De knop om

Dat aaien van mijn geleidehond Nike, dat blijft toch wel een dingetje!

Mijn hond is een hele gewone super lieve speelse, enthousiaste labrador waarbij zijn uniform een wereld van verschil maakt. Bij mijn hond is die wereld van verschil er van pup af aan er met de paplepel ingegoten. Tuig aan, is werken. Tuig aan is het negeren van alle levende knuffels. Tuig uit is inhalen wat je al werkend bent misgelopen

Diezelfde knop om klinkt voor u een stuk minder eenvoudig. U ziet enkel een leuke lieve hond. De mode van dat wat de hond om zijn lijf draagt is tegenwoordig zo divers……

Samen met u zat ik op een bankje in het bos. We kletsen erop los. Onze honden speelden samen. Ze renden achter elkaar aan met een stok door het water. Vanaf ons bankje genoten we van de honden die los waren van de mensentaal en even in hun eigen taal en hun eigen regels een wedstrijd aan het houden waren. Dan komt er toch zo’n moment dat de tijd vertelt dat het einde speeltijd is. Langzaam graai ik onder het bankje mijn spullen weer bij elkaar. U kijkt naar het tuig in mijn handen. “ Waarom staat er niet aaien op zijn tuig mevrouw? “ “Nike is mijn blindengeleidehond meneer, zo los in het bos is hij even niet in functie en mag hij gewoon hond zijn. Maar als ik zo zijn uniform aan doe dan zit de speeltijd erop en moet hij aan het werk. Dan mag u hem niet meer aaien en afleiden. “

U vond het werkelijk facinerend. U had zo’n hond nog nooit van dichtbij gezien. Echter, dat u letterlijk uw kans zou grijpen had ik niet zo snel bedacht. Terwijl ik opstond om het eerste commando te geven stond u ook op, dook over mijn hond heen, sloeg uw armen om hem heen en zei “Wat doe jij goed werk!”  “Ja,” kon ik het niet nalaten om te zeggen’ “ Hij doet zijn werk beter dan dat u kunt lezen!”

Enige tijd later zat ik op zo’n balkon tussenstuk in de trein. We moesten een eind reizen
dus mocht Nike zijn tuig lekker uit. Op zoek naar een toilet viel u als een blok voor Nike. Liefkozend knuffelde u hem, daagde hem uit en genoot u van zijn lebberende tong. Het kon, er was tijd zat. Nike was imers niet aan het werk. Enige tijd later verlieten wij ieder de trein door een andere deur. U verliet het spoor per trap en ik per lift. Per toeval kruisden onze wegen toen mijn liftdeur open ging. U zag dat Nike zijn uniform aan had en u schrok zichtbaar rn raakte hevig geemotioneerd. Snikkend greep u mij bij mijn arm. “ Mevrouw, sorry, ik wist helemaal niet dat hij een hulphond was. Ik heb hem gewoon een half uur zitten aaien zonder dat te hebben gezien. Wat erg, zo ben ik niet. Ik spreek altijd mensen er op aan als ik het zie. En nu heb ik zelf een hulphond geaaid. Het ging echt perongeluk”

Ik nam de tijd om u even te troosten. Nu was ik degene die het razendsnel even een plekje moest geven. Zo’n heftige reactie als die van u had ik nog niet eerder gehad.

 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam