Help, vrouwtje ligt ondersteboven.

Ik ontkom er niet aan. Minstens 1 blog in corona tijd. Behalve wat vrijwillige werkzaamheden achter de pc is verder zo goed als de rest van het sociale leven buitens huis stil gevallen. Geen yoga, geen hondenschool, geen fysiotherapie, geen vrijwilligerswerk in het dorp. En geen bus of trein om ons dorp te verlaten. We zijn thuis en dat blijven we de komende 2 maanden ook. Het leven buiten bestaat uit het onderhouden van mijn tuin en de conditie van mijn hond. 

Om toch zelf ook een beetje fit te blijven bedacht ik mij dat ik prima thuis ook de aangeleerde yoga oefeningen uit kon voeren. Om een beetje in de dagelijkse structuur te blijven en een stok achter de deur, besloot ik de normale geplande yogatijd aan te houden. Maandag morgen half 12. 

Klaar om te beginnen leg ik een lekkere fleecedeken op de grond wat prima kan dienen als yoga mat. In mijn meest ontspannen pose geef ik mijn slimme google speaker de opdracht het komende uur meditatieve muziek af te spelen. Enkele seconden later galmde Peter Koelewijn met ‘Kom van dat dak af’ door mijn woonkamer. 
Ik schoot overeind. Dan maar vragen om klassieke muziek. 

Eenmaal liggend begin ik met het losmaken van mijn gewrichten. Bij het horen van Peter Koelewijn sliep Nike nog lekker door het vertrouwde geluid heen. Toen de klassieke muziek startte en ik languit op de grond met mijn enkels in de lucht figuren lag te draaien kwam Nike toch maar even polshoogte nemen. Dit is niet goed hoor! Vrouwtje ondersteboven op de grond in de huiskamer? Dat is niet goed, die moet geholpen worden. Kan ik toch nog wat betekenen als non actieve geleidehond. 

Een voor een werd mijn fleecedeken volgegooid met hondenspeelgoed. Ik was in mijn yogaritueel inmiddels toe aan de hond-houding (omgekeerde V) Nike wist meteen wat ik bedoelde. Dat betekende “Spelen!” Teleurgesteld keek hij weer op toen ik een beer pakte en deze als denkbeeldige energiebal boven mijn hoofd liet spelen. “Je speelt vals vrouwtje! Hier kan ik niet bij!” 

“Oke spelen helpt dus niet en dit rare gedoe op de grond moet stoppen….” Nike pakte een punt van de fleecedeken en trok of zijn leven er vanaf hing. Liggend op de deken won hij het niet van mij. Hem negerend en doorgaand met mijn oefeningen stond ik, en op een onbewaakt moment werd de fleecedeken onder mij vandaan getrokken. 

De mand in.

Met Nike in de mand erboven op.

“Zitten doe je op de bank vrouwtje. Liggen in je bed.”

“Yoga doe je in het zaaltje waar het hoort. Niet thuis” 

“Niet zo gevaarlijk doen hoor ondersteboven op de grond.”

“Dan doe ik geen oog meer dicht!” 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam