Nieuwjaars survival

U wilde het dit jaar eens anders doen dan anders. U wilde naar de burgers toe. Hen toespreken, handen schudden en toosten op het nieuwe jaar. 

Kennelijk denkt u aan buiten als u aan de burgers denkt. En zo werd de receptie dit jaar ’s avonds in de buitenlucht gehouden. 

Zo’n receptie is voor mij het moment om ook even te netwerken. Even mensen aanschieten, wat vragen, even ongedwongen. Op mijn weg er naar toe hoorde ik de piano muziek al klinken. “Ha gezellig!”

Voor mij stonden mensen, ik kon niet verder. Het plein bleek al behoorlijk vol te zijn. In het donker was het onmogelijk om mensen van elkaar te onderscheiden, laat staan ze te herkennen. “Waar kan ik de burgemeester vinden, vroeg ik in het luchtledige?” Gelukkig herkende u mij wel, gaf mij uw hand en stelde zichzelf voor. “Waar kan ik de burgemeester vinden, vroeg ik nogmaals?” “Daar”, antwoordde u wijzend in het niets. Gelukkig was u zichzelf snel bewust van deze zinloze actie en besloot u mij even te brengen naar de burgemeester. “Is er een rij?” Ik kreeg geen antwoord….. Blijven staan was de enige optie in de hoop dat dit gezien werd en ik uit mijn positie geholpen werd. Het werkte…..

Na het handen schudden stond ik voor de volgende uitdaging. Op mijn gehoor zag het zwart van de mensen. Ik zag niemand, herkende niemand. Eigenlijk had ik ook wel zin in wat te drinken. Hoe komen al die mensen daar toch aan? Lopen ze ermee rond? Moet ik het ergens halen? Al snel werd de uitdaging duidelijk. Er bleken een frietkraam en een drank kraampje te staan, beide op verschillende plekken op het plein. Na de uitleg van u vreemde kreeg ik geen hulp aangeboden en moest ik mezelf maar zien te redden als ik wat zou willen nuttigen. 

Na mezelf op doelloos geluk door de menigte geworsteld te hebben stond ik ineens oog in oog met de kraam met drank. “Wat heeft u allemaal voor drank om uit te kiezen meneer, vroeg ik de bode die de kraam bemande. “Nou ja dit”…. en hij maakte een wijd gebaar met zijn armen. Oke, ik snap het, het is een koude nieuwe situatie. Laat ik mijn vraag dan anders stellen. “Heeft u jus d’orange”?  

Hebbes! Jezelf redden in zo’n donkere onherleidbare situatie is een heidens karwei maar ik kom in ieder geval het komende uur niet om van de dorst. 

Omdat het doelloos lopend op zoek gaan naar de kraam met drank een succes bleek besloot ik dat na uw nieuwjaarstoespraak maar weer toe te passen. Ik hield mezelf zo niet alleen lekker warm maar wie weet kon ik nog een leuk netwerk gesprek scoren. Stilstaand blijven was geen optie. Ik herkende u niet en u herkende mij in het donker vermoedelijk ook niet. 

Het goede idee werd uitgedaagd door de aanwezigheid van de frietkraam. Menig keer moest ik met Nike in discussie over het feit dat niet hij maar de bodes het plein wel schoon zouden maken van verloren patat en mayonaise. Hier en daar een groet en eindelijk werd ik opgepikt en uit de menigte gevist voor een zinvol gesprekje. 

Nog 1 keer in de survival stand op zoek naar de uitgang van het plein. Ik kon Nike niet het commando “zoek de deur” geven. Het moest op goed geluk dat hij en ik dezelfde behoeften deelden. Naar huis! Gezien de hoeveelheid energie die het kostte om mezelf te redden in deze situatie van donker en chaos vond ik de receptie zo toegankelijk niet. Volgend jaar blijf ik thuis, hoop ik op een live stream nieuwjaarstoespraak en app ik mijn contacten wel een afspraak voor een netwerkgesprek.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam