Bedankt

Ik loop het perron op en zie op mijn app dat de eerstvolgende trein naar Amsterdam een internationale trein is. Onrustig drentel ik heen en weer. In mijn gedachten afwegend wat nu te moeten doen.” Ik wil graag naar huis, ik ben moe. Maar ja die internationale trein vind ik eng. Het zijn oude ontoegankelijke bakken die niet goed aansluiten bij onze perrons in Nederland. Daardoor is de in en uitstap heel hoog en diep. Stel dat Nike misspringt en tussen trein en perron in valt? Ik hou dan ook mijn evenwicht niet meer… 

U ziet mijn vertwijfelende blik en besluit mij aan te spreken. “Kan ik u helpen mevrouw? Wilt u met deze trein mee? ““Ja, nou…. Haper ik… eigenlijk wel maar ik durf niet in de internationale trein Ik denk dat ik de volgende maar neem. Die is gewoon van de NS. ““Geen enkel probleem”, zei u. “Ik help u erin, blijf bij u in de buurt zitten en ik beloof dat ik u zelf er in Amsterdam weer uit help.”

Een lichtpuntje op het drukke jachtige perron vol mensen die mij ook in de gelegenheid stelde om op tijd thuis te zijn wilde ik niet laten staan. Ik greep uw aanbod met beide handen aan en samen belandden wij in de trein. “Hoe wilt u zelf geholpen worden en welke hulp kan ik voor uw hond betekenen? “

Verbaast keek ik uw aan. Zulke vragen zijn zeldzaam. Meestal is hulp goed bedoeld, ongevraagd en niet echt passend.

Op het station van Amsterdam scheidden onze wegen. In de hal waarin ik belandde was het extreem druk. Nike kon zich er niet goed oriënteren en door mijn vermoeidheid kon ik hem in de drukte niet goed navigeren. Op zoek naar de helpdesk van de NS was u ondertussen als een blok voor mijn hond gevallen en sprak u mij aan met de vraag of u mij kon helpen. Ik hield de rij wachtenden voor gezien en besloot uw aanbod met beide handen aan te nemen. “Dit is de hal met alleen maar roltrappen meneer, mijn hond mag niet op de roltrap. Ik moet met een lift naar spoor 1,2 maar ook de lift kan ik in de drukte niet vinden.” U lachte en zei” Ik heb alle tijd en wil zo lang mogelijk van jouw hond genieten. Ik zet je op spoor 1 op de trein. Dan weet ik dat jullie goed aan komen. “Verbaast en verrast over dit hulpaanbod schoot ik in de lach. “Laten we gaan lopen!” Zonder Nike verder een blik te gunnen en met de perfecte commando’s loodste u mij over Amsterdam Centraal naar spoor 1. Onderweg vertelde u dat u een hond had opgeleid voor een hulphonden organisatie en hem na zijn pensioen de laatste mooie jaren mocht bieden. Deze bijzondere zwarte labrador was onlangs overleden. 

Mijn reis vol hindernissen werd dankzij u  een hartverwarmende onvergetelijke reis. Ik bekijk uw gedrag en uitspraken vaak met een kritische blik. Maar nu kan ik alleen maar zeggen;

 “Ongelofelijk bedankt!”

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam