Tienertoer

Velen van mijn generatie zullen hem misschien nog wel kennen…. de tienertoer. Je mocht 8 aaneengesloten dagen onbeperkt met de trein reizen. Meestal deed je dat zonder je ouders maar met vrienden. Doel, even zonder toeziend oog van je ouders onbeperkt lol maken in de trein. Ook ik heb hier goede herinneringen aan. 

Inmiddels ben ik ouder en gedraag ik mij rustig en beheerst net als alle andere volwassenen in de trein. Ik ga zitten, drop mijn tas zodat niemand er last van heeft, ontdoe mijn hond van het tuig en pak iets ter vermaak voor de komende reistijd. 

Ook Nike kent het ritueel. Hem is geleerd om rustig te gaan liggen en bij voorkeur een dutje te gaan doen zodat hij na de treinreis weer fris en vrolijk kan werken. Zo begon ook deze reis.

De trein reed amper weg en u was al verkocht door de slaapdronken ogen van mijn hond Nike. 

“Ik heb thuis een blindengeleidehond die met pensioen is” hoorde ik naast mij. Dat is altijd een ingang voor een leuk gesprek. “Ook van KNGF Geleidehonden vroeg ik?” Nee, uw hond had in zijn jeugd op een andere school gezeten. U boog steeds verder naar voren om naar mijn slapende hond te kijken. Voor u naast mijn hond op de grond van de coupe zou belanden maakte ik Nike wakker en bood u aan hem even te mogen aaien. Het leek of u allemaal angstvallig op uw handen had gezeten, zich gedragend. Op het moment dat Nike het zich bij u eens lekker liet welgevallen waren kennelijk alle ogen in de coupe op hem gericht. Een fractie later vlogen de eerste oooh’s en aaah’s al door de coupe. 

De conducteur komt binnen…. Ze aanschouwt de situatie. “Wat een prachtige hond mevrouw”, aait Nike en gaat door met haar werk. Steeds meer mensen in de coupe besloten los te komen van hun eigen gedachten en bezigheden en hadden op allerlei wijzen wel wat met honden. Nike genoot met volle teugen. Hij was vrij, hij voelde zich vrij. Hij was in een hemel waar iedereen hem wilde knuffelen. Met de riem in mijn hand liep Nike door een groot deel van de coupe heen en weer op zoek naar aaigrage handen. 

Vijf minuten later komt de conducteur nogmaals binnen. “Sorry dames en heren….. mijn labrador is net 3 weken geleden overleden. Ik heb even wat knuffeltijd nodig.” De conducteur zakt door haar knieen en Nike draait zich meteen op de rug naar haar toe.  Minutenlang kroelen ze er samen op los. 

De stem door de intercom roept dat we er bijna zijn. Mensen schudden de zwarte hondenharen van hun kleding. Ik denk zomaar dat we allemaal in deze coupe een fantastische reis hebben gehad. Even niet in het stramien maar ongedwongen genieten van iets kleins wat je samen deelt in de coupe. 

Voor Nike voelde het vast als een half uurtje Tienertoeren. Even niet onder apel van vrouwtje maar ongegeneerd aandacht halen van ieder die aandacht wil geven. Heen en weer. Tot het tuig aan moet. Plicht roept ook voor Nike. “Vooraan Nike, zoek de deur” 

Zonder om te kijken geconcentreerd weer aan het werk. 

Wat hou ik toch van hem!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Voorlichting

Zelfs na 3 jaar gebruik maken van een blindengeleidehond verbaas ik mij over uw creativiteit waarmee u probeert te verdoezelen dat u geen antwoord weet op de vraag van uw kind. Een enkele keer wilt u uw kind voor zijn en probeert u opvoedkundig verantwoord te vertellen waar mijn hond voor dient. Soms verdraait u de werkelijkheid omdat u het eigenlijk zelf ook niet weet, soms verdraait u de werkelijkheid omdat u bang bent dat uw kind u anders niet begrijpt. 

Deze keer kwam ik u tegen op een middag bij de ingang van het bos. U liep daar met uw 2 kinderen. Ik was het hek net binnen gekomen en stond Nike klaar te maken voor een uurtje lekker vrij. Tuig uit, belletje aan en riem los. “Vrij!” Nike ging direct zijn vrijheid tegemoet. 

“Papa, waarom heeft die hond een belletje om?” Het jongste kind had mijn handelen duidelijk goed geobserveerd…. “Gewoon, omdat die hond gezegd heeft dat hij dat wil,” antwoordde u uw dochter. 

Vol verbazing keek ik even opzij bij het horen van uw nogal opvallende antwoord. Mijn gedachten maakten overuren. Heeft mijn hond gezegd dat hij dit belletje om wil? Of wilde hij liever wat anders aan? Eerlijk gezegd kan ik mij niet herinneren dat mijn hond hier ooit met mij over in gesprek is gegaan. Of heb ik dit misschien gewoon niet gehoord en had mijn hond werkelijk voor keur voor een blikje ratelende knikkers of een ander geluid producerend voorwerp? Misschien moet ik mijn hond vanavond uitnodigen voor een ronde tafel gesprek waarin ik hem de ruimte geef om te zeggen…… De oudste dochter onderbrak mijn gedachten stroom. “Jemig papa dit is een blindengeleidehond hoor! Hij droeg toch net dat tuig en mevrouw heeft toch een stok? Die mevrouw ziet haar hond niet maar hoort haar hond zo wel.”

Daar stond u dan te midden van uw 2 kinderen. U voelde tot in uw botten dat u een blunder had begaan. U was zojuist door uw oudste even flink met uw neus op de feiten gewezen. Het zat u toch niet helemaal lekker dat uw dochter iets beter wist en u besloot onherroepelijk uw overwicht weer terug te pakken. “Hoe weet ‘jij’ dat nou weer!!??” 

“Nou gewoon, in groep 6 hadden wij een mevrouw met een blindengeleidehond in de klas die les gaf. Dat was de leukste les van mijn hele lagere schooltijd hoor pap.”  Tja in uw schooltijd was levende have alleen toegestaan tijdens dierendag. 

In dat geval stel ik mij beschikbaar voor een leuke ouder-thema avond op scholen. U kunt dan met een gerust hart de vragen van uw kind op de juiste wijze beantwoorden en wordt niet voor schut gezet. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De automatische piloot

Iedereen  doet het….. Je gaat bij de drogisterij naar binnen, pakt een mandje en koopt je dagelijkse benodigdheden voor de nodige lichaamsverzorging. Voor mij geen enkel verschil, behalve dat ik mij laat begeleiden door mijn fantastische geleidehond Nike. 

We lopen de winkelstraat op, op weg naar het Kruidvat. Even wat boodschappen doen. Voorbij de ABNAMRO bank geef ik Nike het commando. “Zoek de deur.” Nike houdt van winkelen. Met veel plezier voert hij het commando uit. Hij mag een winkel binnen. Dat is feest! 

Voor mijn eigen gemak heb ik Nike het commando ‘zoek de mandjes’ geleerd. Dat scheelt mij weer zoeken zowel om ze te pakken als ze weer terug te leggen bij de kassa. Bij het Kruidvat staan de mandjes direct na de anti diefstal poortjes zodat je met mandje en al direct de winkel in kan om je boodschappen te doen. 

“Zoek de deur Nike” en vervolgens 3 passen later….”zoek de mandjes” Omdat we deze trip in de afgelopen 3 jaar al tientallen keren hebben gedaan liep ik volkomen in vertrouwen op de automatische piloot met Nike mee. Tot Nike besloot de automatische piloot eens flink wakker te schudden. 

Na mijn commando ‘zoek de mandjes’ liep Nike allesbehalve rechtstreeks de winkel in langs de mandjes naar de shampoo. Nike hoorde wat ik van hem vroeg maar besloot met een haakse bocht naar links langs de kassa te lopen en wees van de eerste in de rij wachtenden het mandje met boodschappen aan. Diep in mijn hart moest ik lachen. Het verrassingseffect om de automatische piloot te wekken was direct geslaagd. Echter, deze mandjes zoeken was niet wat ik wilde. Ik wilde een leeg mandje om vervolgens eerst zelf boodschappen te doen en dan te eindigen in de rij wachtenden. 

“Kom op Nike ‘Rechtsom!’ Daar moet je de mandjes zoeken. Het commando ‘rechts om’ kwam niet binnen bij Nike. Hij vond zichzelf net zo lekker bezig. Hij was tenslotte nog niet klaar. Er waren in de hele rij wachtenden wel 5 mandjes om aan te wijzen om vervolgens aan het einde van de rij keurig achteraan aan te sluiten. Nike is een nette hond. Achteraan in de rij, zo hoort het! 

Het in de strijd gooien van mijn overwicht werd nog een hele uitdaging. Inmiddels had u als wachtenden in de rij een gratis show gekregen van een werkende blindengeleidehond. Nike had uw hart massaal gestolen. U boeide het niet dat ik nog altijd geen eigen mandje had en geen eigen boodschappen. U vond enkel mijn hond fantastisch en oh wat deed hij het goed!? Mijn overwicht kreeg een extra boost toen ik u achter de kassa hoorde zeggen tegen de rij wachtenden “Zou u hem nu ook zo graag willen aaien?” 

“Weg wezen Nike! ‘zoek de mandjes!’ Je hebt het goed gedaan. Immers heb je keurig mandjes aangewezen. Maar nu wil ik toch echt ook even gewoon boodschappen doen!” 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Obstakel run

“Wat een mooie hond.” “Wat een lieve hond.” “Wat een goed getrainde hond.” 

Dit zijn toch wel de meest gehoorde opmerkingen als ik mijzelf vergezeld door Nike in het openbare leven begeef. Uit ervaring weet ik inmiddels dat u daaraan voorafgaand al een kort en hevig proces heeft doorgemaakt. Als u mij tegenkomt raakt u meestal even stil, kijkt u geboeid naar het kunstige vloeiende werk van mijn hond en hoe hij mij vakkundig over straat manouvreert. Vervolgens raakt u ontroert en in verwarring tegelijk. U wil zo graag uw bewondering uitspreken maar u mompelt hardop de tekst die u leest op het uniform van mijn hond. “Hmmm niet aaien….ik snap het wel hoor, maar ik vind het zo jammer….” Met heel uw hart vindt u dat u er toch rechtstreeks wat van moet zeggen en u roept vol verrukking uit: “Wat een lieve hond!” 

Meestal kijk ik even glimlachend uw kant op, bedank u en loop door. 

Deze dag gebeurde er wel iets heel bijzonders. 

Door een woonwijk met smalle stoepen liepen Nike en ik naar huis. U was druk bezig aan de buitenkant van de tuin. Er ontstond een mooie wisselwerking tussen mijn hond en u. Mijn hond had uw rommel op de stoep allang gedetecteerd en had in zijn hoofd al een plan hoe mij langs de puinhoop op de stoep te navigeren. U zelf vond het vervelend dat ik het niet zag en omdat u zich bezwaard voelde begon u driftig met het aan de kant schuiven van al uw spullen. Op het moment dat wij elkaar passeerden lag er nog slechts 1 attribuut op de stoep. Nike liep er probleemloos langs. 

U keek en werd van ontroering week in buik en benen. “Mevrouw! Mevrouw! Mag ik u wat vragen? Wilt u nog even terug komen en dit nog eens overnieuw lopen maar dan met meer spullen van mij verspreid op de stoep?” 

Normaliter hou ik hier helemaal niet van. Tenslotte zijn mijn hond en ik geen clown en acrobaat die uit het circus zijn gestapt en nu op straat hun kunstjes vertonen.  In dit geval voelde ik uw oprechtheid in uw houding en in uw stem. “Nou vooruit, zei ik, voor u maak ik een uitzondering” 

Ondertussen was u al bezig om al uw attributen uit te spreiden over de stoep. U stond op.  “Ik heb echt zo ontzettend veel bewondering voor u en uw hond”, zei u.  Inmiddels was ik aangekomen op mijn startpositie en gaf Nike het commando om te gaan lopen. Dit keer kon Nike niet doorlopen over de stoep. Keurig ontweek hij met een boog de attributen, een klein stukje via de straat, en weer terug naar de stoep, zijn weg vervolgend. “Keurig manneke, goed gedaan.” Ik aaide Nike even over zijn rug en liep verder. 

Achter mij hoorde ik u verrukt van ontroering. “Oooh wauw! Uw hond luistert beter dan mijn vrouw!” 

Uw dag kon niet meer stuk en eerlijk is eerlijk, mijn dag eigenlijk ook niet meer dankzij dit compliment. Maar of dit ook gold voor uw vrouw……? 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Eikenprocessierups

Sinds deze zomer kent iedereen hem. De ‘eikenprocessierups’ Een piep klein rupsje die samen met duizenden soortgenoten samen op een eik gaat zitten wachten tot ze ontpoppen tot nachtvlinder. We weten het allemaal. Die haartjes….. daar kan je zoveel jeuk van krijgen dat het allergische reacties op kan roepen. Maar wist u ook dat zo’n rupsen kolonie je hele dag in de soep kan gooien? 

Op veel plekken op internet viel te lezen; “Vermijd het bos! i.v.m. de eikenprocessierups” Het bos waar ik wekelijks loop was ook aangetast. Braaf vermeed ik het bos. Maar na 2 weken ging ik mij toch wel zorgen maken waar andere hondenbezitters hun hond dan uitlieten want zoveel losloop gebieden heeft dit dorp niet. “Joh je kan gewoon naar het bos hoor! Iedereen loopt er! Een beetje uit de hoek blijven bij de Konijnenberg maar verder kan je er prima lopen.” 

Het klonk erg aanlokkelijk. Zal ik dan toch maar? Ik vind het eng. Ik ben bang dat ik al spelend met mijn hond sta uit te puffen met mijn hand in een nest rupsen omdat ik het lint niet heb gezien. Maar goed, als iedereen er loopt…..?

Vol goede moed vervolg ik mijn weg naar het bos. Er was slechts 1 probleempje….. Ik loop een vaste route in het bos. Alleen dan, ken ik de weg. Wijk ik paden af dan is dit een enorme aanslag op mijn oriëntatie. Laten die rupsen nu net onderdeel zijn van mijn vaste route en ik op zoek moet naar een alternatief. Tijdens een heldendaad moment besloot ik na het oversteken van de grote laan niet rechts maar links te gaan en via de tennisbanen weer terug. 

Trots op mijn eigen gedachten bleek de uitvoering helemaal niet zo simpel. Op een voor mij totaal onherleidbaar punt vroeg ik wanhopig aan Siri op mijn telefoon waar ik was. “In het wandelbos Groenendaal”, antwoordde Siri. Nou dat had ik ook zelf nog wel kunnen bedenken stomme telefoon, maar fijn om te horen dat ik niet inmiddels ergens in Maastricht ben beland!  Dan maar Google Maps. Echter konden de satellieten mij niet vinden en vertoonde Google geen enkel pad in het bos. Daar had ik dus ook al niets aan…..

Kennelijk was ik de enige die mijn hond dit leuke pad gunde want er was geen mens te bekennen. Dan maar een stukje doorlopen…..

Eindelijk…. een passant. “Ah meneer,  ….Kunt u mij vertellen waar de grote laan is in het bos?”  “Ja hoor, die is daar!” U zwaaide als een groot fietswiel met uw arm alle kanten op. “Waar is daar meneer?”  

“Nou gewoon, die kant ongeveer op”, antwoordde u. “Oké hartelijk dank voor dit verfrissende antwoord en een fijne dag” 

Mijn irritatie wegbijtend liep ik maar door op mijn ingeslagen route. Mijn bosrondje duurt normaal 3 kwartier. Voor de rups was ik bereid mijn rondje in te korten en de route af te snijden maar inmiddels liep ik anderhalf uur en had ik nog altijd niet de uitgang van het bos gevonden. Dat rups liet mij inmiddels flink dwalen in het bos. 

 aEr zat niets anders op dan de vrije tijd van mijn hond voortijdig beëindigen en hem om hulp te vragen. Meestal heeft hij op vermoeiende momenten nog de beste ideeën van ons twee.

En zowaar, 20 meter verder zet mijn hond mij keurig bij de uitgang van het bos. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Niet welkom

Is het u wel eens overkomen dat u ergens niet in mocht? Terwijl u niets vermoedend binnenstapte en u zich gewoon netjes gedroeg en netjes voornemens was om de geboden dienst te betalen. 

U zag mij binnenkomen en vroeg of u mij van dienst kon zijn. Ik vertelde wat ik graag van u zou willen. “ Ja euhm  dat kan maar uw hond mag hier niet naar binnen.” Ik sloeg verbaast mijn hand voor mijn mond. “Waarom? Hoezo niet, vroeg ik?” “Honden mogen hier niet naar binnen”, herhaalde u. ”U kunt uw hond buiten aan de haak vast zetten.” “Ohh nee in geen honderd jaar.” “Mijn hond is een hulphond en die gaat altijd met mij mee. Zonder hond kom ik zelf niet over straat. Mijn hond moet mij daarbij helpen. In Nederland kennen wij het VN verdrag waarin staat dat hulphonden in openbare gelegenheden mogen komen en u bent een openbare gelegenheid.”  “Ja maar…. “ begon u uw verweer, enigsins onzeker omdat u merkte dat ik boos was.  “Uw hond bijt en is agressief.” “Andere mensen in de zaak lopen weg of komen niet binnen omdat ze bang zijn van uw hond.” 

Ik keek van de goedheid zelve aan mijn linkerkant die er maar bij was gaan liggen slapen naar de vrouw die mij te woord stond en via haar schouder naar de rest van de helemaal lege zaak. Geen klant te bekennen. “Uw hond stinkt mevrouw, het is niet hygienisch” 

Ik keek u aan en liet een stilte vallen van een paar seconden.

“Dus u weigert mij in uw zaak!?” Dan ga ik maar weer, dan ga ik aangifte doen bij de politie!” Ik draaide me om en liep in de richting van de deur

U schrok van mijn resolute houding. “Ik weiger u niet mevrouw”, deed u een verwoede poging. Ik zeg alleen dat u uw hond buiten aan de haak kan neer zetten.” 

“U weigert mij wel” begon ik nogmaals uit te leggen. “U vraagt iemand in een rolstoel toch ook niet de rolstoel buiten te parkeren en de rest maar gewoon te gaan lopen?” Ik was de discussie zat en liep naar buiten, tot, als een duveltje uit een doosje ineens een collega van u uit de couliesen kwam.  “Komt u binnen mevrouw en gaat u zitten. Heel erg sorry voor wat mijn collega net allemaal zei. Gaat u vooral geen aangifte doen! Mijn collega gaat u zo meteen gewoon helpen en uw hond heeft de primeur om als eerste hulphond in onze winkel te mogen zijn.” 

Terwijl de stoom langzaam uit mijn oren verdampte ging ik zitten en liet de situatie eventjes bezinken. Schoorvoetend kwam u op mij af. U was net vakkundig door uw collega op uw plek gezet. Nu moest u mij wel helpen. Mijn hond had zichzelf buiten de looproute eens lekker in elkaar genesteld. 

U hield hem strak in gaten en probeerde met bezwerende woorden mijn hond in slaap te houden “ Jij slaapt, jij bent lief….. jij slaapt, jij bent lief….” 

En jij, dacht ik….. doet zoiets hopelijk niet nog een keer!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Nu even niet

Wij ontmoetten elkaar in het uitlaatgebied. Beide vielen we voor de schoonheid van elkaars hond. U had een werkelijk prachtig roodbruin gekleurde labrador uit de jachtlijn waarmee u ook fanatiek de jachttraining deed. U viel voor mijn zachtaardige geliefde slanke glimmende Nike die het vak blindengeleidehond uitoefent als hij niet in het bos loopt of op de bank ligt.

Diep in uw hart had u eigenlijk geen kaas gegeten van het fenomeen blindengeleidehond. Echter in een goede conversatie is het een beetje een domper om zo voor de dag te komen. Terwijl wij genoten van het spel van de twee honden groef u in uw herinnering naar wat u wist over de blindengeleidehond, om daar vervolgens weer op in te kunnen gaan. 

“Goh, dat hij blindengeleidehond is, dat zie je helemaal niet zo op het eerste gezicht aan hem!?” “Nee dat klopt mevrouw, hij is nu ook vrij, zijn uniform ligt in de auto. Hij is nu gewoon even huishond die geniet van de natuur en van spontane vriendschappen”, zei ik. 

“Vind u het nou niet moeilijk om iedere keer na een jaar de hond weer weg te doen en te wennen aan een nieuwe hond?” Als gebruiker van een geleidehond die nu even niet in functie was moest ik even uw vraag op me in laten werken. Nu was ik degene die even snel moest schakelen in mijn hoofd. 

“Ah”, zei ik. U bent in de war met het puppypleeggezin wat de hond opvoedt. Zij brengen de hond na een jaar weer terug naar school. “Nee werkelijk niet”, zei u. “De vrouw die ik ken draagt ook een bril en op het dekje van haar hond staat dat je hem niet mag aaien. Zij doet ieder jaar haar hond weer weg.” Bent u dan niet in de war met de pensionering van de hond? Dat deze vrouw zo’n hond niet een jaar maar meerdere jaren heeft? Maar nee u bleef erbij. Deze vrouw deed ieder jaar haar hond weg en dan kreeg ze een nieuwe hond. 

“Ik benijd uw kennis niet hoor”, besloot ik maar te antwoorden. Ik zou een hond na een jaar nooit weg kunnen doen. Nike blijft de komende jaren lekker bij ons wonen. 

Inmiddels waren we allemaal bijna aanbeland bij de parkeerplaats waar de auto stond. Bij de hem aangeleerde plaats meldde Nike zich keurig zodat ik zijn riem aan de halsband kon haken. U besloot uw hond ook alvast aan te lijnen. 

Plots stond u stil en sloeg uw hand voor uw mond. “ Jee Ruud moet je kijken! Wauw wat een prachtig gezicht! Die hond is een echte blindengeleidehond Ruud en hij is nu voor die mevrouw aan het werk!” Verbaast keek ik om me heen alsof het even niet over mijn hond ging. In mijn linkerhand Nike aan de riem zonder uniform aan. Rechts van mij, mijn eigen man. 

Te verbaast om van kreten tot woorden te komen kon ik alleen maar denken….. “Dan is uw jachthond vermoedelijk alleen maar jachthond als hij slaapt…..” 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ongemakkeleuk

Close up kopfoto van Nike

U had afgesproken de klus op zondag te zullen klaren. De winkels gesloten en op deze manier hadden de winkeliers ook geen last van uw grote hoogwerker voor hun deur. 

Terwijl u naar uw auto loopt om iets te pakken ziet u mij het pleintje op komen lopen, recht op uw hoogwerker af, die de doorgang blokkeert. 

In uw hoofd draaien uw hersenen overuren. “Oooww shit, dit gaat niet goed…..ze is blind…. Die ziet de hoogwerker nooit….. “U besloot op mij af te komen lopen om te melden dat de doorgang versperd werd door een hoogwerker.

“Hoe ga ik dit aanpakken…. Hmm zou ze zien dat ik op haar af kom…. Moet ik misschien hallo roepen…. Of mevrouw….of….Wacht es ff…..ze heeft een bril op…..misschien ziet ze mijn hoofd wel….”

“Mevrouw, u kunt er niet langs hoor!” “ Zou ze me zien? Dichterbij kan haast niet….. Ik ga nog wel een stukje door mijn knieën….. dan ziet ze mij misschien wel”, ging het in uw gedachten verder.

Het begrip persoonlijke zone was u duidelijk even ontvallen. Wie had dat ooit gedacht dat ik met mijn slechte ogen ooit nog eens met alle goede bedoelingen ten spijt, neusharen kon tellen en het zweet op uw voorhoofd kon voelen. Toen ook de geur van uw adem via de kortste weg door mijn neus mijn trilhaartjes bereikte besloot ik gauw een stap achteruit te zetten. 

“Oh nee mevrouw, u hoeft niet terug te lopen, ik kan u gerust helpen via de weg te lopen.” Omdat u bang was dat u uit mijn beeld verdween deed u meteen weer een stap naar voren in mijn richting en ging opnieuw door de knieen zodat ik u in uw beleving misschien beter kon zien. 

“Uw hulp is aardig meneer maar mijn hond kan de situatie zelf ook oplossen”, probeerde ik om uit de situatie weg te komen. Ineens zag u dat ik mij liet begeleiden door een blindengeleidehond. “Hee vriend, ik had jou nog geen eens gezien!” U bukte zich voorover. U was een hondenvriend maar de regels betreft het niet aaien kende u niet helemaal. 

“Kom vriend, een mooie vrouw verdient het om door 2 mannen over straat begeleid te worden. Jij links, ik rechts. Haar zal niets overkomen!” Toen ik veilig om de hoogwerker heen was bleef u staan. Ondanks de ongemakkelijke situatie betrapte ik een glimlach op mijn gezicht en bedankte u nog even achteromkijkend. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Cameraman Nike

Op het balkonnetje in de trein naar Amersfoort neem ik de tijd om even rustig een extra tuig met camera zo groot als een grote dobbelsteen, op de rug van Nike te bevestigen. Nike stond door het dragen van zijn eigen uniform al in de werkmodus. Hij laat het bevestigen van de camera dan ook gelaten toe. 

Als heuse regisseur weer ik wat ik op beeld wil hebben. Het is een drukbezochte trein en op dit tijdstip is het ook druk op het perron met instappende mensen. Een minuutje beeld schieten van werkende Nike die mij veilig door de drukte navigeert. Dat trekt kijkers voor de filmpjes op sociale media. 

De deuren gaan open en snel start ik de camera. U bent allen met slechts 1 ding bezig en dat is binnen de daarvoor bestemde tijd de trein in of uit stappen. U heeft geen oog voor een lopende camera en de vraag of u uit beeld blijft. 

Dan slaakt u mij passerend ineens een verrukte kreet. “Oh kijk! Die hond draagt een camera!”  Ik kijk nog niet op. Het is een regelmatig terugkerende constatering waar ik me niet meer door af laat leiden. 

Dan besluit u mij toch, heel kort even aan te schieten. “Is hij een ‘echte’ cameraman mevrouw? “Ik lach, “Ja cameraman Nike is een hele echte cameraman!” U reageert verrukt. “Oh wat onwijs gaaf zeg! Dus u maakt speelfilms?”  Ik lach, eigenlijk heb ik geen tijd en wil doorlopen. Ik maak me er maar even makkelijk van af. “Jazeker maar meer kan ik er niet over zeggen, u ziet het vast ooit in de bioscoop.” 

Een tweede poging om de camera aan te zetten om wat beeldmateriaal te maken. Ik moet snel zijn, de drukte op het perron wordt rap minder en het fluitje is zojuist gegaan. 

“Mevrouw mag ik u wat vragen?” …….. Ik doe de camera maar weer uit.

  “Ik werk bij een bedrijf wat dashcams ontwikkeld voor vrachtwagens. Ik ben erg geïnteresseerd in het filmen wat u doet met uw hond. 

Na een leuk gesprek met u scheidden onze wegen en zet ik de camera aan.  Over een totaal verlaten perron zoekt Nike zijn weg naar de lift. Of we hiermee de bioscopen halen betwijfel ik. Gelukkig blijven er nog vele momenten over die het filmen waard zijn en waarmee ik het werk van Nike kan laten zien. Dus… wie weet…. Tot ziens J

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Drempelvrees

Nike poseert liggend


“Er heeft zich een nieuwe patiënt aangemeld. Ik denk dat ze het beste bij jou past. Maar er is 1 ding….. ze loopt met blindengeleidehond. “

Ik zag het zo voor me dat u bij dat nieuws even ineenkromp, wipte op uw stoel, met uw pen door uw haren streek, zich herpakte en toch maar antwoordde “Is goed hoor, laat haar maar komen.” U bent nogal bang voor honden en had zich nooit gerealiseerd dat ze op een dag ook een tijdje in uw praktijk zouden rondlopen als hulpmiddel van uw patiënt. 

Normaal haalde u uw patiënten uit de wachtkamer maar in dit geval stond u enigszins verdekt opgesteld en riep u mij op afstand. “Komt u maar hoor….gaat u maar ‘die’ kant op….” Stoïcijns liep ik met Nike naar de enige deur die open stond. 

Ondertussen maakten uw gedachten overuren. “Och gut, als die hond maar niet naar mij komt”…”ja loop maar door hoor”…. “Goed zo”….”is het nou een normale hond of een hulphond”….”ik weet het even niet hoor”…. “Pfff ik hoop dat hij niets doet in de spreekkamer”….” Waarom heeft mijn collega vrij genomen vanmiddag….dan had ze me kunnen helpen”…. Pfff…. “Goed oké hij ligt”….Het consult kan beginnen. 

Dan moet ik op de behandeltafel plaatsnemen. Ik kijk naar Nike, hij slaapt, ik hoef niet te melden dat hij moet blijven want hij is al naar dromenland vertrokken. U geloofde het nog niet helemaal. Haalde diep adem en nam een paar extra dribbelpasjes op weg naar de bank waar ik op lag. 

“En weer terug naar mijn bureau”….”ik buk eerst wel even, even kijken of hij slaapt”…..”ja gelukkig”…..”pff adem in en terug naar mijn bureau. 

Ik kijk van u naar mijn slapende hond. U heeft het zichtbaar moeilijk, ondanks dat Nike ligt te snurken. 

Het consult is ten einde. Terwijl ik Nike wakker maak en de beugel bevestig schiet u naar een hoekje van de spreekkamer. Als ik u een hand wil geven blijkt dat u onze ontmoeting heldhaftig in de vorm van een gesprekje af wil sluiten. “Mijn man heeft een blindengeleidehond in zijn team.” “Oh zeg ik wat leuk, wat doet uw man?” “Mijn man is leidinggevende op een afdeling van een administratiekantoor.”  “Tjonge jonge”, zei ik. “Naast blindengeleidehond ook nog administrateur. Wat een bijzonder talent heeft die hond!”  Lachend kijk ik u aan en reik u mijn hand. “U kunt nu tegen uw man zeggen dat u ook een hond in de praktijk heeft.” 

“Mijn hond is een sociaal werker. U kunt het zich nu misschien nog niet voorstellen maar over enkele weken durft u hem te aaien en gaat u hem missen na het slot consult.” 

U zweeg, u kon zich daar nog geen voorstelling van maken.

En toch gebeurde het 2 maanden later. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen