Even geduld

Het was een stormachtige vroege ochtend. Ik loop niet weg voor een beetje wind, eerlijk gezegd vind ik het best wel heel erg lekker. De harde koude wind dringt door mijn kleding heen en koelt mijn veel te warme lijf. Mijn dag begon zoals alle andere dagen met Nike los in het bos. Heerlijk met het geloei van de wind door de bomen. 

Uw hond liep een stuk vooruit in de hoop dat mijn jaszak vandaag voor het eerst in jaren open ging en ik Nike zijn ontbijt wilde delen. “Helaas” zei ik en gaf uw hond een aai over haar bol. “ Ooohh , zei u, dit heb ik je altijd al eens willen vertellen!. Wat fijn dat ik je nu eens rustig tref. “ Ik keek u verbaast aan, wist even niet waar het om ging maar ik ben altijd in voor een luisterend oor of een babbeltje. . 

“Ik vind je echt zo ’n dapper mens. Je ziet zo weinig en toch beweeg je je door het bos. . Ik gun je je zo om al het moois van de wereld te zien. “ “Ach wat lief van u “, zei ik vertederend. “Om mooie dingen te beleven hoef je niet persé goed te kunnen zien hoor, het is maar hoe je erin staat.  Ik geniet net zoals u.” 

U vond het nodig om mij nog even langer te bemoedigen. “Ik draag je elke dag op aan God hoor. Door iedere dag meerdere keren voor je te bidden kom je vooraan in de wachtrij bij de poort van Gods rijk. Hij zal je helpen als je aan de beurt bent. Eénmaal in de hemel zal je weer goed kunnen zien.” 

Even    wist ik niet goed wat ik met de situatie aan moest. Deze wenteling had ik niet aan zien komen en ik ben dan wel gelovig opgevoed, ik ben niet zo bedreven in dit soort gesprekken om 7.30 uur in de ochtend. 

“Ooh ik bid ook voor Trump hoor”, ging u verder met uw betoog. “Ik hoop zo dat God Trump geneest zodat hij over 4 jaar weer gekozen kan worden. Nu was Trump te ziek maar met hulp van God komt het goed. Dat weet ik zeker!” 

Ik voelde me steeds ongemakkelijker in deze conversatie.  Om mij heen hoorde ik 2 keer heel diep gekraak en een hele zware plof. Lieve help met je stoere ideeën om met storm lekker het bos in te gaan! Ik zie die takken helemaal niet aan komen!  “Als God me nu al wil halen om mij te genezen van mijn blindheid is hij wel 50 jaar te vroeg.”  “Zou u wat voor mij willen doen” vroeg ik? “Zou u voor wat vertraging willen vragen in de wachtrij van God? Dan zorg ik dat ik veilig en wel het bos uit kan en nog minstens 50 jaar kan genieten van het leven.” 

Of u mijn hint begreep weet ik niet maar onze wegen scheidden wel. Ik kon op tijd het bos uit. Mijn leven is gelukkig weer verlengd. 

Sorry God, nog even geduld! 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam