende tong. Het kon, er was tijd zat. Nike was imers niet aan het werk. Enige tijd later verlieten wij ieder de trein door een andere deur. U verliet het spoor per trap en ik per lift. Per toeval kruisden onze wegen toen mijn liftdeur open ging. U zag dat Nike zijn uniform aan had en u schrok zichtbaar rn raakte hevig geemotioneerd. Snikkend greep u mij bij mijn arm. “ Mevrouw, sorry, ik wist helemaal niet dat hij een hulphond was. Ik heb hem gewoon een half uur zitten aaien zonder dat te hebben gezien. Wat erg, zo ben ik niet. Ik spreek altijd mensen er op aan als ik het zie. En nu heb ik zelf een hulphond geaaid. Het ging echt perongeluk”

Ik nam de tijd om u even te troosten. Nu was ik degene die het razendsnel even een plekje moest geven. Zo’n heftige reactie als die van u had ik nog niet eerder gehad.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen