Vrijheidsberoving


Wist u dat het tegenovergestelde van klantvriendelijkheid heel simpelweg klant onvriendelijkheid heet? Het klinkt heel erg simpel maar ik had dit zelf nog nooit zo meegemaakt. Ik werd als klant zo onvriendelijk van uw gedrag dat ik het gevoel van lichte agressie dwong om te veranderen nar het schrijven van een blog in mijn hoofd.  

Ik ontmoette u in de bus en eerlijk is eerlijk, attente hulp bij het instappen en het wijzen op enkel lege plekken in de bus vind ik bijzonder galant. U ging niet 1 maar wel 10 stappen verder in klantvriendelijkheid. 

 Nadat u mij bijna de bus in getrokken had:

“Kunt u even opstaan, deze gehandicapte vrouw moet hier zitten!” 

Ik was in de veronderstelling dat er nog genoeg plaatsen vrij waren maar voor ik iets kon zeggen was hij opgestaan en werd ik bijna op de bank geduwd.

“Waar moet u er uit mevrouw?” 

“Dat weet ik zelf prima, dank u wel!” 

“Waar woont u mevrouw?” 

“In Heemstede, hoezo?” 

“Dan moet u er bij station Hoofddorp uit.” 

“Ja, zei ik, dat weet ik, dank u wel” 

“Heeft u straks hulp nodig bij het uitstappen van de bus?” 

“Nee, zei ik, bedankt dat u het vraagt maar daar helpt mijn blindengeleidehond bij.” 

Het bleef niet bij een simpel geïnteresseerd ogend praatje. U besloot nog een stapje verder te gaan in uw klantvriendelijkheid. 

“Chauffeur, deze blinde vrouw met hond moet er op station Hoofddorp uit. Denkt u erom dat zij er aan de voorkant uit moet. U moet alle instappers buiten al tegenhouden. Ik help deze vrouw naar buiten oké!” 

De chauffeur reageerde niet op uw geraas.  Was u een bekende voor hem en hield de chauffeur daarom wijselijk zijn mond? 

Ik keek om mij heen, alvast oriënterend waar ik het stopknopje zou kunnen vinden. 

“U bent er nog lang niet mevrouw”, hoorde ik u weer naast mij zeggen. 

“Dat weet ik”, zei ik “Ik zoek alleen alvast het knopje.” 

“Dat is erg onverstandig van u mevrouw”, vond u, “Door disbalans op uw stoel kunt u vallen.”   

U begon zo langzamerhand op mijn zenuwen te werken. Ik voelde mij gevangen in de bus. Iedere andere keus om eerder uit te stappen zou in mijn nadeel werken en niet gaan slagen met uw vastberadenheid om mij bij het juiste station uit te laten stappen.

Bij halte Beukenhorst gingen de deuren van de bus weer dicht en de bus trok op. De volgende halte ben ik verlost, dacht ik. De bus reed net 50 meter toen ik het uitstap belletje hoorde. 

“Ik heb alvast voor u gedrukt mevrouw. Het was onverstandig geweest als u dit zelf had moeten doen.” Ik beet op mijn tong. Mijn agressiepeil liet het niet meer toe om u hiervoor te bedanken. Gelukkig…. nog 1 bocht en dan ben ik verlost! Ondertussen was u al naar de chauffeur toe gelopen. U was collega’s al reed u voor een andere maatschappij. “Je weet het he collega! Strak langs de kant bij de noppen stoppen, eerst mevrouw eruit. Ik help haar wel want het komt echt anders niet goed.” De chauffeur reageerde geluidloos……

Bij de halte probeerde ik u hardnekkig te negeren al was dit een onbegonnen uitdaging. U probeerde voor mij te staan en mijn twee schouders vast te pakken om mij te geleiden. Mijn hond zocht nu ook een vluchtroute. 

“Waar gaat u nu heen?” 

“Naar huis mevrouw!” 

“Ja oké maar met de lift of met de trap of….” 

“Ik denk dat ik gewoon over de reling naar beneden spring mevrouw!” 

“Moet ik je even op de bus zetten misschien? “ 

Nog voor ik antwoord kon geven greep de buschauffeur in. “Zeg collega ga je nog mee of hoe zit dat, ik rij in 10 seconden weg!”  Angstig keek ik om. Waar ging u voor kiezen? Toch niet voor mij hoop ik? Dan spring ik echt van de reling van het viaduct. 

Ik hoorde de luchtdruk van de deuren van de bus. Ik zag u niet meer! Tranen in mijn ogen van blijdschap. 

Ik ben verlost, ik ben weer vrij en zelfstandig! 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Domie 2.0

Het afgelopen jaar was het verwerken van de plotselinge achteruitgang van mijn visus vanzelf sprekend regelmatig onderwerp van gesprek. En natuurlijk heeft de verslechtering van mijn visus niet alleen gevolgen voor mij maar ook voor de mensen die dichtbij mij staan zoals mijn man. Het was dan ook heel attent dat u nadat u meegeleefd had met mij, ook interesse toonde in mijn man. 

“Zeg”, sprak u mijn man aan, “Hoe is het nu voor jou om volgend jaar een blinde vrouw te krijgen?”

Mijn man en ik keken elkaar een moment verschrikt aan. Wist u iets wat ik niet mocht weten? Of werd ik misschien niet ingeruild voor een beter exemplaar maar kregen we op initiatief van mijn man er in de relatie iemand bij. Een soort van trio, als verrassing voor mijn 50e verjaardag? Of maakte het blind worden mij in uw beleving een ander mens? Uit uw intonatie van uw vraag kon ik niet helemaal opmaken of dit nu goed of slecht nieuws was. 

U bedoelde het natuurlijk helemaal niet zo lelijk maar de door u gekozen woorden maakten uw vraag voor mij toch wel een dingetje in mijn hoofd. 

Zou het werkelijk zo zijn voor ‘de buitenwereld’ dat de achteruitgang van zintuigen je tot ander mens maakt? Toevallig heeft u een leeftijdgebonden gehoorprobleem maar ervaart u zichzelf daarmee tot nieuwe persoonlijkheid/ander mens?  En… beviel het?

Gelukkig zitten mijn man en ik op dit vlak veelal op 1 lijn en kon ik met een gerust hart zijn reactie afwachten voordat ik zelf zou reageren en het voor mijn man zou invullen. 

“Haar zicht vermindert maar haar karakter blijft hetzelfde”, antwoordde mijn man geruststellend. “Haar karakter maakt haar tot mijn vrouw.”  “Ik krijg geen blinde vrouw, alleen haar zicht verslechterd en daar groeien we samen in mee.” 

Ah, geen inruil of trio voor mijn 50e verjaardag volgend jaar. Ik mag blijven, dat is mooi! 

U had zichtbaar moeite met het antwoord van mijn man. U besloot geen reactie meer te geven en een ander onderwerp aan te snijden. De wijze woorden van mijn man liet u thuis nog eens op u inwerken. 

Hoe was het eigenlijk voor uw vrouw dat zij een dove man kreeg? Of viel dat mee? 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Nieuwjaars survival

U wilde het dit jaar eens anders doen dan anders. U wilde naar de burgers toe. Hen toespreken, handen schudden en toosten op het nieuwe jaar. 

Kennelijk denkt u aan buiten als u aan de burgers denkt. En zo werd de receptie dit jaar ’s avonds in de buitenlucht gehouden. 

Zo’n receptie is voor mij het moment om ook even te netwerken. Even mensen aanschieten, wat vragen, even ongedwongen. Op mijn weg er naar toe hoorde ik de piano muziek al klinken. “Ha gezellig!”

Voor mij stonden mensen, ik kon niet verder. Het plein bleek al behoorlijk vol te zijn. In het donker was het onmogelijk om mensen van elkaar te onderscheiden, laat staan ze te herkennen. “Waar kan ik de burgemeester vinden, vroeg ik in het luchtledige?” Gelukkig herkende u mij wel, gaf mij uw hand en stelde zichzelf voor. “Waar kan ik de burgemeester vinden, vroeg ik nogmaals?” “Daar”, antwoordde u wijzend in het niets. Gelukkig was u zichzelf snel bewust van deze zinloze actie en besloot u mij even te brengen naar de burgemeester. “Is er een rij?” Ik kreeg geen antwoord….. Blijven staan was de enige optie in de hoop dat dit gezien werd en ik uit mijn positie geholpen werd. Het werkte…..

Na het handen schudden stond ik voor de volgende uitdaging. Op mijn gehoor zag het zwart van de mensen. Ik zag niemand, herkende niemand. Eigenlijk had ik ook wel zin in wat te drinken. Hoe komen al die mensen daar toch aan? Lopen ze ermee rond? Moet ik het ergens halen? Al snel werd de uitdaging duidelijk. Er bleken een frietkraam en een drank kraampje te staan, beide op verschillende plekken op het plein. Na de uitleg van u vreemde kreeg ik geen hulp aangeboden en moest ik mezelf maar zien te redden als ik wat zou willen nuttigen. 

Na mezelf op doelloos geluk door de menigte geworsteld te hebben stond ik ineens oog in oog met de kraam met drank. “Wat heeft u allemaal voor drank om uit te kiezen meneer, vroeg ik de bode die de kraam bemande. “Nou ja dit”…. en hij maakte een wijd gebaar met zijn armen. Oke, ik snap het, het is een koude nieuwe situatie. Laat ik mijn vraag dan anders stellen. “Heeft u jus d’orange”?  

Hebbes! Jezelf redden in zo’n donkere onherleidbare situatie is een heidens karwei maar ik kom in ieder geval het komende uur niet om van de dorst. 

Omdat het doelloos lopend op zoek gaan naar de kraam met drank een succes bleek besloot ik dat na uw nieuwjaarstoespraak maar weer toe te passen. Ik hield mezelf zo niet alleen lekker warm maar wie weet kon ik nog een leuk netwerk gesprek scoren. Stilstaand blijven was geen optie. Ik herkende u niet en u herkende mij in het donker vermoedelijk ook niet. 

Het goede idee werd uitgedaagd door de aanwezigheid van de frietkraam. Menig keer moest ik met Nike in discussie over het feit dat niet hij maar de bodes het plein wel schoon zouden maken van verloren patat en mayonaise. Hier en daar een groet en eindelijk werd ik opgepikt en uit de menigte gevist voor een zinvol gesprekje. 

Nog 1 keer in de survival stand op zoek naar de uitgang van het plein. Ik kon Nike niet het commando “zoek de deur” geven. Het moest op goed geluk dat hij en ik dezelfde behoeften deelden. Naar huis! Gezien de hoeveelheid energie die het kostte om mezelf te redden in deze situatie van donker en chaos vond ik de receptie zo toegankelijk niet. Volgend jaar blijf ik thuis, hoop ik op een live stream nieuwjaarstoespraak en app ik mijn contacten wel een afspraak voor een netwerkgesprek.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Goed bedoelde overbezorgdheid

Dit keer weer eens een blog over u. Het blijft mij verbazen hoe u conclusies trekt die te maken hebben met mijn visuele beperking. 

Er is een theorie die zegt dat lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Je krijgt hoofdpijn van stress, buikpijn van angst enzovoorts. 

Het zal velen van u niet ontgaan zijn dat mijn ogen het afgelopen jaar hard achteruit zijn gehold. Feitelijk komt dit door een onjuiste inschatting van de oogarts en te lichte medicatie tot gevolg. Om frustratie aan ons beide kanten te voorkomen sprak ik openlijk over de achteruitgang van mijn ogen. Het leverde mooie gesprekken op met velen van u waaruit ook bleek hoe u het hebben van een beperking zou ervaren als u in mijn schoenen stond. 

Te neergeslagen luisterde u naar mijn verhaal over mijn ogen. Het greep u aan, dat was duidelijk te horen aan uw ingetogen stem. “Ik vind het zo erg voor u”, zei u. “Des te minder u ziet, hoe minder u kunt lopen……” 

Enig zins verbaast hoorde ik uw redenatie aan. Ik moest hem ook even 2 keer voor mezelf herhalen.  Hoe minder ik zie hoe minder ik kan lopen? Ik begreep dat u hiermee een stukje persoonlijke angst uitsprak en ik zocht naar een passende positieve reactie. “Eerlijk gezegd kom ik alleen maar verder nu ik steeds minder ben gaan zien. Naast mij loopt mijn persoonlijke Porsche. Mijn wandelkuiten zijn het best onderhouden na de komst van mijn blindengeleidehond. Ik draai het liever om. Ik kan niet minder maar juist meer” 

In een andere situatie werden uw zorgen om mijn verslechterende zicht vanuit een andere invalshoek geuit. “Jeetje joh, je doet echt veel te veel werk! Geen wonder dat je ogen zo achteruit gaan! Het is belangrijker dat je meer thuis blijft. Dan gaat de achteruitgang ook niet zo hard!” 

Ontroerd door uw betrokkenheid en verbaast over uw redenatie liet ik ook deze opmerking op mij inwerken. Ik, die er een dagtaak van maak om de maatschappij te leren dat het hebben van een beperking geen handicap hoeft te zijn omdat we allemaal gelijk zijn, zou meer thuis moeten blijven want anders….. versnelt het proces wat leidt tot blindheid. 

Werken aan het najagen van mijn missie maakt mij volwaardig voelend mens.

Thuis blijven voelt als blind en gehandicapt.

Waar zou u voor kiezen?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tienertoer

Velen van mijn generatie zullen hem misschien nog wel kennen…. de tienertoer. Je mocht 8 aaneengesloten dagen onbeperkt met de trein reizen. Meestal deed je dat zonder je ouders maar met vrienden. Doel, even zonder toeziend oog van je ouders onbeperkt lol maken in de trein. Ook ik heb hier goede herinneringen aan. 

Inmiddels ben ik ouder en gedraag ik mij rustig en beheerst net als alle andere volwassenen in de trein. Ik ga zitten, drop mijn tas zodat niemand er last van heeft, ontdoe mijn hond van het tuig en pak iets ter vermaak voor de komende reistijd. 

Ook Nike kent het ritueel. Hem is geleerd om rustig te gaan liggen en bij voorkeur een dutje te gaan doen zodat hij na de treinreis weer fris en vrolijk kan werken. Zo begon ook deze reis.

De trein reed amper weg en u was al verkocht door de slaapdronken ogen van mijn hond Nike. 

“Ik heb thuis een blindengeleidehond die met pensioen is” hoorde ik naast mij. Dat is altijd een ingang voor een leuk gesprek. “Ook van KNGF Geleidehonden vroeg ik?” Nee, uw hond had in zijn jeugd op een andere school gezeten. U boog steeds verder naar voren om naar mijn slapende hond te kijken. Voor u naast mijn hond op de grond van de coupe zou belanden maakte ik Nike wakker en bood u aan hem even te mogen aaien. Het leek of u allemaal angstvallig op uw handen had gezeten, zich gedragend. Op het moment dat Nike het zich bij u eens lekker liet welgevallen waren kennelijk alle ogen in de coupe op hem gericht. Een fractie later vlogen de eerste oooh’s en aaah’s al door de coupe. 

De conducteur komt binnen…. Ze aanschouwt de situatie. “Wat een prachtige hond mevrouw”, aait Nike en gaat door met haar werk. Steeds meer mensen in de coupe besloten los te komen van hun eigen gedachten en bezigheden en hadden op allerlei wijzen wel wat met honden. Nike genoot met volle teugen. Hij was vrij, hij voelde zich vrij. Hij was in een hemel waar iedereen hem wilde knuffelen. Met de riem in mijn hand liep Nike door een groot deel van de coupe heen en weer op zoek naar aaigrage handen. 

Vijf minuten later komt de conducteur nogmaals binnen. “Sorry dames en heren….. mijn labrador is net 3 weken geleden overleden. Ik heb even wat knuffeltijd nodig.” De conducteur zakt door haar knieen en Nike draait zich meteen op de rug naar haar toe.  Minutenlang kroelen ze er samen op los. 

De stem door de intercom roept dat we er bijna zijn. Mensen schudden de zwarte hondenharen van hun kleding. Ik denk zomaar dat we allemaal in deze coupe een fantastische reis hebben gehad. Even niet in het stramien maar ongedwongen genieten van iets kleins wat je samen deelt in de coupe. 

Voor Nike voelde het vast als een half uurtje Tienertoeren. Even niet onder apel van vrouwtje maar ongegeneerd aandacht halen van ieder die aandacht wil geven. Heen en weer. Tot het tuig aan moet. Plicht roept ook voor Nike. “Vooraan Nike, zoek de deur” 

Zonder om te kijken geconcentreerd weer aan het werk. 

Wat hou ik toch van hem!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Voorlichting

Zelfs na 3 jaar gebruik maken van een blindengeleidehond verbaas ik mij over uw creativiteit waarmee u probeert te verdoezelen dat u geen antwoord weet op de vraag van uw kind. Een enkele keer wilt u uw kind voor zijn en probeert u opvoedkundig verantwoord te vertellen waar mijn hond voor dient. Soms verdraait u de werkelijkheid omdat u het eigenlijk zelf ook niet weet, soms verdraait u de werkelijkheid omdat u bang bent dat uw kind u anders niet begrijpt. 

Deze keer kwam ik u tegen op een middag bij de ingang van het bos. U liep daar met uw 2 kinderen. Ik was het hek net binnen gekomen en stond Nike klaar te maken voor een uurtje lekker vrij. Tuig uit, belletje aan en riem los. “Vrij!” Nike ging direct zijn vrijheid tegemoet. 

“Papa, waarom heeft die hond een belletje om?” Het jongste kind had mijn handelen duidelijk goed geobserveerd…. “Gewoon, omdat die hond gezegd heeft dat hij dat wil,” antwoordde u uw dochter. 

Vol verbazing keek ik even opzij bij het horen van uw nogal opvallende antwoord. Mijn gedachten maakten overuren. Heeft mijn hond gezegd dat hij dit belletje om wil? Of wilde hij liever wat anders aan? Eerlijk gezegd kan ik mij niet herinneren dat mijn hond hier ooit met mij over in gesprek is gegaan. Of heb ik dit misschien gewoon niet gehoord en had mijn hond werkelijk voor keur voor een blikje ratelende knikkers of een ander geluid producerend voorwerp? Misschien moet ik mijn hond vanavond uitnodigen voor een ronde tafel gesprek waarin ik hem de ruimte geef om te zeggen…… De oudste dochter onderbrak mijn gedachten stroom. “Jemig papa dit is een blindengeleidehond hoor! Hij droeg toch net dat tuig en mevrouw heeft toch een stok? Die mevrouw ziet haar hond niet maar hoort haar hond zo wel.”

Daar stond u dan te midden van uw 2 kinderen. U voelde tot in uw botten dat u een blunder had begaan. U was zojuist door uw oudste even flink met uw neus op de feiten gewezen. Het zat u toch niet helemaal lekker dat uw dochter iets beter wist en u besloot onherroepelijk uw overwicht weer terug te pakken. “Hoe weet ‘jij’ dat nou weer!!??” 

“Nou gewoon, in groep 6 hadden wij een mevrouw met een blindengeleidehond in de klas die les gaf. Dat was de leukste les van mijn hele lagere schooltijd hoor pap.”  Tja in uw schooltijd was levende have alleen toegestaan tijdens dierendag. 

In dat geval stel ik mij beschikbaar voor een leuke ouder-thema avond op scholen. U kunt dan met een gerust hart de vragen van uw kind op de juiste wijze beantwoorden en wordt niet voor schut gezet. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De automatische piloot

Iedereen  doet het….. Je gaat bij de drogisterij naar binnen, pakt een mandje en koopt je dagelijkse benodigdheden voor de nodige lichaamsverzorging. Voor mij geen enkel verschil, behalve dat ik mij laat begeleiden door mijn fantastische geleidehond Nike. 

We lopen de winkelstraat op, op weg naar het Kruidvat. Even wat boodschappen doen. Voorbij de ABNAMRO bank geef ik Nike het commando. “Zoek de deur.” Nike houdt van winkelen. Met veel plezier voert hij het commando uit. Hij mag een winkel binnen. Dat is feest! 

Voor mijn eigen gemak heb ik Nike het commando ‘zoek de mandjes’ geleerd. Dat scheelt mij weer zoeken zowel om ze te pakken als ze weer terug te leggen bij de kassa. Bij het Kruidvat staan de mandjes direct na de anti diefstal poortjes zodat je met mandje en al direct de winkel in kan om je boodschappen te doen. 

“Zoek de deur Nike” en vervolgens 3 passen later….”zoek de mandjes” Omdat we deze trip in de afgelopen 3 jaar al tientallen keren hebben gedaan liep ik volkomen in vertrouwen op de automatische piloot met Nike mee. Tot Nike besloot de automatische piloot eens flink wakker te schudden. 

Na mijn commando ‘zoek de mandjes’ liep Nike allesbehalve rechtstreeks de winkel in langs de mandjes naar de shampoo. Nike hoorde wat ik van hem vroeg maar besloot met een haakse bocht naar links langs de kassa te lopen en wees van de eerste in de rij wachtenden het mandje met boodschappen aan. Diep in mijn hart moest ik lachen. Het verrassingseffect om de automatische piloot te wekken was direct geslaagd. Echter, deze mandjes zoeken was niet wat ik wilde. Ik wilde een leeg mandje om vervolgens eerst zelf boodschappen te doen en dan te eindigen in de rij wachtenden. 

“Kom op Nike ‘Rechtsom!’ Daar moet je de mandjes zoeken. Het commando ‘rechts om’ kwam niet binnen bij Nike. Hij vond zichzelf net zo lekker bezig. Hij was tenslotte nog niet klaar. Er waren in de hele rij wachtenden wel 5 mandjes om aan te wijzen om vervolgens aan het einde van de rij keurig achteraan aan te sluiten. Nike is een nette hond. Achteraan in de rij, zo hoort het! 

Het in de strijd gooien van mijn overwicht werd nog een hele uitdaging. Inmiddels had u als wachtenden in de rij een gratis show gekregen van een werkende blindengeleidehond. Nike had uw hart massaal gestolen. U boeide het niet dat ik nog altijd geen eigen mandje had en geen eigen boodschappen. U vond enkel mijn hond fantastisch en oh wat deed hij het goed!? Mijn overwicht kreeg een extra boost toen ik u achter de kassa hoorde zeggen tegen de rij wachtenden “Zou u hem nu ook zo graag willen aaien?” 

“Weg wezen Nike! ‘zoek de mandjes!’ Je hebt het goed gedaan. Immers heb je keurig mandjes aangewezen. Maar nu wil ik toch echt ook even gewoon boodschappen doen!” 

Geplaatst in Geen categorie | Één reactie

Obstakel run

“Wat een mooie hond.” “Wat een lieve hond.” “Wat een goed getrainde hond.” 

Dit zijn toch wel de meest gehoorde opmerkingen als ik mijzelf vergezeld door Nike in het openbare leven begeef. Uit ervaring weet ik inmiddels dat u daaraan voorafgaand al een kort en hevig proces heeft doorgemaakt. Als u mij tegenkomt raakt u meestal even stil, kijkt u geboeid naar het kunstige vloeiende werk van mijn hond en hoe hij mij vakkundig over straat manouvreert. Vervolgens raakt u ontroert en in verwarring tegelijk. U wil zo graag uw bewondering uitspreken maar u mompelt hardop de tekst die u leest op het uniform van mijn hond. “Hmmm niet aaien….ik snap het wel hoor, maar ik vind het zo jammer….” Met heel uw hart vindt u dat u er toch rechtstreeks wat van moet zeggen en u roept vol verrukking uit: “Wat een lieve hond!” 

Meestal kijk ik even glimlachend uw kant op, bedank u en loop door. 

Deze dag gebeurde er wel iets heel bijzonders. 

Door een woonwijk met smalle stoepen liepen Nike en ik naar huis. U was druk bezig aan de buitenkant van de tuin. Er ontstond een mooie wisselwerking tussen mijn hond en u. Mijn hond had uw rommel op de stoep allang gedetecteerd en had in zijn hoofd al een plan hoe mij langs de puinhoop op de stoep te navigeren. U zelf vond het vervelend dat ik het niet zag en omdat u zich bezwaard voelde begon u driftig met het aan de kant schuiven van al uw spullen. Op het moment dat wij elkaar passeerden lag er nog slechts 1 attribuut op de stoep. Nike liep er probleemloos langs. 

U keek en werd van ontroering week in buik en benen. “Mevrouw! Mevrouw! Mag ik u wat vragen? Wilt u nog even terug komen en dit nog eens overnieuw lopen maar dan met meer spullen van mij verspreid op de stoep?” 

Normaliter hou ik hier helemaal niet van. Tenslotte zijn mijn hond en ik geen clown en acrobaat die uit het circus zijn gestapt en nu op straat hun kunstjes vertonen.  In dit geval voelde ik uw oprechtheid in uw houding en in uw stem. “Nou vooruit, zei ik, voor u maak ik een uitzondering” 

Ondertussen was u al bezig om al uw attributen uit te spreiden over de stoep. U stond op.  “Ik heb echt zo ontzettend veel bewondering voor u en uw hond”, zei u.  Inmiddels was ik aangekomen op mijn startpositie en gaf Nike het commando om te gaan lopen. Dit keer kon Nike niet doorlopen over de stoep. Keurig ontweek hij met een boog de attributen, een klein stukje via de straat, en weer terug naar de stoep, zijn weg vervolgend. “Keurig manneke, goed gedaan.” Ik aaide Nike even over zijn rug en liep verder. 

Achter mij hoorde ik u verrukt van ontroering. “Oooh wauw! Uw hond luistert beter dan mijn vrouw!” 

Uw dag kon niet meer stuk en eerlijk is eerlijk, mijn dag eigenlijk ook niet meer dankzij dit compliment. Maar of dit ook gold voor uw vrouw……? 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Eikenprocessierups

Sinds deze zomer kent iedereen hem. De ‘eikenprocessierups’ Een piep klein rupsje die samen met duizenden soortgenoten samen op een eik gaat zitten wachten tot ze ontpoppen tot nachtvlinder. We weten het allemaal. Die haartjes….. daar kan je zoveel jeuk van krijgen dat het allergische reacties op kan roepen. Maar wist u ook dat zo’n rupsen kolonie je hele dag in de soep kan gooien? 

Op veel plekken op internet viel te lezen; “Vermijd het bos! i.v.m. de eikenprocessierups” Het bos waar ik wekelijks loop was ook aangetast. Braaf vermeed ik het bos. Maar na 2 weken ging ik mij toch wel zorgen maken waar andere hondenbezitters hun hond dan uitlieten want zoveel losloop gebieden heeft dit dorp niet. “Joh je kan gewoon naar het bos hoor! Iedereen loopt er! Een beetje uit de hoek blijven bij de Konijnenberg maar verder kan je er prima lopen.” 

Het klonk erg aanlokkelijk. Zal ik dan toch maar? Ik vind het eng. Ik ben bang dat ik al spelend met mijn hond sta uit te puffen met mijn hand in een nest rupsen omdat ik het lint niet heb gezien. Maar goed, als iedereen er loopt…..?

Vol goede moed vervolg ik mijn weg naar het bos. Er was slechts 1 probleempje….. Ik loop een vaste route in het bos. Alleen dan, ken ik de weg. Wijk ik paden af dan is dit een enorme aanslag op mijn oriëntatie. Laten die rupsen nu net onderdeel zijn van mijn vaste route en ik op zoek moet naar een alternatief. Tijdens een heldendaad moment besloot ik na het oversteken van de grote laan niet rechts maar links te gaan en via de tennisbanen weer terug. 

Trots op mijn eigen gedachten bleek de uitvoering helemaal niet zo simpel. Op een voor mij totaal onherleidbaar punt vroeg ik wanhopig aan Siri op mijn telefoon waar ik was. “In het wandelbos Groenendaal”, antwoordde Siri. Nou dat had ik ook zelf nog wel kunnen bedenken stomme telefoon, maar fijn om te horen dat ik niet inmiddels ergens in Maastricht ben beland!  Dan maar Google Maps. Echter konden de satellieten mij niet vinden en vertoonde Google geen enkel pad in het bos. Daar had ik dus ook al niets aan…..

Kennelijk was ik de enige die mijn hond dit leuke pad gunde want er was geen mens te bekennen. Dan maar een stukje doorlopen…..

Eindelijk…. een passant. “Ah meneer,  ….Kunt u mij vertellen waar de grote laan is in het bos?”  “Ja hoor, die is daar!” U zwaaide als een groot fietswiel met uw arm alle kanten op. “Waar is daar meneer?”  

“Nou gewoon, die kant ongeveer op”, antwoordde u. “Oké hartelijk dank voor dit verfrissende antwoord en een fijne dag” 

Mijn irritatie wegbijtend liep ik maar door op mijn ingeslagen route. Mijn bosrondje duurt normaal 3 kwartier. Voor de rups was ik bereid mijn rondje in te korten en de route af te snijden maar inmiddels liep ik anderhalf uur en had ik nog altijd niet de uitgang van het bos gevonden. Dat rups liet mij inmiddels flink dwalen in het bos. 

 aEr zat niets anders op dan de vrije tijd van mijn hond voortijdig beëindigen en hem om hulp te vragen. Meestal heeft hij op vermoeiende momenten nog de beste ideeën van ons twee.

En zowaar, 20 meter verder zet mijn hond mij keurig bij de uitgang van het bos. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Niet welkom

Is het u wel eens overkomen dat u ergens niet in mocht? Terwijl u niets vermoedend binnenstapte en u zich gewoon netjes gedroeg en netjes voornemens was om de geboden dienst te betalen. 

U zag mij binnenkomen en vroeg of u mij van dienst kon zijn. Ik vertelde wat ik graag van u zou willen. “ Ja euhm  dat kan maar uw hond mag hier niet naar binnen.” Ik sloeg verbaast mijn hand voor mijn mond. “Waarom? Hoezo niet, vroeg ik?” “Honden mogen hier niet naar binnen”, herhaalde u. ”U kunt uw hond buiten aan de haak vast zetten.” “Ohh nee in geen honderd jaar.” “Mijn hond is een hulphond en die gaat altijd met mij mee. Zonder hond kom ik zelf niet over straat. Mijn hond moet mij daarbij helpen. In Nederland kennen wij het VN verdrag waarin staat dat hulphonden in openbare gelegenheden mogen komen en u bent een openbare gelegenheid.”  “Ja maar…. “ begon u uw verweer, enigsins onzeker omdat u merkte dat ik boos was.  “Uw hond bijt en is agressief.” “Andere mensen in de zaak lopen weg of komen niet binnen omdat ze bang zijn van uw hond.” 

Ik keek van de goedheid zelve aan mijn linkerkant die er maar bij was gaan liggen slapen naar de vrouw die mij te woord stond en via haar schouder naar de rest van de helemaal lege zaak. Geen klant te bekennen. “Uw hond stinkt mevrouw, het is niet hygienisch” 

Ik keek u aan en liet een stilte vallen van een paar seconden.

“Dus u weigert mij in uw zaak!?” Dan ga ik maar weer, dan ga ik aangifte doen bij de politie!” Ik draaide me om en liep in de richting van de deur

U schrok van mijn resolute houding. “Ik weiger u niet mevrouw”, deed u een verwoede poging. Ik zeg alleen dat u uw hond buiten aan de haak kan neer zetten.” 

“U weigert mij wel” begon ik nogmaals uit te leggen. “U vraagt iemand in een rolstoel toch ook niet de rolstoel buiten te parkeren en de rest maar gewoon te gaan lopen?” Ik was de discussie zat en liep naar buiten, tot, als een duveltje uit een doosje ineens een collega van u uit de couliesen kwam.  “Komt u binnen mevrouw en gaat u zitten. Heel erg sorry voor wat mijn collega net allemaal zei. Gaat u vooral geen aangifte doen! Mijn collega gaat u zo meteen gewoon helpen en uw hond heeft de primeur om als eerste hulphond in onze winkel te mogen zijn.” 

Terwijl de stoom langzaam uit mijn oren verdampte ging ik zitten en liet de situatie eventjes bezinken. Schoorvoetend kwam u op mij af. U was net vakkundig door uw collega op uw plek gezet. Nu moest u mij wel helpen. Mijn hond had zichzelf buiten de looproute eens lekker in elkaar genesteld. 

U hield hem strak in gaten en probeerde met bezwerende woorden mijn hond in slaap te houden “ Jij slaapt, jij bent lief….. jij slaapt, jij bent lief….” 

En jij, dacht ik….. doet zoiets hopelijk niet nog een keer!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen