Dropping

Iedere dag loop ik met mijn hond een heerlijke lange wandeling. Op de dagen dat mijn man vrij is lopen wij samen. Op zijn werkdagen loop ik de lange wandeling alleen, zoals ook deze dag. 

“Hee hai Domie!” “Wat goed je te zien, ik hoopte je nog altijd tegen te komen. Mijn oude hond is dood en nu heb ik een pup.” 

Het is lastig dat ik tegenwoordig helemaal geen mensen meer herken op zicht. U kent mij overduidelijk wel. U wist zojuist zelfs mijn naam. Maar jee, oké het is nog vroeg maar eerlijk gezegd…. ik heb geen idee wie u bent, dit keer hoorde ik het niet aan uw stem.

“Lekker he, zo vroeg, lekker koel nog voor je hond. . Maar zeg waar is je man eigenlijk?” 

“Ik had het luxe vanmorgen mevrouw. Mijn man heeft mij hierheen gebracht met de auto. Hij is zelf nu naar het werk.” Ik……” 

Van verbazing en ongeloof deed u 2 stappen achteruit. “Nee!, dat meen je niet!?”  “Heeft hij jou zomaar gedropt in het bos en is hij zelf hard weggereden?”  “Nou, zou is het niet helemaal gegaan hoor, zei ik.” “Hij heeft mij naar het bos gebracht en is doorgereden naar zijn werk. Ik ga zo met de bus naar huis.” 

Kennelijk wilde dit laatste niet bij u binnen dringen en bleef u in uw eigen verontwaardigde bubbel.   “Moet je hier nou de hele dag in de hitte rond dwalen tot na zijn werktijd? Wat afschuwelijk zeg! Dat je man dat zomaar doet. En gaat hij je dan na werktijd hier weer zoeken en meenemen naar huis? “ Ik denk het niet, zei ik.” “Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik heb ook mijn werk te doen vandaag. Ik wacht niet op mijn man maar loop naar de bushalte aan de andere kant van het gebied!” 

Zou ze mij een wandeling en een lift aanbieden?……..? 

“Kind, wees blij dat hij je niet als een hond met een riem aan een boom heeft vastgezet.. Nu heb je in ieder geval bewegingsvrijheid tot het moment dat hij je weer komt halen.” 

Nee geen lift geloof ik en laat die gezellige wandeling ook maar zitten….. dacht ik. 

“Ik loop weer door als u het niet erg vindt.” Ja oké mompelde u, maar wat als….” 

“Ik kom er wel hoor zei ik.” “Ik heb een hond, een mond, navigatie en een heel goed geheugen. Ik ben bekend in dit gebied.”  

“”Laat dit niet nog een keer gebeuren hoor, zei u nog even snel. “Neem in het vervolg altijd iemand mee als je naar buiten gaat. Het is toch hartstikke onverantwoord in jouw situatie met jou visuele handicap dat je alleen over straat gaat en al helemaal zo gedropt worden in het bos. Veel te moeilijk!” 

“Ik beloofde uw advies ter harte te nemen om het vervolgens uit zicht keihard weg te gooien. We gingen ieder onze weg maar ik bleef toch tot op de dag van vandaag met 1 brandende vraag zitten…….

Als u het dan toch allemaal zo belachelijk, onverantwoord en moeilijk vond dat ik mijn eigen weg ging en mijn man mijn zelfstandigheid waardeerde…. waarom bood u mij dan geen lift aan om mij te redden uit de hachelijke situatie in uw hoofd?

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam