Vrijheidsberoving


Wist u dat het tegenovergestelde van klantvriendelijkheid heel simpelweg klant onvriendelijkheid heet? Het klinkt heel erg simpel maar ik had dit zelf nog nooit zo meegemaakt. Ik werd als klant zo onvriendelijk van uw gedrag dat ik het gevoel van lichte agressie dwong om te veranderen nar het schrijven van een blog in mijn hoofd.  

Ik ontmoette u in de bus en eerlijk is eerlijk, attente hulp bij het instappen en het wijzen op enkel lege plekken in de bus vind ik bijzonder galant. U ging niet 1 maar wel 10 stappen verder in klantvriendelijkheid. 

 Nadat u mij bijna de bus in getrokken had:

“Kunt u even opstaan, deze gehandicapte vrouw moet hier zitten!” 

Ik was in de veronderstelling dat er nog genoeg plaatsen vrij waren maar voor ik iets kon zeggen was hij opgestaan en werd ik bijna op de bank geduwd.

“Waar moet u er uit mevrouw?” 

“Dat weet ik zelf prima, dank u wel!” 

“Waar woont u mevrouw?” 

“In Heemstede, hoezo?” 

“Dan moet u er bij station Hoofddorp uit.” 

“Ja, zei ik, dat weet ik, dank u wel” 

“Heeft u straks hulp nodig bij het uitstappen van de bus?” 

“Nee, zei ik, bedankt dat u het vraagt maar daar helpt mijn blindengeleidehond bij.” 

Het bleef niet bij een simpel geïnteresseerd ogend praatje. U besloot nog een stapje verder te gaan in uw klantvriendelijkheid. 

“Chauffeur, deze blinde vrouw met hond moet er op station Hoofddorp uit. Denkt u erom dat zij er aan de voorkant uit moet. U moet alle instappers buiten al tegenhouden. Ik help deze vrouw naar buiten oké!” 

De chauffeur reageerde niet op uw geraas.  Was u een bekende voor hem en hield de chauffeur daarom wijselijk zijn mond? 

Ik keek om mij heen, alvast oriënterend waar ik het stopknopje zou kunnen vinden. 

“U bent er nog lang niet mevrouw”, hoorde ik u weer naast mij zeggen. 

“Dat weet ik”, zei ik “Ik zoek alleen alvast het knopje.” 

“Dat is erg onverstandig van u mevrouw”, vond u, “Door disbalans op uw stoel kunt u vallen.”   

U begon zo langzamerhand op mijn zenuwen te werken. Ik voelde mij gevangen in de bus. Iedere andere keus om eerder uit te stappen zou in mijn nadeel werken en niet gaan slagen met uw vastberadenheid om mij bij het juiste station uit te laten stappen.

Bij halte Beukenhorst gingen de deuren van de bus weer dicht en de bus trok op. De volgende halte ben ik verlost, dacht ik. De bus reed net 50 meter toen ik het uitstap belletje hoorde. 

“Ik heb alvast voor u gedrukt mevrouw. Het was onverstandig geweest als u dit zelf had moeten doen.” Ik beet op mijn tong. Mijn agressiepeil liet het niet meer toe om u hiervoor te bedanken. Gelukkig…. nog 1 bocht en dan ben ik verlost! Ondertussen was u al naar de chauffeur toe gelopen. U was collega’s al reed u voor een andere maatschappij. “Je weet het he collega! Strak langs de kant bij de noppen stoppen, eerst mevrouw eruit. Ik help haar wel want het komt echt anders niet goed.” De chauffeur reageerde geluidloos……

Bij de halte probeerde ik u hardnekkig te negeren al was dit een onbegonnen uitdaging. U probeerde voor mij te staan en mijn twee schouders vast te pakken om mij te geleiden. Mijn hond zocht nu ook een vluchtroute. 

“Waar gaat u nu heen?” 

“Naar huis mevrouw!” 

“Ja oké maar met de lift of met de trap of….” 

“Ik denk dat ik gewoon over de reling naar beneden spring mevrouw!” 

“Moet ik je even op de bus zetten misschien? “ 

Nog voor ik antwoord kon geven greep de buschauffeur in. “Zeg collega ga je nog mee of hoe zit dat, ik rij in 10 seconden weg!”  Angstig keek ik om. Waar ging u voor kiezen? Toch niet voor mij hoop ik? Dan spring ik echt van de reling van het viaduct. 

Ik hoorde de luchtdruk van de deuren van de bus. Ik zag u niet meer! Tranen in mijn ogen van blijdschap. 

Ik ben verlost, ik ben weer vrij en zelfstandig! 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam