Eerste (Hulp)Hond bij Ongelukken

Enkele weken geleden was het voojaarsmarkt hier in het dorp. Een evenement waar vele mensen op af komen. Dit jaar bezocht ik de markt niet zomaar zoals andere jaren. Dit jaar liep ik daar als gediplomeerd EHBO’er.

Anderhalf jaar geleden haalde ik bij de EHBO vereniging hier in het dorp mijn EHBO diploma. Natuurlijk volg ik nog altijd alle vervolg lessen. Maar van EHBO verlenen in de praktijk leer je toch het meest!

Samen met collega’s liep ik verschillende keren de markt op en neer. De sfeer was gezellig en om ook zelf nog wat aan de markt te hebben, beschreef mijn EHBO collega, iedere kraam waar we langs liepen.

Waar ik ben is mijn blindengeleidehond Nike ook. Ik besef dat dit een niet aller daagse situatie is, wanneer je als EHBO’er met een blindengeleidehond over de markt loopt.

Een klein meisje gaat voor mij staan en vraagt “ Mevrouw….? Heeft uw hond ook een EHBO diploma?” Ik glimlachte, “ Nee, mijn hond heeft geen EHBO diploma. Hij kan wel zorgen dat ik nergens tegenaan bots. Maar hij kan geen pleister plakken als jij gevallen bent.”  “Hmmm, nee….” Het meisje zag duidelijk voor zich dat, een hond die een pleister plakt, een redelijk onhaalbare aktie was. Zelf gingen mijn volwassen gedachten nog een stapje verder. Zou ik door een hulphond gereanimeerd willen worden? Brrrrrr…. nee! Ik sprak deze gedachten maar even niet hardop uit. Het meisje had genoeg informatie en we liepen weer verder.

Niet lang daarna liep er een gezin achter mij. Een wat ouder kind liep mij kennelijk een tijdje te observeren.  “Kijk papa, die hond helpt die mevrouw zodat die mevrouw weer alle mensen kan helpen”  Ontroerd door deze waarheid draaide ik mij om en maakte een praatje met het kind.

Ik kan niet zonder mijn blindengeleidehond. Een groot evenement kan niet zonder EHBO’ers.

We helpen zo elkaar!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Blind blinder blindst

Regelmatig maak ik op straat situaties mee waarbij ik besef hoe belangrijk kennisoverdracht is. Echter heb ik er lang niet altijd zin en tijd voor om het ter plekke met u te bespreken. Deze situaties sla ik met een glimlach op in mijn mobiel om er op zo’n dag als vandaag weer eens over te schrijven

Voor u als maatschappij is het simpel. Je loopt of je loopt niet, je hoort of je hoort niet. Je ziet of je ziet niet. Iets er tussen in, mist, omdat op dat gebied de kennis mist.Wanneer u mij dan passeert op straat ziet u het als uw opvoedkundige taak om uw kinderen te vertellen over blind zijn en de daarbij behorende hulpmiddelen.

In dit geval deed mijn komst in uw gezichtsveld ook nog eens een aanslag op uw creativiteit. Ik was namelijk op weg met mijn twee honden naar het park om de honden uit te laten.

Nike , aan mijn linkerkant was in tuig keurig voor mij aan het werk. Paco mijn huishond liep rechts van mij, met de riem in standje kort volgen, zodat hij Nike zijn werk goed kon laten doen.

U kwam mij met twee kleuters aan uw zijde tegemoet. Vol bewondering bleef u aan de kant even staan kijken om mij te kunnen laten passeren. Ik zette mij schrap “Nu komt ie”, dacht ik. U ging namelijk door de knieen. Tijd om voorlichting te geven aan uw kinderen. Zo’n mooie opvoedkundige kans kreeg u tenslotte niet dagelijks.
“Kijk jongens….” “Deze vrouw is niet gewoon blind. Zij is ook niet een beetje blind maar zij is echt hartstikke blind!” “Weten jullie hoe je dat kan zien?

De kinderen luisterden zwijgend verder naar uw verklaring. “ Als deze mevrouw een beetje blind is loopt ze met een hele lange witte stok. Als ze iets erger blind is dan loopt ze met 1 blindengeleidehond. Maar,…. Kijk maar,…. Deze mevrouw is echt hartstikke blind. Deze mevrouw loopt wel met 2 blindengeleidehonden!

Ik draaide me om en sprak u aan. “ Euh meneer….? Iemand die blind is en helemaal niets ziet. Die heeft toch geen bril met sterke glazen op de neus nodig? Ik glimlachte vriendelijk en groette “ Goedenmiddag”

Al doorlopend merkte ik in mijn gedachten op hoe onwetend u eigenlijk was. En daarvan maar liefst 6 treden op de taalkundige overtreffende trap.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Puberstorm

” Nike zoek de paal!” Het was nog zo’n 10 meter lopen voor ik op het knopje kon drukken van het verkeerslicht om over te steken. Nike vind het een leuk commando en zette voor de laatste meters eens even flink de pas erin.

In een fractie van een paar seconden ineens een enorme wolk van lawaai en  beweging op de stoep vlak voor mijn neus.  Rakelings schoten een groot aantal fietsers tussen mij en het voetgangers verkeerslicht.

Door de trage remkracht van de puberale benen kon ik niet anders dan uitwijken voor dit fietsende geweld. Daarbij was het verkeers examen in groep 7 alweer zover weg gezakt dat de pubers die op weg waren naar het plaatselijke VWO geen onderscheid kenden tussen stoep en straat.

Daar stond ik dan. Het verkeer van de provinciale weg raasde voorbij. Tig kletsende pubers leunend tegen elkaar en tegen de paal van het voetgangers verkleerslicht. De rateltikker die ik zocht was ook nog eens in geen velden of wegen te bekennen. Wanhopig bleef ik nike aansporen  de bewuste paal voor mij te zoeken. De pubers leken als bloemblaadjes om de kelk  vast geplakt aan de paal die Nike voor mij moest zoeken.

Heel zachtjes hoorde ik een meisjes stemmetje. “ Hee jongens, het is een blindengeleidehond” Maar haar volume stond door de sociale druk van de groep pubers veel te zacht en bereikte niet eens haar naaste. Gelukkig besloot zij zelf de verantwoordelijkheid maar te nemen en opzij te gaan met haar fiets.

Nike liep snel naar het ontstane gat. “Kijk vrouwtje, het was ff zoeken maar daar is ie! De paal!

Eindelijk leek de storm pubers wat tot rust te komen toen een fietser vanaf de provinciale weg riep dat de verkeerslichten het niet deden. Ah vandaar, dacht ik! De pubers, achter mij  hielden zich inmiddels vast aan een andere paal van een ander verkeerslicht. Zij moesten richting de school, ik een andere richting op. Hulp bij mijn oversteek hoefde ik van de pubers niet meer te verwachten. Het was voor hen ook veiliger om als groep de provinciale weg over te steken dan als individu. Ik hoefde slechts een zijstraatje over of kon kiezen voor een andere route zonder verkeerslicht.

Kom Nike “Vooraan” De puberstorm is gaan liggen. Wij zoeken zelf wel onze weg. Een extra verkeersles zou de school wel sieren. Dat het niet mogen fietsen op de stoep zo kort blijft hangen lijkt me niet de bedoeling! Daar is duidelijk nog werk aan de weg van pubers in het verkeer.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De knop om

Dat aaien van mijn geleidehond Nike, dat blijft toch wel een dingetje!

Mijn hond is een hele gewone super lieve speelse, enthousiaste labrador waarbij zijn uniform een wereld van verschil maakt. Bij mijn hond is die wereld van verschil er van pup af aan er met de paplepel ingegoten. Tuig aan, is werken. Tuig aan is het negeren van alle levende knuffels. Tuig uit is inhalen wat je al werkend bent misgelopen

Diezelfde knop om klinkt voor u een stuk minder eenvoudig. U ziet enkel een leuke lieve hond. De mode van dat wat de hond om zijn lijf draagt is tegenwoordig zo divers……

Samen met u zat ik op een bankje in het bos. We kletsen erop los. Onze honden speelden samen. Ze renden achter elkaar aan met een stok door het water. Vanaf ons bankje genoten we van de honden die los waren van de mensentaal en even in hun eigen taal en hun eigen regels een wedstrijd aan het houden waren. Dan komt er toch zo’n moment dat de tijd vertelt dat het einde speeltijd is. Langzaam graai ik onder het bankje mijn spullen weer bij elkaar. U kijkt naar het tuig in mijn handen. “ Waarom staat er niet aaien op zijn tuig mevrouw? “ “Nike is mijn blindengeleidehond meneer, zo los in het bos is hij even niet in functie en mag hij gewoon hond zijn. Maar als ik zo zijn uniform aan doe dan zit de speeltijd erop en moet hij aan het werk. Dan mag u hem niet meer aaien en afleiden. “

U vond het werkelijk facinerend. U had zo’n hond nog nooit van dichtbij gezien. Echter, dat u letterlijk uw kans zou grijpen had ik niet zo snel bedacht. Terwijl ik opstond om het eerste commando te geven stond u ook op, dook over mijn hond heen, sloeg uw armen om hem heen en zei “Wat doe jij goed werk!”  “Ja,” kon ik het niet nalaten om te zeggen’ “ Hij doet zijn werk beter dan dat u kunt lezen!”

Enige tijd later zat ik op zo’n balkon tussenstuk in de trein. We moesten een eind reizen
dus mocht Nike zijn tuig lekker uit. Op zoek naar een toilet viel u als een blok voor Nike. Liefkozend knuffelde u hem, daagde hem uit en genoot u van zijn lebberende tong. Het kon, er was tijd zat. Nike was imers niet aan het werk. Enige tijd later verlieten wij ieder de trein door een andere deur. U verliet het spoor per trap en ik per lift. Per toeval kruisden onze wegen toen mijn liftdeur open ging. U zag dat Nike zijn uniform aan had en u schrok zichtbaar rn raakte hevig geemotioneerd. Snikkend greep u mij bij mijn arm. “ Mevrouw, sorry, ik wist helemaal niet dat hij een hulphond was. Ik heb hem gewoon een half uur zitten aaien zonder dat te hebben gezien. Wat erg, zo ben ik niet. Ik spreek altijd mensen er op aan als ik het zie. En nu heb ik zelf een hulphond geaaid. Het ging echt perongeluk”

Ik nam de tijd om u even te troosten. Nu was ik degene die het razendsnel even een plekje moest geven. Zo’n heftige reactie als die van u had ik nog niet eerder gehad.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Bedankt

Ik loop het perron op en zie op mijn app dat de eerstvolgende trein naar Amsterdam een internationale trein is. Onrustig drentel ik heen en weer. In mijn gedachten afwegend wat nu te moeten doen.” Ik wil graag naar huis, ik ben moe. Maar ja die internationale trein vind ik eng. Het zijn oude ontoegankelijke bakken die niet goed aansluiten bij onze perrons in Nederland. Daardoor is de in en uitstap heel hoog en diep. Stel dat Nike misspringt en tussen trein en perron in valt? Ik hou dan ook mijn evenwicht niet meer… 

U ziet mijn vertwijfelende blik en besluit mij aan te spreken. “Kan ik u helpen mevrouw? Wilt u met deze trein mee? ““Ja, nou…. Haper ik… eigenlijk wel maar ik durf niet in de internationale trein Ik denk dat ik de volgende maar neem. Die is gewoon van de NS. ““Geen enkel probleem”, zei u. “Ik help u erin, blijf bij u in de buurt zitten en ik beloof dat ik u zelf er in Amsterdam weer uit help.”

Een lichtpuntje op het drukke jachtige perron vol mensen die mij ook in de gelegenheid stelde om op tijd thuis te zijn wilde ik niet laten staan. Ik greep uw aanbod met beide handen aan en samen belandden wij in de trein. “Hoe wilt u zelf geholpen worden en welke hulp kan ik voor uw hond betekenen? “

Verbaast keek ik uw aan. Zulke vragen zijn zeldzaam. Meestal is hulp goed bedoeld, ongevraagd en niet echt passend.

Op het station van Amsterdam scheidden onze wegen. In de hal waarin ik belandde was het extreem druk. Nike kon zich er niet goed oriënteren en door mijn vermoeidheid kon ik hem in de drukte niet goed navigeren. Op zoek naar de helpdesk van de NS was u ondertussen als een blok voor mijn hond gevallen en sprak u mij aan met de vraag of u mij kon helpen. Ik hield de rij wachtenden voor gezien en besloot uw aanbod met beide handen aan te nemen. “Dit is de hal met alleen maar roltrappen meneer, mijn hond mag niet op de roltrap. Ik moet met een lift naar spoor 1,2 maar ook de lift kan ik in de drukte niet vinden.” U lachte en zei” Ik heb alle tijd en wil zo lang mogelijk van jouw hond genieten. Ik zet je op spoor 1 op de trein. Dan weet ik dat jullie goed aan komen. “Verbaast en verrast over dit hulpaanbod schoot ik in de lach. “Laten we gaan lopen!” Zonder Nike verder een blik te gunnen en met de perfecte commando’s loodste u mij over Amsterdam Centraal naar spoor 1. Onderweg vertelde u dat u een hond had opgeleid voor een hulphonden organisatie en hem na zijn pensioen de laatste mooie jaren mocht bieden. Deze bijzondere zwarte labrador was onlangs overleden. 

Mijn reis vol hindernissen werd dankzij u  een hartverwarmende onvergetelijke reis. Ik bekijk uw gedrag en uitspraken vaak met een kritische blik. Maar nu kan ik alleen maar zeggen;

 “Ongelofelijk bedankt!”

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Jantje Onschuld

U heeft mij vast wel eens gezien, bij de bushalte of op een perron van het station.  Tenslotte ben ik een bijzondere bezienswaardigheid meent u.  Al vroeg ben ik in beeld met Nike als ik aan kom lopen.

Nike heeft er zin in. Na zijn vorige commando komt het commando “zoek de plaats”

U ziet mij aankomen en vol automatisch schiet er door uw gedachten “ blinde vrouw met blindengeleidehond komt er aan. Ze ziet mij en mijn tas niet…..”

De bankjes staan op het perron met de rugleuningen naar elkaar toe. Twee bankjes met 3 zitplaatsen. . Het duurt nog een kwartiertje voordat mijn trein komt. Ik wil ook wel even zitten.

“Vooraan rechts Nike….. zoek de plaats…..”  Nike zet het op een lopen. De bankjes heeft hij gezien, dat is duidelijk. We zijn er nog een stukje van verwijderd. Als bewegend object kwam ik al in uw vizier en massaal haalde u op weg naar de bankjes uw spullen weg. Zeer attent overigens want hierdoor hoefden Nike en ik wat minder te slingeren langs u en uw bagage. Nike was er ook blij mee. Hij kon hierdoor nog meer vaart maken.

Er zijn dagen in het leven van Nike dan is er wel eens wat stuk. Er kunnen uren zijn dat het uitvoeren van het links commando het niet meer doet. Er zijn dagen dat de motor moeite heeft met opstarten. Vandaag waren het overduidelijk de remmen die wat los bleken te zitten. Nike ging harder en harder….. en harder lopen…..

“Oh mijn hemel, die vrouw met die hond gaan echt hard!”  “ Gauw…. Ze ziet mijn spullen niet….. even kijken hoe die hond mij denkt te passeren….. Oke…. Tas oppakken en verplaatsen……”

“Oh gut ze komt richting dit bankje…. Ze ziet natuurlijk niet dat er al veel mensen op zitten…. Nee die hond…. Weet hij veel….” “ Tas pakken….. opstaan en plaatsmaken….. gauw….”

In mijn gezichtsveld vlak voor de bankjes stuiven ineens 5 mensen op, graaien hun spullen weg en kijken hoe Nike vol trots de keus heeft uit wel 6 lege plaatsen.

Beschamend kijk ik om me heen. Bij sommigen van u kan er een lachje af, vertedering voor wat Nike allemaal voor mij doet. :” Knap he wat die hond doet”, hoor ik iemand hardop zeggen.

Jantje Onschuld kijkt mij met zijn mooie hondenogen aan. “ Makkie vrouwtje! Moet je kijken,2 lege bankjes,  6 lege plaatsen! “ “Mag ik nu mijn koekje? “

Liefdevol aai ik hem over zijn bol voor het vinden van het bankje. Over de manier waarop moeten we het vanavond thuis maar eventjes rustig hebben.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Dubbelgangers

Het is alweer een tijd geleden dat wij elkaar voor het laatst gesproken hebben. Ik trof u destijds in het bos en uit uw vragen bleek dat u nog net verstand had van uw eigen  huishond, honden met een functie gingen net even boven uw pet

Ik  trof u in het bos. Onze honden besloten samen een rondje te rennen. Het belletje aan de halsband van mijn hond leidt vaak tot vragen. Nadat ik vertelde dat mijn loslopende hond mijn blindengeleidehond  was werd dit het  startende gespreksonderwerp. Ik schreef destijds al dat u mij vroeg of ik mijn hond huurde voor werk of juist verhuurde voor de momenten op de dag dat hij even geen werk had maar vrije tijd.

Ondertussen observeerde u de totale situatie. Uw hond en mijn blindengeleidehond deden fanatiek een rondje tikkertje. U hield in de gaten of uw puberende jonge hond niet al te dominant reageerde op mijn hond. Ondertussen merkte ik dat uw hersenen druk bezig waren mijn kant van het verhaal te verwerken. Het was een onderwerp waar u totaal geen kaas van gegeten had. U vond het fascinerend maar wist tegelijk ook niet helemaal raad met de situatie.  Een hond met een functie ….. maar nu dus even niet…. los in het bos…… eigenaresse van de hond  dus ook ‘ lo s’ in het bos. . Dat is toch al een vreemd punt. Een blindengeleidehond hoort blinden te begeleiden en nu lopen hond en blinde vrouw los van elkaar.

U kreeg het maar niet kloppend in uw hoofd. Immers ….. wat deed die bruin witte hond in die andere hand van die blinde vrouw daar dan? Die hond liep aan de riem, in het bos. Zou dat dan momenteel haar werkende blindengeleidehond zijn? Zo’n vrouw kan toch niet zomaar loslopen in het bos? Dat is toch veel te gevaarlijk?  Zou ze dan gebruik maken van 2 blindengeleidehonden?   Beetje raar maar wellicht kan zoiets tegenwoordig. U werd nu toch wel nieuwsgierig en besloot het mij gewoon te vragen

“Is die bruine hond ook een blindengeleidehond en nu in het bos voor uw aan het werk? Wisselen beide honden elkaar af zodat ze om de beurt vrij zijn? En hoe beslist u dan welke hond u voor welke route inzet?

Ik schoot in de lach. Ondanks uw bijzondere gedachtegangen en mooie vragen vond ik dit niet eens zo’n gekke gedachte. Heel veel mensen denken dat mijn huishond ook blindengeleidehond is of anders een gepensioneerde blindengeleidehond. Echter, dan wordt zo’n vraag mij op straat gesteld. Nu liep mijn blindengeleidehond los en mijn huishond aan een lang stuk hondenriem. Dat hij aan de riem loopt heeft verschillende redenen maar voor het mij begeleiden is hij niet in de wieg gelegd. Tenzij ik het niet erg vind om onderweg een konijntje te vangen of een eekhoorn naar huis te brengen. Wel kennen mijn beide honden de vaste route door het bos en zullen zij mij beide erop aanspreken als ik een pad mis.

Ondertussen waren onze beide honden op zoek naar nieuwe vriendschappen besloten wij ook ieder weer onze eigen weg te gaan.

Ooit hoop ik u nog eens tegen te komen. Al was het alleen al zodat ik nog eens kon schrijven over uw bijzondere manier van denken

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Obstakel race

 Soms vraag ik me wel eens af. “Wat zou er door Nike zijn gedachten gaan terwijl hij mij langs uiteenlopende obstakels leidt over straat. Er wordt op zo’n moment veel van hem gevraagd. Hij moet niet alleen gevaar inschatten of oplossingen zoeken maar ook in staat zijn om zijn eigen belang even op zij te zetten.

Samen met Nike liep ik over straat. Voor ons klonk het geluid van spuitend water. Nike ging beduidend langzamer lopen, keek en overwoog. Dit obstakel hebben we nog niet eerder meegemaakt. U stond met een hoge drukspuit de stoep te reinigen. De straal kwam tot op de straat. Nike, die keurig aan het werk was, overwoog wat de gevolgen voor ons beide zouden zijn als hij de straal zou doorkruisen. Nee, was hij niet vies van een beetje water. Sterker nog, als het aan hem lag zou een tussentijds bad zelfs heerlijk zijn. Zulke gedachten moeten onder werktijd helaas verdrongen worden. Een waterstraal blokkeert de doorgang op de stoep dus daar kunnen we niet langs. Behoedzaam draaide hij ons samen om en vervolgden wij onze weg.

Een eindje verderop in de winkelstraat stonden we abrupt stil. Ik probeerde in te schatten wat er aan de hand was. Er is niks geks op de stoep volgens mij. Wanneer ik Nike verzocht om door te lopen draaide hij mij tot 2 keer toe om mijn eigen as. Een teken dat het echt niet gaat. “Onveilig! We moeten weg hier!” Op mijn verzoek om een alternatieve route te zoeken kwamen we niet heel veel verder dan op het punt waar we net gestrand waren. Tja, als we er dan samen niet uit komen, zit er niets anders op dan het inschakelen van hulp. Links van mij is de slagerij. Ik besluit in de deuropening om hulp te vragen. Gaf de verkoopster een brokje waarmee zij Nike mocht loodsen en verzoek haar ons zo’n 20 meter over de stoep mee te nemen. Tot alle gevaar geweken is. Nike geeft zich gewillig aan haar over en loopt de brok eten achterna. Er lijkt niets aan de hand te zijn. Tot Nike toch weer terug wil en de verkoopster vrolijk uitroept dat het de ‘kip gril’ wel eens zou kunnen zijn.  Tja in de ogen van een labrador is zo’n obstakel natuurlijk ‘not done’ om ongezien voorbij te lopen! Of je nu geleidehond bent of niet! Zo’n misser blijft je je hele leven achtervolgen. Dus dan maar etensgeur als zeer gevaarlijk markeren en vooral blijven staan!  Lachend neem ik de leiding tijdelijk even over en dirigeer hem een totaal andere richting op.

Aan het eind van onze route is het losloop pad inmiddels in zicht. Daar waar Nike normaal het tempo opvoert om zo snel mogelijk vrij te zijn, ging hij nu hard op de rem. Voor mij ook een teken om extra op te letten. De stoep stond bezaaid met feloranje pionnen. De straat was afgesloten door 2 immens grote vrachtauto’s. Heel behoedzaam en rustig bekeek Nike de ruimte tussen de pionnen. Ze stonden zo krap op elkaar dat een doorgang zoeken moeilijk was. De weg oversteken was met de vrachtauto’s ook geen optie. Eindelijk had hij een doorgang gevonden. Binnen de pionnen lag de stoep bezaaid met stapels dekens, dozen, steekkarren enz. Zigzaggend liepen we voorzichtig door de massa die klaar stond om verhuist te worden. Tot slot weer een doorgang zoeken tussen 2 pionnen. Nike zuchtte voelbaar van opluchting. Het was gelukt! Vrouwtje is er veilig doorheen!

Terwijl ik de tijd nam om Nike een dikke knuffel te geven klonk er ineens applaus. Een hele groep verhuizers had ademloos toe staan kijken hoe Nike voorzichtig en secuur maneuvreerde door de situatie.

Applaus voor ‘mijn’ Nike!

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Slowmotion hond

Op mijn terugweg van het bos naar huis moest ik een drukke weg oversteken. Nike zette mij keurig in de juiste positie. Op het moment dat het veilig klonk gaf ik hem het commando om over te steken.

U bleek al een tijdje naast mij te hebben gestaan. Ik had u totaal niet opgemerkt. Aan de overkant bleken wij last te hebben van dezelfde  beperking en bleek u mij pas te hebben opgemerkt nadat ik Nike zijn werk commando gaf. U bleek het leven inmiddels ruimschoots geleefd te hebben en leunde op uw witte rollator met rode ringen.

“Tegen wie had u het, wilde u weten?” “ Ik loop met mijn blindengeleidehond mevrouw, antwoordde ik”  Bij die woorden smolt uw hart en raakte u niet meer uitgesproken.

“Mijn zoon wil morgen KNGF Geleidehonden gaan bellen om een hond aan te vragen. Ik ben 96, ziet u, ik heb nog een heel leven voor me. Een blindengeleidehond lijkt mij zo fantastisch. Ik wandel namelijk iedere dag van mijn appartement naar het bos, ziet u, daar blijf ik jong bij. Mijn zoon zegt dat een blindengeleidehond mij goed zou kunnen helpen daarbij.”

Ik val u even in de rede. “Wat lief dat uw zoon zo meedenkt mevrouw! Zo’n hond wil u graag helpen op straat.”  In mijn gedachten zag ik echter wel de nodige taferelen die niet goed afliepen maar ach…. Waarom zou ik een wens van u en uw zoon in de weg staan.

“ KNGF Geleidehonden gaat u wel vragen of u genoeg werk heeft voor de hond? “ Verrast keek u op. “Werk????” “Kind mijn laatste werkdag is al zo lang geleden, dat kan ik me niet eens meer herinneren!”  “Nee antwoord ik lachend, dat begrijp ik, maar bezoekt u bijvoorbeeld wel eens mensen of gaat u overdag wel eens naar een club?“

“Nee, kind, antwoordde u resoluut, daar ben ik veel te oud voor. Ik loop mijn dagelijkse ommetje en verder blijf ik thuis.” U nam even de tijd om Nike en zijn veilige aanpak  te complimenteren. Nike ontroerde u, dat was duidelijk. Ik wenste u succes met alles en u antwoordde dat u vanmiddag nog uw zoon opdracht zou geven om KNGF Geleidehonden te bellen zodat u ook een geleidehond zou ontvangen. Wijselijk hield ik mijn mond en vertelde u dat ik weer door ging lopen. U stond op van uw rollator zitje en  kwam ook in beweging.  “Vooraan Nike”, en ook wij kwamen in beweging.

Enkele seconden later en vele meters achter mij, hoorde ik uw zachte oude stem. “ Gaan al die honden zo hard mevrouw?”  “Iedere hond heeft zijn eigen tempo”, antwoordde ik. “Mijn hond is moe, hij gaat momenteel niet zo hard voor zijn doen.“

Verschrikt keek u op. “ Maar zo hard ga ik zelf niet meer!  Als ik bel vraag ik wel om een ‘slowmotion hond”

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Losbandige viervoeters

Het was winteravond toen ik op weg ging naar mijn afspraak. Nike goed verlicht en dus goed zichtbaar zou ik denken. Eenmaal een eind op pad voelde ik dat mijn geleidehond Nike onrustig werd in het tuig. “Hup jong… ga door!” De onrust hield niet op, sterker nog, Nike probeerde zich in alle bochten te wringen om de hond die op hem afgelopen was, toch keurig te negeren.

Niet heel veel later hoorde ik uw stem redelijk dichtbij. “Hallo, mijn hond komt even gezellig kennismaken!”

“Mijn hond is aan het werk meneer, het is mijn blindengeleidehond.”  U bracht uzelf in positie en zette uw eerste snoekduik in, in een eerste poging uw 8 maanden oude ‘spring-in-het-veld‘ te pakken te krijgen.

Mislukt….. nog maar een poging…. In de positie….mislukt…

Langzaam raakte mijn geduld op. Nike werd belemmerd om door te kunnen lopen met een jonge hond hangend aan zijn kin. Geïrriteerd zei ik

“Haal uw hond weg alstublieft! “

Derde poging….. hebbes….. gauw dan toch maar aan de riem. “Je mag zo weer los hoor schatje!”

“De winkelstraat is aanlijngebied meneer!” Even was het stil. U weet het wel maar u vindt dat u tot de maatschappij behoort voor wie die regels niet gelden. Dan besluit u toch om mij bij wijze van afscheid nog antwoord te geven.  “Mijn pup kan hier niks aan doen mevrouw! Het is uw hond die zo lekker ruikt.…….“

Terwijl ik normaal goed gehumeurd en vriendelijk ben werd laat op de avond, op mijn terugweg naar huis,  in een fractie al het positieve in mij weggejaagd. Weer een onrustig zwalkende Nike. En niet veel later weer een hond  die het nodig vond om loslopend ons lastig te vallen.

“Rot op!!!! Naar je baas!!!” Woedend ging mijn irritatie tussen mijn geleidehond en uw ongehoorzame loslopende hond in staan.

Dit keer was u sneller met het verjagen van uw huisgenoot uit de comfortzone van mijn hond. Maar of u en uw hond geleerd hebben om   in de toekomst rekening te houden met uw omgeving betwijfelde ik toen ik uw reactie even rustig emotioneel stond te verwerken.

“Maar mijn hond kon hier niks aan doen mevrouw! Uw  blindengeleidehond liep gewoon in de weg! “

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen