Tienertoer

Velen van mijn generatie zullen hem misschien nog wel kennen…. de tienertoer. Je mocht 8 aaneengesloten dagen onbeperkt met de trein reizen. Meestal deed je dat zonder je ouders maar met vrienden. Doel, even zonder toeziend oog van je ouders onbeperkt lol maken in de trein. Ook ik heb hier goede herinneringen aan. 

Inmiddels ben ik ouder en gedraag ik mij rustig en beheerst net als alle andere volwassenen in de trein. Ik ga zitten, drop mijn tas zodat niemand er last van heeft, ontdoe mijn hond van het tuig en pak iets ter vermaak voor de komende reistijd. 

Ook Nike kent het ritueel. Hem is geleerd om rustig te gaan liggen en bij voorkeur een dutje te gaan doen zodat hij na de treinreis weer fris en vrolijk kan werken. Zo begon ook deze reis.

De trein reed amper weg en u was al verkocht door de slaapdronken ogen van mijn hond Nike. 

“Ik heb thuis een blindengeleidehond die met pensioen is” hoorde ik naast mij. Dat is altijd een ingang voor een leuk gesprek. “Ook van KNGF Geleidehonden vroeg ik?” Nee, uw hond had in zijn jeugd op een andere school gezeten. U boog steeds verder naar voren om naar mijn slapende hond te kijken. Voor u naast mijn hond op de grond van de coupe zou belanden maakte ik Nike wakker en bood u aan hem even te mogen aaien. Het leek of u allemaal angstvallig op uw handen had gezeten, zich gedragend. Op het moment dat Nike het zich bij u eens lekker liet welgevallen waren kennelijk alle ogen in de coupe op hem gericht. Een fractie later vlogen de eerste oooh’s en aaah’s al door de coupe. 

De conducteur komt binnen…. Ze aanschouwt de situatie. “Wat een prachtige hond mevrouw”, aait Nike en gaat door met haar werk. Steeds meer mensen in de coupe besloten los te komen van hun eigen gedachten en bezigheden en hadden op allerlei wijzen wel wat met honden. Nike genoot met volle teugen. Hij was vrij, hij voelde zich vrij. Hij was in een hemel waar iedereen hem wilde knuffelen. Met de riem in mijn hand liep Nike door een groot deel van de coupe heen en weer op zoek naar aaigrage handen. 

Vijf minuten later komt de conducteur nogmaals binnen. “Sorry dames en heren….. mijn labrador is net 3 weken geleden overleden. Ik heb even wat knuffeltijd nodig.” De conducteur zakt door haar knieen en Nike draait zich meteen op de rug naar haar toe.  Minutenlang kroelen ze er samen op los. 

De stem door de intercom roept dat we er bijna zijn. Mensen schudden de zwarte hondenharen van hun kleding. Ik denk zomaar dat we allemaal in deze coupe een fantastische reis hebben gehad. Even niet in het stramien maar ongedwongen genieten van iets kleins wat je samen deelt in de coupe. 

Voor Nike voelde het vast als een half uurtje Tienertoeren. Even niet onder apel van vrouwtje maar ongegeneerd aandacht halen van ieder die aandacht wil geven. Heen en weer. Tot het tuig aan moet. Plicht roept ook voor Nike. “Vooraan Nike, zoek de deur” 

Zonder om te kijken geconcentreerd weer aan het werk. 

Wat hou ik toch van hem!

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam