Jantje Onschuld

U heeft mij vast wel eens gezien, bij de bushalte of op een perron van het station.  Tenslotte ben ik een bijzondere bezienswaardigheid meent u.  Al vroeg ben ik in beeld met Nike als ik aan kom lopen.

Nike heeft er zin in. Na zijn vorige commando komt het commando “zoek de plaats”

U ziet mij aankomen en vol automatisch schiet er door uw gedachten “ blinde vrouw met blindengeleidehond komt er aan. Ze ziet mij en mijn tas niet…..”

De bankjes staan op het perron met de rugleuningen naar elkaar toe. Twee bankjes met 3 zitplaatsen. . Het duurt nog een kwartiertje voordat mijn trein komt. Ik wil ook wel even zitten.

“Vooraan rechts Nike….. zoek de plaats…..”  Nike zet het op een lopen. De bankjes heeft hij gezien, dat is duidelijk. We zijn er nog een stukje van verwijderd. Als bewegend object kwam ik al in uw vizier en massaal haalde u op weg naar de bankjes uw spullen weg. Zeer attent overigens want hierdoor hoefden Nike en ik wat minder te slingeren langs u en uw bagage. Nike was er ook blij mee. Hij kon hierdoor nog meer vaart maken.

Er zijn dagen in het leven van Nike dan is er wel eens wat stuk. Er kunnen uren zijn dat het uitvoeren van het links commando het niet meer doet. Er zijn dagen dat de motor moeite heeft met opstarten. Vandaag waren het overduidelijk de remmen die wat los bleken te zitten. Nike ging harder en harder….. en harder lopen…..

“Oh mijn hemel, die vrouw met die hond gaan echt hard!”  “ Gauw…. Ze ziet mijn spullen niet….. even kijken hoe die hond mij denkt te passeren….. Oke…. Tas oppakken en verplaatsen……”

“Oh gut ze komt richting dit bankje…. Ze ziet natuurlijk niet dat er al veel mensen op zitten…. Nee die hond…. Weet hij veel….” “ Tas pakken….. opstaan en plaatsmaken….. gauw….”

In mijn gezichtsveld vlak voor de bankjes stuiven ineens 5 mensen op, graaien hun spullen weg en kijken hoe Nike vol trots de keus heeft uit wel 6 lege plaatsen.

Beschamend kijk ik om me heen. Bij sommigen van u kan er een lachje af, vertedering voor wat Nike allemaal voor mij doet. :” Knap he wat die hond doet”, hoor ik iemand hardop zeggen.

Jantje Onschuld kijkt mij met zijn mooie hondenogen aan. “ Makkie vrouwtje! Moet je kijken,2 lege bankjes,  6 lege plaatsen! “ “Mag ik nu mijn koekje? “

Liefdevol aai ik hem over zijn bol voor het vinden van het bankje. Over de manier waarop moeten we het vanavond thuis maar eventjes rustig hebben.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Dubbelgangers

Het is alweer een tijd geleden dat wij elkaar voor het laatst gesproken hebben. Ik trof u destijds in het bos en uit uw vragen bleek dat u nog net verstand had van uw eigen  huishond, honden met een functie gingen net even boven uw pet

Ik  trof u in het bos. Onze honden besloten samen een rondje te rennen. Het belletje aan de halsband van mijn hond leidt vaak tot vragen. Nadat ik vertelde dat mijn loslopende hond mijn blindengeleidehond  was werd dit het  startende gespreksonderwerp. Ik schreef destijds al dat u mij vroeg of ik mijn hond huurde voor werk of juist verhuurde voor de momenten op de dag dat hij even geen werk had maar vrije tijd.

Ondertussen observeerde u de totale situatie. Uw hond en mijn blindengeleidehond deden fanatiek een rondje tikkertje. U hield in de gaten of uw puberende jonge hond niet al te dominant reageerde op mijn hond. Ondertussen merkte ik dat uw hersenen druk bezig waren mijn kant van het verhaal te verwerken. Het was een onderwerp waar u totaal geen kaas van gegeten had. U vond het fascinerend maar wist tegelijk ook niet helemaal raad met de situatie.  Een hond met een functie ….. maar nu dus even niet…. los in het bos…… eigenaresse van de hond  dus ook ‘ lo s’ in het bos. . Dat is toch al een vreemd punt. Een blindengeleidehond hoort blinden te begeleiden en nu lopen hond en blinde vrouw los van elkaar.

U kreeg het maar niet kloppend in uw hoofd. Immers ….. wat deed die bruin witte hond in die andere hand van die blinde vrouw daar dan? Die hond liep aan de riem, in het bos. Zou dat dan momenteel haar werkende blindengeleidehond zijn? Zo’n vrouw kan toch niet zomaar loslopen in het bos? Dat is toch veel te gevaarlijk?  Zou ze dan gebruik maken van 2 blindengeleidehonden?   Beetje raar maar wellicht kan zoiets tegenwoordig. U werd nu toch wel nieuwsgierig en besloot het mij gewoon te vragen

“Is die bruine hond ook een blindengeleidehond en nu in het bos voor uw aan het werk? Wisselen beide honden elkaar af zodat ze om de beurt vrij zijn? En hoe beslist u dan welke hond u voor welke route inzet?

Ik schoot in de lach. Ondanks uw bijzondere gedachtegangen en mooie vragen vond ik dit niet eens zo’n gekke gedachte. Heel veel mensen denken dat mijn huishond ook blindengeleidehond is of anders een gepensioneerde blindengeleidehond. Echter, dan wordt zo’n vraag mij op straat gesteld. Nu liep mijn blindengeleidehond los en mijn huishond aan een lang stuk hondenriem. Dat hij aan de riem loopt heeft verschillende redenen maar voor het mij begeleiden is hij niet in de wieg gelegd. Tenzij ik het niet erg vind om onderweg een konijntje te vangen of een eekhoorn naar huis te brengen. Wel kennen mijn beide honden de vaste route door het bos en zullen zij mij beide erop aanspreken als ik een pad mis.

Ondertussen waren onze beide honden op zoek naar nieuwe vriendschappen besloten wij ook ieder weer onze eigen weg te gaan.

Ooit hoop ik u nog eens tegen te komen. Al was het alleen al zodat ik nog eens kon schrijven over uw bijzondere manier van denken

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Obstakel race

 Soms vraag ik me wel eens af. “Wat zou er door Nike zijn gedachten gaan terwijl hij mij langs uiteenlopende obstakels leidt over straat. Er wordt op zo’n moment veel van hem gevraagd. Hij moet niet alleen gevaar inschatten of oplossingen zoeken maar ook in staat zijn om zijn eigen belang even op zij te zetten.

Samen met Nike liep ik over straat. Voor ons klonk het geluid van spuitend water. Nike ging beduidend langzamer lopen, keek en overwoog. Dit obstakel hebben we nog niet eerder meegemaakt. U stond met een hoge drukspuit de stoep te reinigen. De straal kwam tot op de straat. Nike, die keurig aan het werk was, overwoog wat de gevolgen voor ons beide zouden zijn als hij de straal zou doorkruisen. Nee, was hij niet vies van een beetje water. Sterker nog, als het aan hem lag zou een tussentijds bad zelfs heerlijk zijn. Zulke gedachten moeten onder werktijd helaas verdrongen worden. Een waterstraal blokkeert de doorgang op de stoep dus daar kunnen we niet langs. Behoedzaam draaide hij ons samen om en vervolgden wij onze weg.

Een eindje verderop in de winkelstraat stonden we abrupt stil. Ik probeerde in te schatten wat er aan de hand was. Er is niks geks op de stoep volgens mij. Wanneer ik Nike verzocht om door te lopen draaide hij mij tot 2 keer toe om mijn eigen as. Een teken dat het echt niet gaat. “Onveilig! We moeten weg hier!” Op mijn verzoek om een alternatieve route te zoeken kwamen we niet heel veel verder dan op het punt waar we net gestrand waren. Tja, als we er dan samen niet uit komen, zit er niets anders op dan het inschakelen van hulp. Links van mij is de slagerij. Ik besluit in de deuropening om hulp te vragen. Gaf de verkoopster een brokje waarmee zij Nike mocht loodsen en verzoek haar ons zo’n 20 meter over de stoep mee te nemen. Tot alle gevaar geweken is. Nike geeft zich gewillig aan haar over en loopt de brok eten achterna. Er lijkt niets aan de hand te zijn. Tot Nike toch weer terug wil en de verkoopster vrolijk uitroept dat het de ‘kip gril’ wel eens zou kunnen zijn.  Tja in de ogen van een labrador is zo’n obstakel natuurlijk ‘not done’ om ongezien voorbij te lopen! Of je nu geleidehond bent of niet! Zo’n misser blijft je je hele leven achtervolgen. Dus dan maar etensgeur als zeer gevaarlijk markeren en vooral blijven staan!  Lachend neem ik de leiding tijdelijk even over en dirigeer hem een totaal andere richting op.

Aan het eind van onze route is het losloop pad inmiddels in zicht. Daar waar Nike normaal het tempo opvoert om zo snel mogelijk vrij te zijn, ging hij nu hard op de rem. Voor mij ook een teken om extra op te letten. De stoep stond bezaaid met feloranje pionnen. De straat was afgesloten door 2 immens grote vrachtauto’s. Heel behoedzaam en rustig bekeek Nike de ruimte tussen de pionnen. Ze stonden zo krap op elkaar dat een doorgang zoeken moeilijk was. De weg oversteken was met de vrachtauto’s ook geen optie. Eindelijk had hij een doorgang gevonden. Binnen de pionnen lag de stoep bezaaid met stapels dekens, dozen, steekkarren enz. Zigzaggend liepen we voorzichtig door de massa die klaar stond om verhuist te worden. Tot slot weer een doorgang zoeken tussen 2 pionnen. Nike zuchtte voelbaar van opluchting. Het was gelukt! Vrouwtje is er veilig doorheen!

Terwijl ik de tijd nam om Nike een dikke knuffel te geven klonk er ineens applaus. Een hele groep verhuizers had ademloos toe staan kijken hoe Nike voorzichtig en secuur maneuvreerde door de situatie.

Applaus voor ‘mijn’ Nike!

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Slowmotion hond

Op mijn terugweg van het bos naar huis moest ik een drukke weg oversteken. Nike zette mij keurig in de juiste positie. Op het moment dat het veilig klonk gaf ik hem het commando om over te steken.

U bleek al een tijdje naast mij te hebben gestaan. Ik had u totaal niet opgemerkt. Aan de overkant bleken wij last te hebben van dezelfde  beperking en bleek u mij pas te hebben opgemerkt nadat ik Nike zijn werk commando gaf. U bleek het leven inmiddels ruimschoots geleefd te hebben en leunde op uw witte rollator met rode ringen.

“Tegen wie had u het, wilde u weten?” “ Ik loop met mijn blindengeleidehond mevrouw, antwoordde ik”  Bij die woorden smolt uw hart en raakte u niet meer uitgesproken.

“Mijn zoon wil morgen KNGF Geleidehonden gaan bellen om een hond aan te vragen. Ik ben 96, ziet u, ik heb nog een heel leven voor me. Een blindengeleidehond lijkt mij zo fantastisch. Ik wandel namelijk iedere dag van mijn appartement naar het bos, ziet u, daar blijf ik jong bij. Mijn zoon zegt dat een blindengeleidehond mij goed zou kunnen helpen daarbij.”

Ik val u even in de rede. “Wat lief dat uw zoon zo meedenkt mevrouw! Zo’n hond wil u graag helpen op straat.”  In mijn gedachten zag ik echter wel de nodige taferelen die niet goed afliepen maar ach…. Waarom zou ik een wens van u en uw zoon in de weg staan.

“ KNGF Geleidehonden gaat u wel vragen of u genoeg werk heeft voor de hond? “ Verrast keek u op. “Werk????” “Kind mijn laatste werkdag is al zo lang geleden, dat kan ik me niet eens meer herinneren!”  “Nee antwoord ik lachend, dat begrijp ik, maar bezoekt u bijvoorbeeld wel eens mensen of gaat u overdag wel eens naar een club?“

“Nee, kind, antwoordde u resoluut, daar ben ik veel te oud voor. Ik loop mijn dagelijkse ommetje en verder blijf ik thuis.” U nam even de tijd om Nike en zijn veilige aanpak  te complimenteren. Nike ontroerde u, dat was duidelijk. Ik wenste u succes met alles en u antwoordde dat u vanmiddag nog uw zoon opdracht zou geven om KNGF Geleidehonden te bellen zodat u ook een geleidehond zou ontvangen. Wijselijk hield ik mijn mond en vertelde u dat ik weer door ging lopen. U stond op van uw rollator zitje en  kwam ook in beweging.  “Vooraan Nike”, en ook wij kwamen in beweging.

Enkele seconden later en vele meters achter mij, hoorde ik uw zachte oude stem. “ Gaan al die honden zo hard mevrouw?”  “Iedere hond heeft zijn eigen tempo”, antwoordde ik. “Mijn hond is moe, hij gaat momenteel niet zo hard voor zijn doen.“

Verschrikt keek u op. “ Maar zo hard ga ik zelf niet meer!  Als ik bel vraag ik wel om een ‘slowmotion hond”

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Losbandige viervoeters

Het was winteravond toen ik op weg ging naar mijn afspraak. Nike goed verlicht en dus goed zichtbaar zou ik denken. Eenmaal een eind op pad voelde ik dat mijn geleidehond Nike onrustig werd in het tuig. “Hup jong… ga door!” De onrust hield niet op, sterker nog, Nike probeerde zich in alle bochten te wringen om de hond die op hem afgelopen was, toch keurig te negeren.

Niet heel veel later hoorde ik uw stem redelijk dichtbij. “Hallo, mijn hond komt even gezellig kennismaken!”

“Mijn hond is aan het werk meneer, het is mijn blindengeleidehond.”  U bracht uzelf in positie en zette uw eerste snoekduik in, in een eerste poging uw 8 maanden oude ‘spring-in-het-veld‘ te pakken te krijgen.

Mislukt….. nog maar een poging…. In de positie….mislukt…

Langzaam raakte mijn geduld op. Nike werd belemmerd om door te kunnen lopen met een jonge hond hangend aan zijn kin. Geïrriteerd zei ik

“Haal uw hond weg alstublieft! “

Derde poging….. hebbes….. gauw dan toch maar aan de riem. “Je mag zo weer los hoor schatje!”

“De winkelstraat is aanlijngebied meneer!” Even was het stil. U weet het wel maar u vindt dat u tot de maatschappij behoort voor wie die regels niet gelden. Dan besluit u toch om mij bij wijze van afscheid nog antwoord te geven.  “Mijn pup kan hier niks aan doen mevrouw! Het is uw hond die zo lekker ruikt.…….“

Terwijl ik normaal goed gehumeurd en vriendelijk ben werd laat op de avond, op mijn terugweg naar huis,  in een fractie al het positieve in mij weggejaagd. Weer een onrustig zwalkende Nike. En niet veel later weer een hond  die het nodig vond om loslopend ons lastig te vallen.

“Rot op!!!! Naar je baas!!!” Woedend ging mijn irritatie tussen mijn geleidehond en uw ongehoorzame loslopende hond in staan.

Dit keer was u sneller met het verjagen van uw huisgenoot uit de comfortzone van mijn hond. Maar of u en uw hond geleerd hebben om   in de toekomst rekening te houden met uw omgeving betwijfelde ik toen ik uw reactie even rustig emotioneel stond te verwerken.

“Maar mijn hond kon hier niks aan doen mevrouw! Uw  blindengeleidehond liep gewoon in de weg! “

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ladies and gentleman. There she is!

“Zeg Domie, zou je mij weer kunnen helpen? Afgelopen zomer deed je het zo goed!”

“Natuurlijk doe ik dat! Hartstikke leuk! Zeg maar waar, wanneer en hoe laat.”

Een klein onderdeel van uw werk is het geven van een training aan mensen die optreden in het theater en daar te maken kunnen krijgen met visueel gehandicapten in het publiek. U geeft deze training reeds enkele jaren. Tijdens uw training ben ik de ervaringsdeskundige en daarmee het antwoord op alle vragen.

“Dit keer is het niet, zoals afgelopen zomer, bij jou in de buurt. De training is in Breda”, voegt u aan de rest van uw informatie toe. Ik ben nog nooit in Breda geweest. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik even een momentje nam om op Google te kijken ter hoogte van welke andere plaats Breda in Brabant lag. Tot twee jaar geleden had ik direct in een gutsend zwetende paniek aanval geschoten. Breda???????? Wie heeft dat uitgevonden? En waar dan? En ik moet dat met stok gaan vinden? Echt niet!”…….”Maar sinds mijn geleidehond Nike in mijn leven is, is ook mijn reactie op de vraag naar Breda te komen met 180 graden gedraaid. “Natuurlijk, kom ik! Geen enkel probleem! Breda heeft een station. Ik kom er wel. Met Nike kom ik er wel! ”

“Wellicht kunt u zorgen dat er iemand op het station van Breda staat om mij op te wachten? Ik kan mijn hond de trap laten zoeken, de lift en in de stationshal de poortjes. Daarna zou wat assistentie wenselijk zijn zodat ik niet ook een bus hoef te zoeken en de route naar de locatie. “

“Geen enkel probleem”, was uw reactie…. En toch betrap ik u hier op een fractie van concentratieverlies tijdens ons gesprek.

Eenmaal de ontmoetingsplek afgesproken vroeg u “ En je man dan? Hij komt toch wel mee? “ “Verbaast vroeg ik mezelf af waar deze plotselinge vraag vandaan kwam. “”Mijn man blijft gewoon thuis. Die heeft andere bezigheden”

Waarop u nog veel verbaasder reageerde:

“ Blijft je man thuis….? Maar zonder je man kan je Breda helemaal niet vinden!”

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Pluche

“Jou vrienden zijn ook mijn vrienden”, redeneert mijn geleidehond Nike. Maar er is 1 persoon die daar voor Nike met kop en schouders bovenuit steekt. Namelijk tante Bets. Tante Bets is zijn tante niet, maar tante Bets heeft besloten dat zij voor hem een tante is.  Sommige dingen voelen zo en tenslotte is het leeftijdsverschil meer dan 50 jaar.

Tante Bets en Nike delen dezelfde passie. De passie voor pluche. Bets is kieskeurig. De pluche figuur moet vooral groot en bijzonder zijn. Een eenvoudige beer komt er niet zo snel meer in. Nike is iets minder kieskeurig. Nike bombardeert de knuffel, welke met het meeste enthousiasme voor zijn neus gehouden is, tot zijn favoriet.

Voor Nike bestaat er geen groter feest dan een bezoek afleggen aan het huis van tante Bets.  Haastig wurmt hij zich bij de deur naar binnen. Uit voorzorg heeft tante Bets haar mooiste pluche uit haar collectie veilig opgeborgen. De andere helft staat verspreid over haar woonkamer. Nike begroet haar en rent een rondje langs al het moois. Bij de koffie gaat hij liggen. Hij kijkt zijn ogen uit. Hij weet het goed. Hij mag en zal ook nergens aankomen. Dat heeft tante Bets hem zo geleerd.

Ieder bezoek aan tante Bets eindigt in een uurtje winkelen. Pluche winkelen! Eerst een kadootje voor Nike. “Pluche heeft hij al genoeg hoor tante Bets! Hij mag een hondenspeeltje krijgen, zeg ik.” Zorgvuldig legt zij in de winkel 3 speeltjes voor zijn neus. Nike kan niet kiezen. Nike mag niet kiezen. Tenslotte is hij  aan het werk. Terwijl hij alle moeite doet het tafereel te negeren kies ik een flostouw voor hem uit.

In de volgende winkel kon tante Bets een pluche Dino aan haar collectie toevoegen. Nike slaat het tafereel gaande. “Stom vrouwtje ook met haar flostouw ideeen!”

Als ik Nike naar de kassa  navigeer  staan we plotseling in een zijpad stil. Tante Bets komt bij ons staan. Een hele bak vol pluche knuffels. Terwijl wij de prijs, kwaliteit en bijzonderheid bespreken kan Nike zijn passie niet langer negeren. Heel voorzichtig trekt hij halverwege de mand een knuffeltje door de spijlen heen.

Voor ik een paar  vermanende woorden kan uitspreken roept tante Bets “Nou lieve schat, wij begrijpen elkaar hoor! Jij wilt ook een knuffeltje kopen! Geef dat flostouw maar aan je huisbroer. “

Eenmaal thuis kruipt Nike direct doodmoe in zijn mand. Al die indrukken vraagt om mooie pluche dromen.

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Daar zit een luchtje aan

Het is een mooie  maar bewolkte dag. Ik word inmiddels alweer een jaar vergezeld door mijn geleidehond Nike als u toch wat van het hart moet.

“Je hond ruikt. Andere klanten hebben daar last van. “

Ik was totaal verbaast omdat ik dit nooit eerder had gehoord. Ik dacht  aan de vele mensen die vermoedelijk uit sociaal wenselijk gedrag angstvallig door hun mond hadden geademd tijdens 3 uur durende vergaderingen omdat zij niets hierover hadden durven melden. Thuis besloot ik mijn bezoek te onderwerpen aan de vraag wat zij roken bij binnenkomst na een regenbui maar ook daar werd ik niets wijzer van. Tot slot wroette de dierenarts tijdens een regenbuitje haar neus eens onbeschaamd in de  vacht en oksels van mijn geleidehond maar ook zij kon geen geurspoor ontdekken.

Omdat ik de vervelendste niet wilde zijn besloot ik in de dagen erna een oplossing voor uw probleem te bedenken. Een luchtverfrisser zou het moeten zijn! Na verificatie bij de dierenarts en de school van Nike besloot ik er 1 aan u te overhandigen.

Drie standen citroengeur zouden de geur van mijn hond moeten verdrijven uit uw kamer. Daarnaast propte ik nog een handdoek en een badjas van mijn hond in mijn tas. Welke ik alleen zou gaan gebruiken als bleek dat de luchtverfrisser niet afdoende de geur van mijn hond zou verdrijven.

Laaiend enthousiast over mijn oplossingsgerichtheid zette u de luchtverfrisser meteen goed open. U was blij dat ik daarnaast de badjas van mijn hond mee had want de geur zou anders door de verfrisser heen gedrongen zijn.

Een week later leek uw mening over de geur van mijn hond opgefrist te zijn. De citroenen in de luchtverfrisser hadden hun werk goed gedaan. U wilde de luchtverfrisser tijdens mijn bezoek gerust aan doen hoor maar enkel als blijk van waardering omdat u deze van mij cadeau had gekregen. Uiteindelijk besloot u dat de verfrisser niet te gebruiken ondanks de hoge luchtvochtigheid van de herfst.

Nog een week later wilde u mij de luchtverfrisser teruggeven. Deze was niet meer nodig. Zo verbaast als ik was over uw plotselinge mening over de lichaamsgeur van mijn hond, zo verbaasd was ik nu dat het hele probleem 3 weken later opgeklaard was.

Ik bedankte voor uw aanbod en wilde de luchtverfrisser niet meer terug. Het zou maar zo kunnen gebeuren dat uw geur haartjes in uw neus door onvoorziene omstandigheden weer op hol zouden kunnen slaan. Dan heeft u de door citroenen aangedreven luchtverfrisser direct binnen handbereik.

En mijn hond? Die is blij dat de citroenengeur weer uit het kamertje opgetrokken is. Het zal wel met de herfst en het natte weer te maken hebben maar het rook er de laatste tijd daarbinnen toch wel erg vreemd. Blij dat u er na drie weken wat aan gedaan heeft!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Labradoe hond

Ik dacht nog wel dat uw inspiratie tot het beschrijven van mijn hond(en) zo langzamerhand wel een beetje was opgedroogd. Maar nee!

Op een mooie ochtend liep ik met mijn beide honden richting het bos. U liep achter mij met 2 kleuters, welke een sprintje wilde inzetten om mijn honden te willen aaien. “Jongens, kom eens terug! Deze honden mag je niet aaien!” De kleuters stopten met rennen en u vervolgde uw verhaal;

 “Dit zijn ‘labradoe’ honden jongens! Die mag je niet aaien.”  “Netjes meneer”, dacht ik, en u vervolgde uw verhaal.

“Deze mevrouw leidt deze 2 honden op tot ‘labradoe’ hond. Als deze honden klaar zijn met school dan mogen ze helemaal zelf een beroep kiezen.”    

Uw gedachte dat ik mijn hond nog aan het opleiden ben heb ik vaker gehoord maar dat de hond na de opleiding onderworpen wordt aan een beroepentest en daarbij een eigen visie kenbaar mag maken, is nieuw voor mij. In dat geval heeft mijn waakse huishond wellicht daardoor zijn roeping als Bumper de politiehond misgelopen!

U vervolgde uw verhaal…”Na school kan een hond bijvoorbeeld kiezen om blindengeleidehond te worden.”  Kennelijk zag u de beugel van Nike wat u op blindengeleidehond bracht.  Blij verrast dacht ik dat uw verhaal nu wel de goede kant op zou gaan.

  “Wat is dat pappa, een blindengeleidehond?”

 “Een blindengeleidehond is een ‘labradoe’ hond die mensen die blind zijn helpt met aan en uit kleden. Dat kunnen deze mensen tenslotte zelf niet zien!”

 “Links Nike.” Jammer genoeg scheidden onze wegen.  Verderop stond ik stil en nam de tijd om mijn beide ‘labradoe’ honden eens flink te knuffelen. Mijn linker ‘labradoe’ hond heeft zijn passie toch echt gevonden als blindengeleidehond en in het geleide werk door het omzeilen van obstakels op straat. Mijn rechter hond is in zijn jonge jaren opgeleid tot gehoorzame hond die na zijn pensionering werd gedwongen om door ouderdomskwalen vrijwilligerswerk als ADL-hond te gaan verrichten.

Word ik dan toch geholpen met aan en uitkleden? Nee, ADL staat in dit geval voor snuffelen en knuffelen ‘Aan De Lijn’ 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Creatief

Nike is bijzonder creatief.

Welnee, ik hoor u al denken, niet in de vorm van kunstzinnigheid. Wel heeft hij een creatief oplossend vermogen.

Het zoeken naar oplossingen in het straatbeeld is een groot onderdeel van Nike zijn werk. Ik laat me graag door hem verrassen. Zolang de oplossing maar veilig blijft geniet ik van Nike zijn creativiteit.

Het is een mooie dag. Op het kleinste pleintje in ons dorp hebben alle 4 de horecazaken besloten om klanten te lokken door hun terrassen uit te zetten. Overal staan tafeltjes, stoeltjes plantenbakken, prullenbakken, omheind met fietsen van klanten. Even een fractie hield Nike zijn pas in om de boel te overzien. “Ga door Nike, zoek het rechts” Nike zette zijn vaart weer in en besloot zigzaggend een poging te doen om over het plein te komen. Na 4 tafeltjes was hij het overzicht kwijt. Hij tikte met zijn neus een stoel aan en keek me aan. “Ga zitten vrouwtje, dat is makkelijker dan de weg zoeken”, leek hij te zeggen. De slimmerd! Maar nee, we moesten toch echt door naar huis.

Een paar weken later…

Mijn man en huishond Paco liepen voor ons. Ik zag hen uitwijken, de straat op. Nike liep stoïcijns rechtdoor. Oké hij bedenkt duidelijk een eigen oplossing voor het obstakel op de stoep, dacht ik. Prima dat hij zich niet zomaar door mijn mans ideeën laat leiden. Wat ik uiteraard niet had gezien was dat u het Nike een tandje moeilijker had gemaakt. Zonder woorden had u contact gezocht met Nike. En Nike was wel voorstander van wat aandacht van beslist aardige mannen. Ineens werd het donker en liepen we schuin omhoog. “Hee ventje wou je mee verhuizen? “

“Shit, ik sta in een verhuiswagen?”  “Je wou toch niet verhuizen Nike? Of koos je door mee willen rijden voor de kortste, snelste weg? “Zonder aandacht aan u te schenken verzocht ik Nike toch maar voor het bedenken van een andere oplossing.

Afgelopen weekend verbleven Nike en ik, manlief en huishond op een vakantiepark. De eerste avond liepen wij een verkennende ronde over het park in het pikke donker. Nike had een ontgroening bedacht. ‘Limbo dansen’…. Met de gesloten slagboom…” Nou nee Nike die les sla ik liever over. We lopen even een stukje terug. Bedenk maar een nieuwe oplossing.

Gelukkig is Nike niet voor 1 gat te vangen en liep hij er daarna keurig omheen om vervolgens ook iedere drempel in de weg op het park keurig netjes aan te geven.

Knappe kerel!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen