Schaamteloze senioren

Het is alweer een tijdje geleden. Ik ontmoette u op een ochtend in het bos. U liep daar in een groep je van een aantal senioren dames met nordic walking stokken. . U zag mij en zette de hele groep dames stil. Kennelijk een stuk overeenkomstige herkenbaarheid omdat ik ook met stok liep. Echter had ik maar 1 stok en liep ik de blind walk en niet de nordic walk. 

Verwonderd keek u mij aan. “Bent u blind?”  Voor het gemak antwoord ik tegenwoordig steeds vaker maar bevestigend. Ik zie dusdanig weinig dat het lastig is om uit te leggen aan anderen. 

U stapte van achteruit de groep naar voren. U had een vraag. Uw sport maatjes kennen u en zullen u niet uitlachen. Ze zullen u steunen door dik en dun. U haalde adem……. “Werkt uw hond nu voor u?” Ik keek in het rond. Ik hoorde Nike niet. Geen idee waar hij was. “Hij staat daar 30 meter achter u in de bosjes mevrouw.”  Mij leek de situatie nogal duidelijk dus ik besloot het af te maken met een grapje. “ Ja mijn hond is keihard aan het werk, hij verzamelt het avond eten voor mij.” U begon allen heel hard te lachen,  en jawel hoor, zonder dat ik zelf wat hoefde te doen konden team genoten u uitleggen dat mijn hond zijn uniform niet aan had en dus vrij had. 

De sfeer zat er goed in. Bij alle dames borrelden de vragen als koolzuur naar boven. Domme vragen bestaan niet had u van mij gehoord. Wel dan zullen we nog wel eens zien! 

“Hoe weet u hoe laat het is als het bewolkt is of nacht en u de stand van de zon niet kunt zien?” 

“Nou dan spreekt mijn horloge gewoon de tijd uit” zei ik. 

“Kan uw hond praten?” 

Heel even keek ik u vragend aan. Bedoelt u dit letterlijk als echt praten? “Nou ja u geeft toch commando’s? Geeft uw hond u dan geen aanwijzingen?” 

Ik hoopte dat u het iets minder letterlijk bedoelde dan dat u zei en vertelde u over de lichaamstaal communicatie die mijn hond en ik er op na houden. “ Maar mocht mijn hond mij nou een mop gaan vertellen in verstaanbare woorden dan bent u de eerste die het hoort hoor” zei ik lachend. 

“Ik heb ook nog een vraag” zei de laatste vrouw uit het groepje voordat de leider in de groep toch weer door wilde lopen. Nou vooruit, nog ééntje dan….

“Kunt u auto rijden, of rijdt uw hond en zit u als bijrijder naast uw hond?”  De hele groep keek lachend om, maar nee u bedoelde uw vraag echt heel serieus! 

“Nee”, zei ik lachend. Mijn hond en ik hebben beide niet het talent om auto te kunnen mogen rijden meegekregen. Wij hebben elkaar, onze benenwagen, het OV en af en toe een taxi.” 

Het vragenvuur zat erop. Alle partijen moesten door. Onvergetelijk, deze 4 senioren die schaamteloos en serieus alles durfden te vragen. Ik heb me hier nog lang over verbaast maar kan niet ontkennen dat ook ik hierdoor een topochtend had! 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam